wady rozwojowe szkieletu płodu
Wady rozwojowe szkieletu płodu stanowią zróżnicowaną grupę zaburzeń obejmujących nieprawidłowości w rozwoju kości, chrząstek i tkanki łącznej. Mogą one dotyczyć całego szkieletu (dysplazje uogólnione) lub obejmować wybrane obszary anatomiczne (dysplazje regionalne). Częstość występowania wad szkieletowych szacuje się na około 2-5 przypadków na 10 000 urodzeń.
Do najczęstszych wad rozwojowych szkieletu płodu należą: achondroplazja, osteogenesis imperfecta, dysplazja tanatoforyczna, zespół Ellisa-van Crevelda oraz zespół krótkiego żebra-polidaktylia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach ultrasonograficznych wykonywanych w II trymestrze ciąży, które pozwalają ocenić długość kości długich, kształt czaszki i klatki piersiowej oraz proporcje ciała płodu.
W diagnostyce różnicowej kluczowe znaczenie ma ocena wzorca dziedziczenia, stopnia ciężkości dysplazji oraz współistnienia innych wad rozwojowych. W przypadkach niejednoznacznych wskazane jest wykonanie badania rezonansu magnetycznego płodu lub diagnostyki genetycznej. Niektóre dysplazje szkieletowe wiążą się z wysokim ryzykiem zgonu wewnątrzmacicznego lub w okresie okołoporodowym z powodu niewydolności oddechowej.
Postępowanie medyczne zależy od rodzaju wady i jej ciężkości – od monitorowania ciąży i planowania porodu w ośrodku referencyjnym po konsultacje genetyczne i multidyscyplinarne podejście do leczenia po urodzeniu. W wybranych przypadkach możliwe jest również leczenie wewnątrzmaciczne, jednak większość interwencji terapeutycznych prowadzona jest po porodzie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu czynnego.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, hipoplazja szpiku kostnego, narażenie ogólnoustrojowe, organogeneza, poliploidia, potencjał genotoksyczny, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój zarodkowo-płodowy, sunitynib, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wady rozwojowe szkieletu płodu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zwyrodnienie ciałek żółtych