zaburzenie odruchu wymiotnego

Zaburzenie odruchu wymiotnego (ang. impaired gag reflex) to stan kliniczny polegający na osłabieniu lub braku fizjologicznej reakcji obronnej górnego odcinka przewodu pokarmowego. W warunkach prawidłowych odruch wymiotny (odruch gardłowy) jest wyzwalany przez stymulację tylnej części jamy ustnej, podniebienia miękkiego, języczka, tylnej ściany gardła lub podstawy języka.

Zaburzenia tego odruchu mogą występować jako efekt uszkodzenia unerwienia gardła (nerw językowo-gardłowy, nerw błędny), zmian neurologicznych (udar mózgu, choroba Parkinsona, stwardnienie zanikowe boczne), jako powikłanie po zabiegach chirurgicznych, intubacji długoterminowej, a także w przebiegu niektórych chorób systemowych. Osłabienie odruchu wymiotnego występuje również fizjologicznie u około 20% zdrowej populacji.

Konsekwencje kliniczne zaburzenia odruchu wymiotnego obejmują zwiększone ryzyko aspiracji treści pokarmowej do dróg oddechowych, zachłystowego zapalenia płuc, zaburzeń połykania (dysfagia) oraz problemów z przyjmowaniem pokarmów. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, endoskopowe oraz badania obrazowe OUN. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz obejmuje modyfikację diety, rehabilitację połykania i edukację pacjenta w zakresie technik bezpiecznego przyjmowania pokarmów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl