martwica włóknista
Martwica włóknista to patologiczny proces obumierania tkanek, w którym martwe komórki ulegają przekształceniu w masę włóknistą. W przeciwieństwie do innych form martwicy, charakteryzuje się zachowaniem zarysu komórek, które zostają wypełnione eozynofilnym materiałem włóknistym.
Ten rodzaj martwicy występuje najczęściej w ścianach naczyń krwionośnych, zwłaszcza w przypadku nadciśnienia tętniczego złośliwego, oraz w guzach nowotworowych. Może być również obserwowany w narządach takich jak serce (po zawale), nerki (w przypadku glomerulopatii) czy trzustka (w przebiegu ostrego zapalenia).
Diagnostyka martwicy włóknistej opiera się głównie na badaniach histopatologicznych, gdzie widoczne są charakterystyczne zmiany: homogenna, eozynofilna masa z zatartą strukturą komórkową, ale z zachowanym ogólnym zarysem tkanki. W badaniach obrazowych może manifestować się jako obszary o zmienionej gęstości lub intensywności sygnału.
Leczenie martwicy włóknistej jest ukierunkowane na chorobę podstawową, która doprowadziła do jej rozwoju, ponieważ sam proces martwicy jest nieodwracalny. Zapobieganie polega na wczesnym wykrywaniu i skutecznym leczeniu schorzeń predysponujących, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy choroby naczyniowe.