poliploidia
Poliploidia to zjawisko genetyczne polegające na posiadaniu przez organizm więcej niż dwóch kompletnych zestawów chromosomów. W normalnych warunkach komórki somatyczne człowieka są diploidalne (2n), zawierając dwa zestawy chromosomów – jeden od matki i jeden od ojca. W przypadku poliploidii organizm może posiadać trzy (triploidia, 3n), cztery (tetraploidia, 4n) lub więcej zestawów chromosomów.
W medycynie ludzkiej poliploidia najczęściej kończy się poronieniem we wczesnym stadium ciąży, gdyż jest to zwykle stan letalny dla embrionu. Triploidia stanowi około 1-3% wszystkich poronień i może powodować częściowy zaśniad groniasty. Poliploidia w tkankach somatycznych (tzw. endopoliploidia) może występować fizjologicznie w niektórych komórkach, np. hepatocytach czy megakariocytach, gdzie związana jest z procesem różnicowania i specjalizacji komórkowej.
Diagnostyka poliploidii opiera się na badaniach cytogenetycznych, takich jak kariotypowanie, FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ) lub nowoczesne techniki molekularne, w tym mikromacierze chromosomalne. W onkologii poliploidia może być markerem progresji nowotworu i wiąże się z niestabilnością genomową komórek nowotworowych. W przeciwieństwie do ludzi, poliploidia u roślin jest zjawiskiem częstym i często korzystnym, prowadzącym do zwiększonej różnorodności genetycznej i cech adaptacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą m.in. przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i krwotoki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. W badaniach rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach zaobserwowano nowotwory żołądka, dwunastnicy, złośliwe śródbłoniaki oraz guzy chromochłonne przy ekspozycjach ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższych niż AUC u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnione kostnienie, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowo-płodowa, stężenie osoczowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości mutagenne, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna w lekach Suganet (12,5 mg, 25 mg, 50 mg), wykazuje toksyczność narządową przy ekspozycji klinicznej, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost mezangium nerkowego, zanik kanalików jądrowych, przerost przysadki oraz powikłania krwotoczne. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; potencjał genotoksyczny metabolitu głównego nie był oceniany.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica komórkowa, odstęp QTc, poliploidia, potencjał rakotwórczy, powikłania krwotoczne, przedni płat przysadki, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność przewlekła, trzustka zewnątrzwydzielnicza, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asikreba 12,5 mg
Produkt leczniczy Asikreba zawierający sunitynib wykazuje w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym (do 9 miesięcy na szczurach i małpach) działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, jednak sunitynib indukował poliploidię in vitro w ludzkich limfocytach, a ocena metabolitu aktywnego nie została przeprowadzona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, degranulacja komórek pęcherzykowych, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica z włóknieniem, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, przewód pokarmowy, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wady rozwojowe szkieletu, zagnieżdżenie zarodka, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Esthesioneuroblastoma to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z neuroepitelium węchowego, którego rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania choroby (klasyfikacja Kadisha) oraz stopnia złośliwości histologicznej (klasyfikacja Hyamsa). Pięcioletnie przeżycie w stadium A wynosi 75-90%, w stadium B około 59%, w stadium C 45-47%, a w stadium D z przerzutami odległymi spada do 13,3% po 10 latach. Guzy o niskim stopniu złośliwości (grade I-II) cechują się 5-letnim przeżyciem na poziomie 80-89,8%, podczas gdy guzy o wysokim stopniu złośliwości (grade IV) mają przeżycie 25-57,8%. Leczenie multimodalne, łączące chirurgię z radioterapią, znacząco poprawia przeżycie (84,4% 5-letniego OS) w porównaniu do leczenia jedynie chirurgicznego (50,6%) lub radioterapii (37,5%).
aneuploidia, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia endoskopowa, esthesioneuroblastoma, guz jamy nosowej, IMRT, klasyfikacja Hyamsa, klasyfikacja Kadisha, nawrót miejscowy, nerwiak węchowy zarodkowy, neuroepitelium węchowe, poliploidia, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie wolne od nawrotu miejscowego, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od przerzutów odległych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, stopień zaawansowania choroby, zatoka przynosowa, złośliwość histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinorelbine Zentiva 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winorelbiny wykazały, że substancja indukuje uszkodzenia chromosomów, w tym aneuploidię i poliploidię, co wskazuje na potencjalne ryzyko mutagenne u ludzi, mimo braku mutagenności w teście Amesa. Badania rakotwórczości, przeprowadzone przy dożylnym podawaniu co 2 tygodnie, nie wykazały działania kancerogennego. W zakresie toksyczności rozrodczej, winorelbina wykazuje działanie teratogenne – dawka 1,0 mg/kg co 3 dni powodowała u szczurów zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa utrzymujące się do 7 tygodni po urodzeniu, podczas gdy dawka 0,26 mg/kg nie wywoływała negatywnych efektów. Te dane są kluczowe przy ocenie ryzyka stosowania leku u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
alkaloid Vinca, aneuploidia, dawka 0, dawka 1, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, maksymalna tolerowana dawka, objaw przedawkowania, poliploidia, ryzyko teratogenne, spiralizacja winorelbiny, szpik kostny, test Amesa, toksyczność układu sercowo-naczyniowego, układ hematopoetyczny, uszkodzenie chromosomu, winorelbina, wpływ na rozród, zaburzenie repolaryzacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 25 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki, krwotoki), nadnercza (przekrwienie, martwica, włóknienie), układ krwiotwórczy (zmniejszenie liczby komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc i zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium w nerkach oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro, a genotoksyczność głównego metabolitu nie została oceniona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, martwica komórek, opóźnienie kostnienia, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, rak gruczołów Brunnera, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, śmiertelność zarodków, toksyczność wielokrotnej dawki, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie komórek szpiku kostnego, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach i układach, w tym przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie krwiotwórczym i limfatycznym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach (przerost gronek), układzie kostnym (zgrubienie płytki wzrostu) oraz rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii, a wszystkie występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego sunitynibu.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzykowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dawka dobowa, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, komórki pęcherzykowe, krwotok z przewodu pokarmowego, laktacja, nadnercze, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliploidia, przysadka, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność wielokrotna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost mezangium nerkowego, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro w ludzkich limfocytach, natomiast potencjał genotoksyczny metabolitu aktywnego nie został oceniony.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dwunastnica, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, nadnercze, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostowa, poliploidia, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, rak dwunastnicy, rdzeń nadnerczy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, układ krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu płodu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowe działania toksyczne przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości dawki ≥ 25 mg/kg mc./dobę (≥ 7,3-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) indukowały raka żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka oraz hiperplazję błony śluzowej żołądka, a dawki 1-3 mg/kg mc./dobę (0,9-7,8-krotna ekspozycja AUC) powodowały guzy chromochłonne i rozrost nadnerczy u szczurów.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyka jajnikowego, ciałko żółte, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, grasica, gruczoł Brunnera, kanalik jądrowy, klastogenność, komórka pęcherzykowa, kora nadnerczy, krwotok, LVEF, martwica, martwica komórkowa, mutagenność, nadnercze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, płytka wzrostowa, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, ślinianka, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, włóknienie, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 12,5 mg
Dane przedkliniczne sunitynibu, substancji czynnej Klertis, wskazują na wieloukładową toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych u samców). Występowały także zmiany w układzie sercowo-naczyniowym (wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF), moczowym (rozrost komórek mezangium), endokrynnym (przerost płata przedniego przysadki) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniono genotoksyczności głównego metabolitu. Badania rakotwórczości wykazały u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wzrost ryzyka nowotworów żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy przy ekspozycjach ≥ 7,3-7,8-krotnie wyższych niż u ludzi przy zalecanej dawce.
aberracja chromosomowa, atrezja pęcherzykowa, atrofia jąder, badanie toksykologiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, implantacja zarodka, klastogenność, krwawienie z przewodu pokarmowego, mutagenność, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, pheochromocytoma, poliploidia, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozszczep podniebienia, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa szkieletu, zanik limfoidalny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib G.L. Pharma 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wpływ leku na liczne narządy docelowe, w tym przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę zewnątrzwydzielniczą, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy. Zmiany te, obserwowane przy klinicznie istotnych stężeniach, obejmowały m.in. nudności, biegunki, martwicę tkanek, zanik macicy i zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), krwotoki oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności sunitynibu in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono występowanie nowotworów żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaków krwionośnych oraz guzów chromochłonnych nadnerczy przy ekspozycjach ≥7-krotnie przekraczających AUC u pacjentów, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzykowa, ciałko żółte, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanaliki jądrowe, komórki mezangialne, komórki pęcherzykowe, kostnienie kręgów, martwica, martwica komórkowa, nasady kostne, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, rdzeń nadnerczy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, zanik błony śluzowej, zanik macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 37,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielokierunkowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy żeński, obserwowane przy klinicznie istotnych stężeniach leku. Zmiany te, w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii, obejmowały m.in. nudności, krwotoki, zmniejszenie liczby komórek szpiku, zaniki tkanki limfoidalnej, martwicę komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zgrubienie płytki wzrostowej oraz zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak w badaniach in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów obserwowano rozwój nowotworów (m.in. rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, guzy chromochłonne nadnerczy) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższych niż AUC u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie genotoksyczności, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, klastogen, mutagen, mysz transgeniczna, nadnercze, narażenie ogólnoustrojowe, narząd docelowy, odstęp QTc, opóźnione kostnienie kręgów, organogeneza, poliploidia, przewód pokarmowy, rakotwórczość, resorpcja, rozrost mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój zarodkowo-płodowy, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ limfatyczny i krwiotwórczy, zanik kanalików jądrowych, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxcarbazepin NeuroPharma 150 mg
Przedkliniczne badania okskarbazepiny i jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) wykazały zróżnicowane efekty toksyczne zależne od gatunku zwierząt. U szczurów stwierdzono nefrotoksyczność, nieobecną u psów i myszy, co wskazuje na specyficzność gatunkową. Zarówno okskarbazepina, jak i MHD mogą indukować reakcje nadwrażliwości typu opóźnionego, z większym potencjałem immunostymulującym przypisywanym MHD. Wyniki badań genotoksyczności były niejednoznaczne: okskarbazepina wykazywała mutagenność w teście Amesa in vitro bez aktywacji metabolicznej w jednym szczepie bakterii, a oba związki indukowały aberracje chromosomowe w komórkach jajnika chomika chińskiego, jednak testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugenicznego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki do 150 mg/kg m.c./dobę nie wpływały negatywnie na płodność, natomiast MHD w dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi powodowała zaburzenia cyklu estralnego, zmniejszenie liczby ciałek żółtych, implantacji oraz żywych zarodków, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla reprodukcji.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, estradiol, hormon luteinizujący, implantacja zarodka, mikrojądro, monohydroksypochodna, mutagenność, nadwrażliwość typu opóźnionego, nefrotoksyczność, nowotwór z komórek ziarnistych, okskarbazepina, poliploidia, szpik kostny, test Amesa, toksyczność matczyna, wada rozwojowa płodu, zaburzenia cyklu rujowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu czynnego.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, hipoplazja szpiku kostnego, narażenie ogólnoustrojowe, organogeneza, poliploidia, potencjał genotoksyczny, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój zarodkowo-płodowy, sunitynib, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wady rozwojowe szkieletu płodu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trileptal 600 mg
Przedkliniczne badania okskarbazepiny i jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) obejmują szeroki zakres oceny bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności, toksyczności po dawkach wielokrotnych, immunotoksyczności, wpływu na reprodukcję oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach toksyczności wielokrotnego podania zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy, co wskazuje na specyficzność gatunkową. MHD indukowała opóźnioną reakcję nadwrażliwości u myszy, co ma znaczenie kliniczne w kontekście ryzyka reakcji alergicznych u pacjentów. Testy genotoksyczności wykazały złożony profil: okskarbazepina zwiększała mutacje w teście Amesa bez aktywacji metabolicznej, a oba związki powodowały aberracje chromosomowe in vitro, jednak testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugennego.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, działanie aneugenne, działanie klastogenne, genotoksyczność, hormon luteinizujący, immunotoksyczność, monohydroksypochodna, nefrotoksyczność, okskarbazepina, poliploidia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja nadwrażliwości, test Amesa, toksyczność po dawkach wielokrotnych, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, ziarniniak - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Krka 50 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu zwierząt. Zmiany takie jak zanik błony śluzowej macicy czy zgrubienie płytki wzrostowej kości są prawdopodobnie związane z mechanizmem działania farmakologicznego sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny leku oceniono jako nieistotny w testach mutagenności i klastogenności in vitro i in vivo, choć stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów obserwowano wzrost częstości nowotworów, takich jak rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach ≥ 7-krotnie przekraczających AUC u ludzi, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, krwotok z przewodu pokarmowego, LVEF, mysz transgeniczna, nadnercze, nudności i biegunka, opóźnienie kostnienia, organogeneza, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przerost przysadki, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śmiertelność zarodkowa, śródbłoniak krwionośny, staw, sunitynib, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, wydłużenie QTc, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Synthon 25 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu (Sunitinib Synthon) wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy. Zaobserwowano m.in. nudności, biegunki, przekrwienia i krwotoki nadnerczy, zmniejszenie liczby komórek szpiku, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo stwierdzono wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost mezangium nerkowego oraz przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był ograniczony – brak mutagenności i działania klastogennego in vivo, jednak zaobserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysfagia, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, martwica komórek, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia kręgów, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, śródbłoniak krwionośny złośliwy, stężenie osoczowe, sunitynibu jabłczan, szpik kostny, wada rozwojowa szkieletu, właściwość mutagenna, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neocitec 10 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winorelbiny (Neocitec) wykazały jej genotoksyczny potencjał, manifestujący się aneuploidią i poliploidią, co jest prawdopodobnie związane z jej działaniem na mikrotubule i wrzeciono podziałowe. Badania rakotwórczości na myszy i szczurach, przeprowadzone przy relatywnie niskich dawkach, nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, jednak ograniczenia metodologiczne mogą wpływać na interpretację tych wyników. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, winorelbina wykazała działanie teratogenne i embriotoksyczne, powodując opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, zaburzenia kostnienia oraz anomalie anatomiczne (np. zrastanie kręgów, braki w obrębie żeber) przy dawkach niższych niż terapeutyczne u ludzi. U samic ciężarnych obserwowano toksyczność, a u samców zaburzenia spermatogenezy oraz zmniejszenie wydzielania gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, choć płodność szczurów pozostawała zachowana.
aneuploidia, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gruczoł krokowy, mikrotubula, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, pęcherzyk nasienny, płyn nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, winorelbina, wrzeciono podziałowe, zaburzenie chromosomalne, zaburzenie procesu kostnienia, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 37,5 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki, krwotoki), nadnerczach (przekrwienie, martwica, włóknienie), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; genotoksyczność metabolitu aktywnego nie została oceniona. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono wzrost częstości nowotworów przewodu pokarmowego i nadnerczy przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji wielokrotnie przekraczającej AUC u pacjentów.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badanie rakotwórczości, ciałko żółte, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, kostnienie kręgów, krwotok z przewodu pokarmowego, nadnercza, nasady kostne, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rdzeń nadnerczy, resorpcja, rozrost błony śluzowej, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianki, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmujące zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz układzie rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, krwawienia z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć stwierdzono poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości u szczurów i myszy transgenicznych zaobserwowano wzrost częstości nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 7,3-krotna AUC u ludzi), jednak znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie mutagenne, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, martwica komórek, narażenie ogólnoustrojowe, nudności i biegunka, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rakotwórczość, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, toksyczność wielokrotnej dawki, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wada rozwojowa szkieletu płodu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Navirel 10 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne winorelbiny wykazały, że głównym ograniczeniem dawkowania jest mielosupresja, stanowiąca kluczowy efekt toksyczny u zwierząt laboratoryjnych. Badania genotoksyczności potwierdziły indukcję aneuploidii i poliploidii, co wskazuje na potencjalne ryzyko destabilizacji genetycznej u ludzi. W testach kancerogenności na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, jednakże ocena dotyczyła jedynie niskich dawek, co ogranicza interpretację wyników.
aneuploidia, dawka subterapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczoł krokowy, mielosupresja, model zwierzęcy, opóźnienie kostnienia, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, toksyczność, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenie chromosomalne, zrost kręgów - Leksykon substancji czynnych
Winkrystyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Winkrystyna, alkaloid barwinka, wykazuje istotne działanie teratogenne oraz toksyczne na układ rozrodczy, co potwierdzono w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Substancja czynna preparatu Vincristine Teva wykazuje toksyczność dla płodu oraz negatywny wpływ na płodność, w tym zahamowanie spermatogenezy. Ponadto, przewlekłe stosowanie winkrystyny wiąże się z neurotoksycznością, mielosupresją wynikającą z zahamowania czynności szpiku kostnego oraz toksycznym działaniem na układ pokarmowy. Roztwór do wstrzykiwań winkrystyny siarczanu o stężeniu 1 mg/ml charakteryzuje się pH 3,5-5,5 oraz osmolalnością około 600 mOsm/l, co może mieć znaczenie dla jego bezpieczeństwa stosowania.
aberracje chromosomowe, alkaloid roślinny, aneuploidia, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, mielosupresja, neurotoksyczność, osmolalność roztworu, pH kwasowe, poliploidia, roztwór do iniekcji, siarczan winkrystyny, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Synthon 12,5 mg
Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układzie rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak obserwowano poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, guzy chromochłonne nadnerczy) przy ekspozycjach ≥ 7-krotnie wyższych niż u pacjentów, choć znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, degranulacja komórek pęcherzykowych, dwunastnica, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, mysz transgeniczna rasH2, nadnercza, odstęp QTc, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rozwój prenatalny i postnatalny, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxcarbazepin NeuroPharma 300 mg
Badania przedkliniczne okskarbazepiny i jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) wykazały gatunkowo specyficzną nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy, co wskazuje na konieczność ostrożności w interpretacji wyników toksyczności nerkowej. Okskarbazepina i MHD mogą indukować reakcje nadwrażliwości typu opóźnionego, co ma znaczenie przy długotrwałym stosowaniu. W zakresie genotoksyczności, okskarbazepina wykazała mutagenność w teście Amesa bez aktywacji metabolicznej w jednym szczepie bakterii, a oba związki indukowały aberracje chromosomowe in vitro, jednak testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugennego, co sugeruje ograniczone ryzyko genotoksyczne u ludzi.
aberracja chromosomowa, aktywność mutagenna, ciałko żółte, działanie aneugenne, działanie klastogenne, enzym mikrosomalny wątroby, hormon luteinizujący, immunostymulacja, monohydroksypochodna, nowotwór z komórek ziarnistych, okskarbazepina, poliploidia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, reakcja nadwrażliwości typu opóźnionego, test Amesa, test mikrojądrowy, wada rozwojowa, zaburzenie cyklu rujowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Krka 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wpływ leku na liczne narządy, w tym przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie kory, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Działania te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach sunitynibu w osoczu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości uznano za związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost przysadki, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozrost mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, śródbłoniak krwionośny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wady rozwojowe szkieletu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Vipharm 50 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy istotnych klinicznie stężeniach osoczowych, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica i włóknienie), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), trzustce (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach, stawach, macicy i jajnikach. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe oraz przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach myszy transgenicznych rasH2 i szczurów, gdzie dawki ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższe niż kliniczne AUC indukowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, nadnerczy i gruczołów Brunnera.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kostnienie kręgów, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliploidia, przewód pokarmowy, resorpcja zarodkowa, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunka), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze żeńskie (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani działania klastogennego in vivo, jednak in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego leku.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, in vitro, in vivo, kostnienie kręgów, limfocyt krwi obwodowej, martwica komórkowa, nadnercze, organogeneza, poliploidia, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sunitynibu wykazały wpływ na wiele narządów docelowych, w tym przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny, trzustkę, ślinianki, stawy oraz narządy rozrodcze, przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Obserwowano nudności, biegunki, przekrwienie i martwicę tkanek, zmniejszenie liczby komórek szpiku kostnego, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W testach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego leku.
atrezja pęcherzyków, badanie toksykologiczne, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, koloid, komórki mezangium, nadnercze, narządy rozrodcze, organogeneza, pęcherzyki jajnikowe, płytka wzrostowa, poliploidia, przewód pokarmowy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 50 mg
Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano efekty systemowe, takie jak wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki przewodu pokarmowego i przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Genotoksyczność sunitynibu nie wykazała mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro, a ocena metabolitu aktywnego nie została przeprowadzona. W badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów zaobserwowano nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy przy dawkach ≥1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, aberracja chromosomalna liczbowa, atrezja pęcherzyków, AUC, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, genotoksyczność, grasica, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica z włóknieniem, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnienie kostnienia kręgów, organogeneza, poliploidia, przerost przysadki, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, ślinianka, śródbłoniak krwionośny złośliwy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, węzeł chłonny, wpływ na rozród i rozwój potomstwa, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zmniejszenie komórek szpiku kostnego, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Objawy
Esthesioneuroblastoma to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka węchowego w górnej części jamy nosowej, charakteryzujący się zmiennym przebiegiem klinicznym od powolnego wzrostu do agresywnego rozrostu z szybkim przerzutowaniem. Wczesne objawy obejmują jednostronną niedrożność nosa (70% pacjentów), krwawienia z nosa (około 50%), utratę lub zaburzenia węchu oraz wyciek z nosa, które mogą utrzymywać się od 6 do 12 miesięcy, a nawet lat przed diagnozą. W miarę progresji guza pojawiają się objawy związane z naciekaniem oczodołu (ból oka, diplopia, proptosis), przedniego dołu czaszki i mózgu (bóle głowy, zmiany stanu psychicznego, drgawki), a także objawy ze strony ucha i twarzy. Przerzuty do węzłów chłonnych szyi występują u 10-44% pacjentów, a odległe przerzuty u około 10%, najczęściej do płuc, kości, wątroby i skóry.
aneuploidia, anosmia, diplopia, ektopowe wydzielanie ACTH, epifora, epistaxis, esthesioneuroblastoma, hiperkalcemia nowotworowa, hyposmia, krwawienie z nosa, margines resekcji, nabłonek węchowy, neuroblastoma węchowy, niedrożność nosa, poliploidia, proptosis, przerzut odległy, SIADH, trąbka Eustachiusza, węzły chłonne szyi, wyciek z nosa, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zaburzenia widzenia, zatoki przynosowe, zespół paraneoplastyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vincristine Teva 1 mg/ml
Badania przedkliniczne winkrystyny siarczanu (Vincristine Teva) wykazały istotne działania toksyczne, które mają kluczowe znaczenie dla praktyki klinicznej. Substancja wykazuje wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach zwierzęcych, prowadząc do wad rozwojowych płodów oraz zaburzeń płodności, co wskazuje na wysokie ryzyko dla kobiet w ciąży i pacjentów w wieku rozrodczym. Ponadto, winkrystyna wykazuje neurotoksyczność manifestującą się neuropatią obwodową, mielotoksyczność skutkującą leukopenią i trombocytopenią, a także toksyczność przewodu pokarmowego, co koreluje z obserwowanymi objawami klinicznymi. Zahamowanie spermatogenezy potwierdza negatywny wpływ na męski układ rozrodczy.
aberracje chromosomowe, aneuploidia, cytostatyk, działanie teratogenne, farmakoterapia w ciąży, genotoksyczność, leukopenia, mielosupresja, mielotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, poliploidia, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, trombocytopenia, wada rozwojowa płodu, winkrystyna siarczan, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia płodności, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbagen 300 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne okskarbazepiny i jej aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD) nie wykazały istotnych zagrożeń genotoksycznych dla człowieka, mimo że okskarbazepina zwiększała częstość mutacji w jednym z pięciu szczepów bakterii w teście Amesa in vitro, a oba związki indukowały aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach jajnika chomika chińskiego. W testach in vivo na szpiku kostnym szczura nie stwierdzono działań klastogennych ani aneugenicznych. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy, co wskazuje na gatunkową specyficzność działania. Ponadto, MHD wykazało potencjał do indukcji opóźnionej reakcji nadwrażliwości, co jest istotne przy ocenie ryzyka uczuleniowego leku.
aberracja chromosomowa, aktywność mutagenna, badanie karcynogenności, ciałko żółte, cykl rujowy, działanie klastogenne, estradiol, genotoksyczność, hormon luteinizujący, immunostymulacja, mikrojądro, mikrosomalne enzymy wątrobowe, nefrotoksyczność, nowotwór z komórek ziarnistych, okskarbazepina, pochodna monohydroksylowa, poliploidia, reakcja nadwrażliwości, śmiertelność zarodkowa, test Amesa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbagen 150 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD) obejmowała badania farmakologiczne, genotoksyczne, immunotoksyczne, reprodukcyjne oraz karcynogenne. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń, choć w toksyczności po wielokrotnych dawkach zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy. Immunostymulacja wykazała, że MHD, a w mniejszym stopniu okskarbazepina, mogą indukować opóźnioną reakcję nadwrażliwości, co ma znaczenie kliniczne. W testach genotoksyczności in vitro okskarbazepina zwiększała mutacje w teście Amesa (bez aktywacji metabolicznej) oraz powodowała aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach CHO, natomiast MHD dawała ujemny wynik w teście Amesa i nie wykazywała mutagenności ani klastogenności in vitro i in vivo (szpik kostny szczura). Okskarbazepina w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę nie wpływała na płodność szczurów, jednak MHD w dawkach klinicznych powodowała zaburzenia cyklu rujowego i zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz implantacji u samic. Badania reprodukcyjne wykazały zwiększoną śmiertelność zarodków i opóźnienia rozwojowe przy dawkach toksycznych dla matki, a w jednym badaniu obserwowano wzrost wad rozwojowych u płodów szczura.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, estradiol, hormon luteinizujący, immunotoksyczność, indukcja mikrosomalnych enzymów wątrobowych, karcynogenność, nefrotoksyczność, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, pochodna monohydroksylowa, poliploidia, potencjał rakotwórczy, reakcja immunologiczna, szpik kostny, test in vitro, toksyczność, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxepilax 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) nie wskazują na istotne zagrożenia dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi, w tym genotoksyczności. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania zaobserwowano neurotoksyczne efekty u szczurów, które nie potwierdziły się u psów i myszy, co sugeruje zróżnicowaną odpowiedź gatunkową. MHD wykazała zdolność do wywoływania opóźnionej reakcji nadwrażliwości w modelu mysim, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych reakcji alergicznych. Testy mutagenne in vitro wykazały zwiększoną częstość mutacji w teście Amesa dla okskarbazepiny bez aktywacji metabolicznej oraz aberracje chromosomowe w komórkach CHO, jednak testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugennego, co podkreśla ograniczone ryzyko mutagenne w warunkach fizjologicznych.
Badania reprodukcyjne wykazały, że okskarbazepina nie wpływa na płodność szczurów przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę, natomiast MHD w dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi powodowała zaburzenia cyklu rujowego oraz zmniejszenie liczby ciałek żółtych, implantacji i żywych zarodków. W toksycznych dawkach dla matki obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz opóźnienie rozwoju potomstwa. W badaniach rakotwórczych u szczurów i myszy stwierdzono indukcję nowotworów wątroby, nowotworów jąder oraz ziarniniaków w układzie rozrodczym samic, jednak mechanizmy te są prawdopodobnie specyficzne dla gatunku i nie mają istotnego znaczenia klinicznego u ludzi. Podsumowując, okskarbazepina charakteryzuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa przedklinicznego, a obserwowane efekty mutagenne, reprodukcyjne i rakotwórcze mają ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na specyficzne mechanizmy działania i dawki toksyczne.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, działanie aneugeniczne, działanie klastogenne, efekt neurotoksyczny, estradiol, genotoksyczność, hormon luteinizujący, indukcja enzymów mikrosomalnych wątroby, mikrojądro, monohydroksypochodna, nowotwór jądra, nowotwór wątroby, opóźniona reakcja nadwrażliwości, poliploidia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność zarodkowo-płodowa, szpik kostny, test Amesa, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, ziarniniaki układu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć sunitynib indukował poliploidię in vitro. Działanie rakotwórcze potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥0,9 do 7,8-krotnie przekraczające ekspozycję u ludzi powodowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaki krwionośne, guzy chromochłonne i rozrosty gruczołów Brunnera.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, ciałko żółte, dysfagia, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozród i rozwój potomstwa, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy samic. Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych oraz rozrost komórek mezangium w nerkach. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy transgeniczne rasH2 i szczury) wykazały występowanie nowotworów, takich jak rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających AUC u pacjentów (≥ 7,3-krotne). Znaczenie tych zmian dla ludzi pozostaje niejednoznaczne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangium, odstęp QTc, poliploidia, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy - Leksykon substancji czynnych
Winorelbina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Winorelbina, alkaloid barwinka, wykazuje działanie genotoksyczne poprzez indukcję aneuploidii i poliploidii, co jest związane z jej wpływem na mikrotubule podczas mitozy, prowadząc do nieprawidłowego rozkładu chromosomów. Test Amesa nie potwierdził mutagenności, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach, przy niskich dawkach i podawaniu dożylnym co 2 tygodnie, nie wykazały potencjału karcinogennego. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej winorelbina wykazuje działanie embrio- i fetotoksyczne, objawiające się opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego i kostnienia, a także teratogenne (zrost kręgów, brakujące żebra) przy dawkach toksycznych dla matki. U męskiego układu rozrodczego obserwowano osłabienie spermatogenezy i zmniejszenie czynności wydzielniczej gruczołu krokowego oraz pęcherzyków nasiennych, jednak bez wpływu na płodność szczurów.
alkaloidy Vinca, aneuploidia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt hemodynamiczny, gruczoł krokowy, męski układ rozrodczy, mielosupresja, mikrotubule, mitoza, opóźnienie kostnienia, osłabienie spermatogenezy, pęcherzyki nasienne, poliploidia, potencjał karcinogenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rozwój embrionalny, struktura chromosomów, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, winorelbina, zaburzenia repolaryzacji, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinorelbine Zentiva 20 mg
Winorelbina, substancja czynna Vinorelbine Zentiva, wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie genotoksyczne, manifestujące się uszkodzeniami chromosomów, aneuploidią i poliploidią, co sugeruje potencjalne ryzyko mutagenne u ludzi. Test Ames nie potwierdził mutagenności, jednak mechanizm działania winorelbiny, polegający na zaburzeniu mikrotubul podczas mitozy, może prowadzić do nieprawidłowego rozkładu chromosomów. Badania rakotwórczości, przeprowadzone przy dożylnym podawaniu co 2 tygodnie, nie wykazały działania kancerogennego. W zakresie toksyczności rozrodczej stwierdzono teratogenność i opóźnienie rozwoju postnatalnego u zwierząt, przy czym dawka 0,26 mg/kg co 3 dni nie wywoływała szkodliwych efektów u szczurów, natomiast dawka 1,0 mg/kg powodowała zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa do 7 tygodni po urodzeniu.
alkaloid Vinca, aneuploidia, działanie mielosupresyjne, działanie mutagenne, działanie przeciwmitotyczne, działanie toksyczne, efekt hemodynamiczny, kardiotoksyczność, mikrotubule, mitoza, poliploidia, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój postnatalny, rozwój pourodzeniowy, test Ames, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, winorelbina, zaburzenie repolaryzacji, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinorelbine Zentiva 80 mg
Przedkliniczne badania winorelbiny wykazały, że lek wywołuje uszkodzenia chromosomów, w tym aneuploidię i poliploidię po podaniu dożylnym, co sugeruje potencjalne działanie mutagenne u człowieka, mimo braku mutagenności w teście Ames. Badania rakotwórczości były negatywne przy podawaniu dożylnym co 2 tygodnie. W zakresie wpływu na rozród u szczurów stwierdzono brak efektów teratogennych przy dawce 0,26 mg/kg co 3 dni, natomiast dawka 1,0 mg/kg powodowała zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa utrzymujące się do 7 tygodni po urodzeniu. Ocena bezpieczeństwa farmakologicznego koncentrowała się na układzie sercowo-naczyniowym, gdzie u psów podawano maksymalną tolerowaną dawkę 0,75 mg/kg bez istotnych efektów hemodynamicznych, a u naczelnych przez 39 tygodni nie stwierdzono toksyczności kardiologicznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy (wymioty, biegunki u małp), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica u szczurów), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielnicza część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy samic (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Efekty te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach sunitynibu w osoczu. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu leczenia. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro, a wpływ metabolitu aktywnego nie był oceniany.
aberracja chromosomalna, aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kora nadnerczy, limfocyty krwi obwodowej, martwica komórkowa, opóźnione kostnienie kręgów, organogeneza, poliploidia, rak żołądka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego