Antagoniści receptora serotoninowego 5-HT3 to grupa leków, które selektywnie blokują receptory serotoninowe typu 3, obecne zarówno w ośrodkowym układzie nerwowym, jak i w przewodzie pokarmowym. Działają poprzez hamowanie przewodnictwa nerwowego indukowanego przez serotoninę na tych receptorach.
Głównym zastosowaniem klinicznym antagonistów 5-HT3 jest zapobieganie i leczenie nudności oraz wymiotów, szczególnie tych wywołanych chemioterapią przeciwnowotworową, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Do przedstawicieli tej grupy należą ondansetron, granisetron, dolasetron, palonosetron i tropisetron.
Leki te charakteryzują się wysokim profilem bezpieczeństwa i niewielką liczbą działań niepożądanych, wśród których wymienia się głównie bóle głowy, zaparcia i przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. W przeciwieństwie do innych leków przeciwwymiotnych, antagoniści 5-HT3 nie wywołują działania sedatywnego ani pozapiramidowego.
W nowszych badaniach wykazano również potencjalne zastosowanie antagonistów 5-HT3 w leczeniu zespołu jelita drażliwego z przewagą biegunki, ponieważ blokowanie tych receptorów w jelitach może zmniejszać motorykę przewodu pokarmowego i wydzielanie jelitowe.
Ondansetron, będący silnym i wybiórczym antagonistą receptorów 5HT3, jest skutecznym lekiem przeciwwymiotnym stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Jego mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5HT3 zarówno w obwodowym układzie nerwowym (jelito cienkie), jak i ośrodkowym (area postrema), co hamuje inicjację odruchu wymiotnego. W badaniach klinicznych u dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat stosowano dawki dożylne 5 mg/m² powierzchni ciała lub 0,45 mg/kg masy ciała, a także doustne dawki 4-8 mg, uzyskując całkowite powstrzymanie wymiotów u 41-73% pacjentów. U najmłodszych dzieci (6-48 miesięcy) skuteczność potwierdzono przy dawkach 0,15 mg/kg mc. dożylnie, osiągając powstrzymanie wymiotów u 42-56% pacjentów. W profilaktyce pooperacyjnej u dzieci w wieku 1-24 miesięcy pojedyncza dawka 0,1 mg/kg mc. dożylnie znacząco zmniejszała częstość epizodów wymiotów (11% vs 28% placebo, p<0,0001).
Ondansetron, będący selektywnym antagonistą receptorów 5HT3, wykazuje skuteczne działanie przeciwwymiotne poprzez blokadę receptorów serotoninowych zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w zapobieganiu nudnościom i wymiotom indukowanym chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Badania farmakodynamiczne wykazały, że podanie ondansetronu w dawkach dożylnych 8 mg i 32 mg powoduje wydłużenie odstępu QTcF odpowiednio o 5,8 ms (7,8 ms górna granica 90% CI) i 19,6 ms (21,5 ms górna granica 90% CI), bez przekroczenia wartości 480 ms i bez istotnych zmian w odstępach PR i QRS, co wskazuje na względne bezpieczeństwo kardiologiczne leku. W populacji pediatrycznej skuteczność ondansetronu potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, gdzie stosowano różne schematy dawkowania, m.in. 5 mg/m² pc. dożylnie oraz 0,45 mg/kg mc. dożylnie, osiągając całkowite powstrzymanie wymiotów u 41-73% pacjentów w zależności od badania i schematu terapeutycznego.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
