nudności i wymioty pooperacyjne

Nudności i wymioty pooperacyjne (PONV – postoperative nausea and vomiting) to jedne z najczęstszych powikłań anestezjologicznych, występujące u około 30% pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. Ryzyko ich wystąpienia jest wyższe u kobiet, osób niepalących, pacjentów z chorobą lokomocyjną w wywiadzie oraz po operacjach laparoskopowych, ginekologicznych czy otorynolaryngologicznych.

Patofizjologia PONV jest złożona i obejmuje aktywację ośrodka wymiotnego w pniu mózgu przez różne drogi – serotonergiczną, dopaminergiczną, histaminową i cholinergiczną. Czynniki ryzyka można podzielić na związane z pacjentem (płeć, wiek, historia PONV), z procedurą (rodzaj operacji, czas trwania) oraz z anestezją (użycie opioidów, wziewnych środków anestetycznych).

Profilaktyka PONV opiera się na identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka i wdrożeniu odpowiednich interwencji farmakologicznych. Stosuje się antagonistów receptorów 5-HT3 (ondansetron), antagonistów receptorów dopaminowych (droperidol), kortykosteroidy (deksametazon) oraz leki antycholinergiczne. U pacjentów wysokiego ryzyka zaleca się terapię multimodalną, czyli połączenie leków o różnych mechanizmach działania.

Leczenie już występujących nudności i wymiotów pooperacyjnych wymaga szybkiej interwencji farmakologicznej z użyciem leków przeciwwymiotnych. Istotne jest również nawodnienie pacjenta, minimalizacja ruchu i zapewnienie spokojnego otoczenia. PONV, choć rzadko zagrażają życiu, mogą znacząco przedłużyć hospitalizację i obniżyć satysfakcję pacjenta z leczenia, dlatego ich skuteczna profilaktyka i leczenie są istotnym elementem opieki okołooperacyjnej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron charakteryzuje się stabilną farmakokinetyką niezależną od wielokrotnego podawania, z biodostępnością około 60% po podaniu doustnym i maksymalnym stężeniem w osoczu 30 ng/ml po dawce 8 mg osiąganym w 1,5 godziny. Podanie dożylne 4 mg w 5 minut skutkuje stężeniem około 65 ng/ml, natomiast podanie domięśniowe osiąga 25 ng/ml już po 10 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 140 litrów, a wiązanie z białkami osocza 70-76%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, bez wpływu polimorfizmu CYP2D6, a eliminacja nerkowa niezmienionego leku jest minimalna (<5%). Okres półtrwania u dorosłych wynosi około 3 godziny, co determinuje schemat dawkowania. W populacji pediatrycznej obserwuje się zmienność farmakokinetyczną zależną od wieku, z wydłużonym okresem półtrwania (6,7 godz.) i zmniejszonym klirensem u niemowląt 1-4 miesięcy, co uzasadnia dawkowanie oparte na masie ciała. U dzieci starszych parametry są bardziej zbliżone do dorosłych, a ekspozycja (AUC) jest porównywalna w grupach wiekowych powyżej 5 miesięcy.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, CINV, Cmax, działanie przeciwwymiotne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka ondansetronu, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, niewydolność wątroby, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, ondansetron, polimorfizm debryzochinowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron, będący silnym i wybiórczym antagonistą receptorów 5HT3, jest skutecznym lekiem przeciwwymiotnym stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Jego mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5HT3 zarówno w obwodowym układzie nerwowym (jelito cienkie), jak i ośrodkowym (area postrema), co hamuje inicjację odruchu wymiotnego. W badaniach klinicznych u dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat stosowano dawki dożylne 5 mg/m² powierzchni ciała lub 0,45 mg/kg masy ciała, a także doustne dawki 4-8 mg, uzyskując całkowite powstrzymanie wymiotów u 41-73% pacjentów. U najmłodszych dzieci (6-48 miesięcy) skuteczność potwierdzono przy dawkach 0,15 mg/kg mc. dożylnie, osiągając powstrzymanie wymiotów u 42-56% pacjentów. W profilaktyce pooperacyjnej u dzieci w wieku 1-24 miesięcy pojedyncza dawka 0,1 mg/kg mc. dożylnie znacząco zmniejszała częstość epizodów wymiotów (11% vs 28% placebo, p<0,0001).
antagonista receptora 5-hydroksytryptaminy, antagonista receptora serotoninowego 5HT3, area postrema, badanie z podwójnie ślepą próbą, chemioterapia i radioterapia, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon, elektrokardiogram, kontrola placebo, nerw błędny, nudności i wymioty pooperacyjne, odstęp QTc, opioidy, serotonina, wydłużenie QTcF, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran Zydis 8 mg

Zofran Zydis, dostępny w formie liofilizatu doustnego, a także w postaciach parenteralnej i doodbytniczej, umożliwia indywidualizację drogi podania i dawkowania w zależności od potrzeb klinicznych pacjenta. W terapii przeciwwymiotnej podczas chemioterapii o średnim potencjale emetogennym lub radioterapii, zalecana dawka doustna wynosi 8 mg podana 1-2 godziny przed zabiegiem, powtarzana po 12 godzinach, a następnie kontynuowana przez 2-5 dni w dawce 8 mg dwa razy na dobę. W przypadku chemioterapii o silnym potencjale emetogennym, np. dużych dawek cisplatyny, ondansetron podaje się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie doustnie w dawce 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² dożylnie, max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg dożylnie, max 8 mg), z całkowitą dawką do 32 mg na dobę, kontynuując leczenie doustne po 12 godzinach od podania dożylnego.
chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, cisplatyna, dawka ondansetronu, działanie wymiotne cytostatyków, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, liofilizat doustny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania, ondansetron doustny, ondansetron dożylny, pole powierzchni ciała, PONV, potencjał emetogenny, promieniowanie jonizujące, radioterapia wywołująca wymioty, roztwór chlorku sodu, terapia przeciwnowotworowa, terapia przeciwwymiotna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran 2 mg/ml

Zofran (ondansetron) w roztworze do wstrzykiwań (2 mg/ml) dostępny jest w ampułkach 4 mg/2 ml lub 8 mg/4 ml i może być podawany dożylnie lub domięśniowo, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju chemioterapii lub radioterapii oraz cech pacjenta. W chemioterapii o średnim działaniu wymiotnym zaleca się dawkę 8 mg podaną powoli dożylnie (≥30 sekund) lub domięśniowo przed zabiegiem, z kolejną dawką 8 mg doustnie po 12 godzinach oraz kontynuacją doustną lub doodbytniczą do 5 dni. W przypadku chemioterapii o silnym działaniu wymiotnym stosuje się dawki od 8 mg do maksymalnie 16 mg, podawane dożylnie po rozcieńczeniu w 50-100 ml 0,9% NaCl w infuzji trwającej co najmniej 15 minut lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym/domiesniowym. Maksymalna dawka pojedyncza nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia QT. Zaleca się także dożylne podanie 20 mg deksametazonu przed chemioterapią w celu zwiększenia efektu przeciwwymiotnego. Po chemioterapii kontynuuje się podawanie ondansetronu doustnie lub doodbytniczo do 5 dni w celu zapobiegania nudnościom opóźnionym lub przedłużonym.
cisplatyna, dawka ondansetronu, deksametazon, działanie wymiotne cytostatyków, infuzja dożylna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności wywołane radioterapią, okres półtrwania leku, ondansetron, podanie dożylne i domięśniowe, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, wymioty indukowane chemioterapią, wymioty indukowane radioterapią
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Plofed 1% 10 mg/ml

Propofol, substancja czynna produktu Plofed 1% (10 mg/ml), jest krótkodziałającym środkiem do znieczulenia ogólnego o szybkim początku działania (~30 sekund) i szybkim wybudzaniu. Mechanizm działania opiera się na pozytywnej modulacji receptorów GABAA, co prowadzi do efektu sedatywnego i anestetycznego. W trakcie indukcji znieczulenia obserwuje się spadki ciśnienia tętniczego oraz niewielkie zmiany częstości pracy serca, jednak podczas podtrzymywania znieczulenia parametry hemodynamiczne pozostają stabilne. Propofol zmniejsza ciśnienie wewnątrzczaszkowe, przepływ i metabolizm mózgowy, co jest istotne u pacjentów neurochirurgicznych. W stężeniach klinicznych nie hamuje syntezy hormonów kory nadnerczy, co podnosi bezpieczeństwo stosowania, zwłaszcza podczas długotrwałych procedur.
anestezjologia pediatryczna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, działanie sedatywne, emulsja do wstrzykiwań, hormon kory nadnerczy, indukcja znieczulenia ogólnego, metabolizm mózgowy, neuroprzekaźnik GABA, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty pooperacyjne, olej sojowy oczyszczony, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, przepływ mózgowy, receptor GABA-A, spadek ciśnienia tętniczego, środek znieczulający ogólny, układ hormonalny, układ krążenia, układ oddechowy, wybudzanie pacjenta, wywoływanie wymiotów, zaburzenie hemodynamiczne, zmiana hemodynamiczna, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron B. Braun, dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (100 ml, 8 mg substancji czynnej) oraz 0,16 mg/ml (50 ml, 8 mg substancji czynnej), jest antagonistą receptora 5-HT3 stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). Preparat jest wskazany u dorosłych oraz dzieci, z uwzględnieniem wieku i specyfiki klinicznej: u dzieci od 6. miesiąca życia w leczeniu CINV, a od 1. miesiąca życia w profilaktyce i leczeniu PONV. Roztwór zawiera dodatkowo 3,57 mg sodu w 1 ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Ondansetron B. Braun jest szczególnie zalecany w sytuacjach wymagających szybkiego działania dożylnego, np. u pacjentów z nasilonymi wymiotami lub zaburzeniami połykania.
antagonista receptora 5-HT3, chemioterapia cytotoksyczna, CINV, cisplatyna, cytostatyk, cytrynian sodu, dysfagia, leczenie przeciwnowotworowe, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron chlorowodorek, podanie dożylne, radioterapia, radioterapia onkologiczna, roztwór do infuzji
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron Bluefish 8 mg

Ondansetron, antagonista receptorów serotoninowych 5-HT3 (kod ATC: A04AA01), wykazuje silne i selektywne działanie przeciwwymiotne poprzez blokadę receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w zapobieganiu nudnościom i wymiotom indukowanym przez chemioterapię i radioterapię, gdzie uwalnianie serotoniny w jelicie cienkim i area postrema inicjuje odruch wymiotny. W okresie okołooperacyjnym mechanizm działania ondansetronu jest mniej poznany, jednak przypuszcza się podobieństwo do mechanizmu przeciwwymiotnego w terapii cytotoksycznej. Lek nie wpływa na stężenie prolaktyny i jego rola w hamowaniu wymiotów wywołanych opioidami pozostaje nieustalona.
antagonista receptora serotoninowego, area postrema, badanie jednoramienne, badanie z podwójnie ślepą próbą, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon doustny, klasyfikacja ASA, lek cytotoksyczny, nerw błędny, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, ondansetron w syropie, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, radioterapia, receptor serotoninowy 5-HT3, stężenie prolaktyny, uwalnianie serotoniny, wymioty okołooperacyjne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Provive 10 mg/ml

Propofol w stężeniu 10 mg/ml, stosowany dożylnie jako emulsja do wstrzykiwań lub infuzji, jest lekiem z grupy innych środków do znieczulenia ogólnego (kod ATC: N01AX10). Preparat ten służy do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie na oddziałach intensywnej terapii. Działanie propofolu opiera się na modulacji receptorów GABAA, co prowadzi do uspokojenia i znieczulenia. Początek działania następuje w ciągu minuty, a czas trwania efektu wynosi od 10 minut do około 1 godziny, zależnie od dawki i stosowanych leków towarzyszących. Wybudzenie pacjenta jest szybkie, z możliwością otwarcia oczu już po około 10 minutach od zakończenia podania.
ból głowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, częstość akcji serca, działanie przeciwwymiotne, indukcja znieczulenia, metabolizm mózgowy, neuroprzekaźnik GABA, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty pooperacyjne, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, propofol, przepływ mózgowy, receptor GABAA, sedacja pacjentów wentylowanych, średnie ciśnienie tętnicze, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie wziewne, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron B. Braun to lek przeciwwymiotny dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (100 ml butelka, 8 mg substancji czynnej) oraz 0,16 mg/ml (50 ml butelka, 8 mg substancji czynnej). Substancją czynną jest ondansetron w formie chlorowodorku dwuwodnego. Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego i zawiera 3,57 mg sodu w 1 ml, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Wskazania do stosowania różnią się w zależności od wieku pacjenta: u dorosłych obejmują profilaktykę i leczenie nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). U dzieci wskazania ograniczają się do leczenia CINV (od 6 miesiąca życia) oraz profilaktyki i leczenia PONV (od 1 miesiąca życia).
chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek dwuwodny, CINV, dieta niskosodowa, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, napromienianie jamy brzusznej, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, odwodnienie, okres okołooperacyjny, ondansetron, podanie dożylne, PONV, populacja pediatryczna, potencjał emetogenny, radioterapia, RINV, roztwór do infuzji, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zofran Zydis 8 mg

Ondansetron, aktywny składnik leku Zofran Zydis, jest selektywnym antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3, stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów, zwłaszcza wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie okołooperacyjnym. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym układzie nerwowym (jelito cienkie), jak i ośrodkowym (area postrema), co hamuje inicjację odruchu wymiotnego. Badania wykazały, że podanie ondansetronu w dawkach dożylnych 8 mg i 32 mg powoduje wydłużenie odstępu QTcF odpowiednio o 5,8 msec (górna granica 7,8 msec) i 19,6 msec (górna granica 21,5 msec), bez przekroczenia wartości krytycznych (QTcF >480 msec lub wydłużenia >60 msec). Nie stwierdzono istotnych zmian w odstępach PR ani zespole QRS, co potwierdza względne bezpieczeństwo kardiologiczne leku w badanej populacji zdrowych dorosłych.
antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, area postrema, cytostatyk, deksametazon, infuzja dożylna, IV komora mózgu, klasyfikacja ASA, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwwymiotny, nerw błędny, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, odruch wymiotny, odstęp QTc, ondansetron, promieniowanie jonizujące, receptor serotoninowy 5-HT3, stężenie prolaktyny, uwalnianie serotoniny, wprowadzenie do znieczulenia, wymioty okołooperacyjne, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, znieczulenie ogólne, Zofran Zydis
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zofran Zydis 8 mg

Zofran Zydis w postaci liofilizatu doustnego zawiera 8 mg ondansetronu i jest wskazany do zapobiegania oraz leczenia nudności i wymiotów związanych z chemioterapią i radioterapią u dorosłych oraz dzieci powyżej 6 miesiąca życia. U dorosłych dodatkowo znajduje zastosowanie w profilaktyce nudności i wymiotów pooperacyjnych, natomiast u dzieci doustna forma leku nie jest rekomendowana w tym wskazaniu – preferowane jest dożylne podanie ondansetronu. Liofilizat cechuje się szybkim rozpuszczaniem w jamie ustnej, co ułatwia podawanie pacjentom z trudnościami w połykaniu, a także dzieciom i osobom starszym. Produkt zawiera substancje pomocnicze, takie jak 1,25 mg aspartamu, śladowe ilości etanolu (do 0,06 mg), alkoholu benzylowego (0,00005 mg) oraz parabeny, co należy uwzględnić przy przeciwwskazaniach i nietolerancjach.
alkohol benzylowy, aspartam, chemioterapia nowotworowa, dysfagia, etanol, leczenie przeciwnowotworowe, lek przeciwwymiotny, liofilizat doustny, metylu parahydroksybenzoesan, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, propylu parahydroksybenzoesan, radioterapia nowotworów, wstrzyknięcie dożylne, wymioty pooperacyjne, zabieg chirurgiczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Accord 8 mg

Ondansetron Accord jest dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml, w dawkach 4 mg (2 ml) i 8 mg (4 ml). W leczeniu nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią lub radioterapią u dorosłych dawka dobowa wynosi od 8 mg do 32 mg, podawana w schematach dostosowanych do potencjału emetogennego terapii. Standardowo stosuje się pojedynczą dawkę 8 mg dożylnie lub domięśniowo przed terapią, następnie 8 mg doustnie co 12 godzin. W przypadku silnie emetogennej chemioterapii (np. cisplatyna) dopuszczalne jest podanie do 16 mg jednorazowo (infuzja co najmniej 15 minut) oraz dodatkowo dwie dawki 8 mg w odstępach 4 godzin lub infuzja ciągła 1 mg/godz. Maksymalna pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia QT. U dzieci od 6 miesięcy dawki oblicza się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² i.v., max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg i.v., max 8 mg), z kontynuacją doustną do 5 dni, nie przekraczając 32 mg/dobę. Podawanie dożylne u dzieci wymaga rozcieńczenia i infuzji trwającej co najmniej 15 minut. Brak jest danych dotyczących zapobiegania opóźnionym nudnościom u dzieci oraz stosowania w radioterapii.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, deksametazon, działanie wymiotne, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania w surowicy, ondansetron, potencjał emetogenny, powierzchnia ciała, radioterapia, roztwór chlorku sodu, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Haloperidol WZF 5 mg/ml

Haloperidol WZF w roztworze do wstrzykiwań (5 mg/ml) jest neuroleptykiem stosowanym parenteralnie w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewystarczające. Wskazania obejmują szybkie opanowanie ciężkiego pobudzenia psychoruchowego w zaburzeniach psychotycznych i epizodach manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej, doraźne leczenie majaczenia po niepowodzeniu metod niefarmakologicznych, leczenie łagodnej i umiarkowanej pląsawicy w chorobie Huntingtona (po nieskuteczności lub nietolerancji innych leków oraz niemożności podania doustnego) oraz profilaktykę i leczenie nudności i wymiotów pooperacyjnych u pacjentów z umiarkowanym lub wysokim ryzykiem. Haloperidol działa poprzez antagonizm receptorów dopaminergicznych, co umożliwia kontrolę objawów ruchowych i psychotycznych. Podanie pozajelitowe jest zarezerwowane dla stanów wymagających szybkiej interwencji lub gdy podanie doustne jest niemożliwe, np. w stanach silnego pobudzenia, zaburzeniach świadomości, połykania lub w okresie okołooperacyjnym.
antagonista receptorów NK1, antagonista receptorów serotoninowych, aprepitant, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Huntingtona, delirium, dysfagia, epizod manii, haloperydol, kortykosteroid, lek neuroleptyczny, lek przeciwwymiotny, majaczenie, nudności i wymioty pooperacyjne, objaw psychotyczny, ondansetron, pląsawica, pobudzenie psychoruchowe, receptor dopaminergiczny, ruch pląsawiczny, stosowanie parenteralne, terapia wielolekowa, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml

Ondansetron, będący selektywnym antagonistą receptorów 5HT3, wykazuje skuteczne działanie przeciwwymiotne poprzez blokadę receptorów serotoninowych zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w zapobieganiu nudnościom i wymiotom indukowanym chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Badania farmakodynamiczne wykazały, że podanie ondansetronu w dawkach dożylnych 8 mg i 32 mg powoduje wydłużenie odstępu QTcF odpowiednio o 5,8 ms (7,8 ms górna granica 90% CI) i 19,6 ms (21,5 ms górna granica 90% CI), bez przekroczenia wartości 480 ms i bez istotnych zmian w odstępach PR i QRS, co wskazuje na względne bezpieczeństwo kardiologiczne leku. W populacji pediatrycznej skuteczność ondansetronu potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, gdzie stosowano różne schematy dawkowania, m.in. 5 mg/m² pc. dożylnie oraz 0,45 mg/kg mc. dożylnie, osiągając całkowite powstrzymanie wymiotów u 41-73% pacjentów w zależności od badania i schematu terapeutycznego.
analiza ITT, antagonista receptora 5-hydroksytryptaminy, antagonista receptora serotoninowego 5HT3, area postrema, chemioterapia i radioterapia, deksametazon, działanie niepożądane, EKG, klasyfikacja ASA, nerw błędny, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności wywołane chemioterapią, odruch wymiotny, odstęp PR, odstęp QTc, ondansetron, osocze, populacja pediatryczna, serotonina, wydłużenie QTcF, zdarzenie niepożądane, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran 8 mg

Produkt Zofran (ondansetron) jest dostępny w formie tabletek powlekanych (4 mg i 8 mg), a także w postaciach parenteralnych i doodbytniczych, co pozwala na indywidualne dostosowanie drogi podania i dawkowania. W chemioterapii o średnim działaniu wymiotnym oraz radioterapii zaleca się podanie 8 mg doustnie 1-2 godziny przed terapią, z powtórzeniem dawki po 12 godzinach, a następnie kontynuację 8 mg doustnie lub doodbytniczo dwa razy na dobę przez 2-5 dni. W przypadku chemioterapii o silnym działaniu wymiotnym (np. duże dawki cisplatyny) ondansetron podaje się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie doustnie lub doodbytniczo 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci ≥6 miesięcy dawki ustala się na podstawie pola powierzchni ciała (5 mg/m² dożylnie, max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg mc., max 8 mg), z dawkami doustnymi odpowiednio od 2 do 8 mg co 12 godzin, nie przekraczając 32 mg na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie nie ulega zmianie.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, cisplatyna, cytostatyk, forma doodbytnicza, forma parenteralna, klirens ondansetronu, metabolizm debryzochiny, metabolizm sparteiny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, okres półtrwania, ondansetron, pole powierzchni ciała, promieniowanie jonizujące, radioterapia wywołująca wymioty, tabletka powlekana, wstrzyknięcie dożylne, wymioty indukowane chemioterapią, wymioty indukowane radioterapią, znieczulenie, Zofran
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml

Ondansetron wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy podawaniu wielokrotnym, bez istotnych zmian w zachowaniu leku w organizmie. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 60%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) 30 ng/ml osiąganym po 1,5 godziny od dawki 8 mg. Przy dawkach powyżej 8 mg obserwuje się nieliniowy wzrost stężenia, co sugeruje zmniejszenie efektu pierwszego przejścia. Po podaniu dożylnym 4 mg Cmax wynosi około 65 ng/ml, a po domięśniowym 25 ng/ml (po 10 minutach). Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 3 godzin i mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Polimorfizm CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę ondansetronu.
biodostępność, CINV, działanie niepożądane leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka ondansetronu, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania leku, ondansetron, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, polimorfizm debryzochinowy, polimorfizm genetyczny CYP2D6, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramide hameln 5 mg/ml

Metoclopramide hameln w roztworze do wstrzykiwań (5 mg/ml) stosowany jest w precyzyjnie dostosowanym dawkowaniu zależnym od wieku, masy ciała oraz wskazań klinicznych. U dorosłych dawka pojedyncza wynosi 10 mg, podawana do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg lub 0,5 mg/kg mc. Lek podaje się dożylnie (powolny bolus ≥3 min) lub domięśniowo, z minimalnym odstępem 6 godzin między dawkami. Czas leczenia nie powinien przekraczać 5 dni, a po okresie wstrzyknięć zaleca się przejście na podanie doustne lub doodbytnicze. U dzieci (1-18 lat) dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg mc, maksymalnie 0,5 mg/kg mc na dobę, z różnicowaniem czasu terapii: do 48 godzin w PONV i do 5 dni w CINV. Metoklopramid jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia.
chlorowodorek metoklopramidu, czynność nerek, czynność wątroby, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, leczenie doustne, metoklopramid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty związane z radioterapią, ostry napad migreny, podanie dożylne, powolny bolus, roztwór do wstrzykiwań
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml

Ondansetron, będący selektywnym antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3 (kod ATC A04 AA01), wykazuje skuteczne działanie przeciwwymiotne poprzez blokadę receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w zapobieganiu i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią (CINV), radioterapią (RINV) oraz pooperacyjnych (PONV). W badaniu klinicznym z udziałem 58 zdrowych dorosłych, podanie ondansetronu w dawkach 8 mg i 32 mg dożylnie wykazało istotne, dawkozależne wydłużenie odstępu QTcF (odpowiednio 5,8 ms i 19,6 ms), jednak bez przekroczenia krytycznych wartości (QTc >480 ms lub wzrost >60 ms). Nie zaobserwowano istotnych zmian w odstępie PR ani zespole QRS, co wskazuje na względne bezpieczeństwo kardiologiczne leku w stosowanych dawkach.
antagonista receptora 5-HT3, antagonista receptora serotoninowego, area postrema, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon, działanie przeciwwymiotne, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, nudności i wymioty pooperacyjne, odruch wymiotny, odstęp PR, odstęp QTc, ondansetron, podwójnie ślepa próba, prolaktyna, randomizacja, status ASA, wiek postkoncepcyjny, wymioty indukowane radioterapią, zespół QRS, znieczulenie, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Accord 4 mg

Ondansetron, dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań zawierającego 2 mg substancji czynnej na ml, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym zależnym od drogi podania. Po podaniu doustnym dawki 8 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 30 ng/ml po 1,5 godziny, z biodostępnością 55-60%. Podanie dożylne 4 mg w infuzji 5-minutowej skutkuje stężeniem maksymalnym około 65 ng/ml, a domięśniowe – 25 ng/ml po 10 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 140 litrów, a okres półtrwania około 3 godziny. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (70-76%). Metabolizm wątrobowy jest główną drogą eliminacji, z mniej niż 5% dawki wydalanej niezmienionej z moczem. Polimorfizm enzymu CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę leku, a parametry pozostają stabilne po wielokrotnym podaniu.
biodostępność leku, biodostępność po podaniu doustnym, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czopek, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens znormalizowany, lek zobojętniający, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedwątrobowy, metabolizm wątrobowy, nudność i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron chlorowodorek dwuwodny, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, polimorfizm debryzochiny, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Accord 80 mg; 125 mg

Bezpieczeństwo stosowania aprepitantu zostało ocenione w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych poddanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak czkawka (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji pediatrycznej najczęstsze działania niepożądane to czkawka (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny podczas wielokrotnego stosowania do 6 cykli chemioterapii. W leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) dawka 40 mg aprepitantu wiązała się z wyższą częstością działań niepożądanych takich jak ból w nadbrzuszu, zaparcia, duszność czy zaburzenia widzenia w porównaniu do ondansetronu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, dysuria, fosfataza zasadowa, fotowrażliwość, glikozuria, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, infekcja gronkowcowa, kołatanie serca, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, poliuria, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zakażenie drożdżakowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ondansetron, antagonista receptora 5-HT3, jest szeroko stosowany jako lek przeciwwymiotny i nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługę maszyn. Badania psychomotoryczne potwierdzają brak upośledzenia funkcji psychomotorycznych, sedacji czy innych negatywnych efektów wpływających na sprawność pacjentów. Również charakterystyki produktów leczniczych (ChPL) dla różnych postaci ondansetronu (tabletki powlekane, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, roztwory do wstrzykiwań, liofilizaty doustne) jednoznacznie wskazują na brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
antagonista receptora 5-HT3, charakterystyka produktu leczniczego, chemioterapia, droga podania, działanie uspokajające, leczenie przeciwnowotworowe, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwwymiotny, liofilizat doustny, nudności i wymioty pooperacyjne, PONV, postać farmaceutyczna, procedura operacyjna, profil farmakologiczny, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, test psychomotoryczny, znieczulenie
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron, będący antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3, wykazuje skuteczność w zapobieganiu i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz pooperacyjnych. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje odruch wymiotny wywołany uwalnianiem serotoniny. W badaniu kardiologicznym u 58 zdrowych dorosłych, podanie ondansetronu w dawkach 8 mg i 32 mg dożylnie nie powodowało klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QTcF (maksymalna średnia różnica wyniosła odpowiednio 5,8 ms i 19,6 ms, bez przekroczenia 480 ms lub wzrostu powyżej 60 ms). Nie stwierdzono również istotnych zmian w odstępach PR i zespole QRS.
antagonista receptora serotoninowego 5-HT3, area postrema, badanie elektrokardiograficzne, badanie randomizowane podwójnie zaślepione, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, komora czwarta mózgu, leczenie przeciwwymiotne, mechanizm działania, nerw błędny, nudności i wymioty, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, nudności i wymioty pooperacyjne, odstęp QTc, opiaty, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, przedział ufności, serotonina, status ASA, terapia cytotoksyczna, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Stada 125 mg; 80 mg

Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony na podstawie szerokich badań klinicznych obejmujących około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych leczonych chemioterapią o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęściej obserwowano czkawkę (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcie (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W przypadku chemioterapii o umiarkowanym ryzyku wymiotów (MEC) najczęstszym działaniem niepożądanym było zmęczenie (1,4% vs 0,9%). U dzieci najczęściej zgłaszano czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Dodatkowo, u dorosłych leczonych aprepitantem w profilaktyce nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) zaobserwowano zwiększoną częstość występowania bólu w nadbrzuszu, zaparcia, dyzartrii, duszności, bezsenności oraz innych objawów ze strony układu pokarmowego i nerwowego, zwłaszcza przy wyższych dawkach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aprepitant, bradykardia, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, dyzartria, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, kołatanie serca, neutropeniczne zapalenie okrężnicy, niedoczulica, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świszczący oddech, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron Accord 4 mg

Ondansetron jest wysoce selektywnym antagonistą receptorów 5-HT3, stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią cytotoksyczną, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym układzie nerwowym (jelito cienkie), jak i ośrodkowym (area postrema), co hamuje odruch wymiotny wywołany uwalnianiem serotoniny. W badaniach klinicznych wykazano, że podanie ondansetronu dożylnie w dawkach 8 mg i 32 mg powoduje wydłużenie odstępu QTcF odpowiednio o 5,8 ms (górna granica 7,8 ms) i 19,6 ms (górna granica 21,5 ms), bez przekroczenia wartości krytycznych (QTcF <480 ms, wydłużenie <60 ms). Nie stwierdzono istotnych zmian w odstępach PR i QRS, co jest istotne dla bezpieczeństwa kardiologicznego leku. Ponadto, ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu, co ma znaczenie przy długotrwałej terapii.
antagonista receptora 5-HT3, area postrema, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon, dysfagia, komora czwarta mózgu, lek przeciwwymiotny, nerw błędny, nudności i wymioty pooperacyjne, odcinek QT, odstęp QTc, ondansetron, prolaktyna, radioterapia, serotonina, status ASA, układ nerwowy, wlew dożylny, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramidum 0,5% Polpharma 5 mg/ml

Metoclopramidum 0,5% Polpharma w roztworze do wstrzykiwań (5 mg/ml) podaje się dożylnie (powolny bolus przez co najmniej 3 minuty) lub domięśniowo. U dorosłych dawka profilaktyczna na nudności i wymioty pooperacyjne (PONV) wynosi 10 mg jednorazowo, natomiast w leczeniu objawowym nudności i wymiotów, w tym po radioterapii (RINV) i ostrym napadzie migreny, zaleca się 10 mg do 3 razy na dobę, maksymalnie 30 mg/dobę lub 0,5 mg/kg masy ciała. Leczenie dożylne powinno być krótkotrwałe, z szybkim przejściem na podanie doustne lub doodbytnicze. U dzieci (1-18 lat) dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg 3 razy na dobę, maksymalnie 0,5 mg/kg/dobę, z przeciwwskazaniem do stosowania poniżej 1. roku życia. Szczegółowe dawkowanie zależy od wieku i masy ciała, np. dzieci 1-3 lata (10-14 kg) otrzymują 1 mg 3 razy/dobę, a młodzież 15-18 lat (>60 kg) 10 mg 3 razy/dobę.
ciężka niewydolność wątroby, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, metoklopramid, niewydolność nerek, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty po radioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, ostry napad migreny, pacjent w podeszłym wieku, podanie domięśniowe, podanie dożylne, powolny bolus, roztwór do wstrzykiwań, umiarkowana niewydolność nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron Kabi, zawierający ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego, wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy wielokrotnym podawaniu. Po dożylnym podaniu dawki 4 mg w infuzji 5-minutowej osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 65 ng/ml, z objętością dystrybucji około 140 litrów i stopniem wiązania z białkami osocza na poziomie 70-76%. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-60 ml/min) obserwuje się niewielkie, klinicznie nieistotne wydłużenie okresu półtrwania do 5,4 godziny, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby okres półtrwania wydłuża się znacząco do 15-32 godzin, co wiąże się ze znacznym zmniejszeniem klirensu. W populacji osób starszych (≥65 lat) farmakokinetyka wykazuje niewielkie zmiany, jednak u pacjentów ≥75 lat obserwuje się większy wpływ na odstęp QTc, co wymaga dostosowania dawkowania.
chlorowodorek dwuwodny, CINV, działanie przeciwwymiotne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, farmakokinetyka ondansetronu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, ondansetron, podanie dożylne, polimorfizm debryzochiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron Accord 8 mg

Ondansetron Accord, będący antagonistą receptorów serotoninowych 5-HT3 (kod ATC: A04AA01), jest stosowany w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią cytotoksyczną, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań w dawkach 4 mg (2 ml) i 8 mg (4 ml). Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym układzie nerwowym (jelito cienkie), jak i ośrodkowym (area postrema), co hamuje odruch wymiotny wywołany uwalnianiem serotoniny. Badania farmakodynamiczne wykazały, że podanie dożylne ondansetronu w dawkach 8 mg i 32 mg powoduje wydłużenie odstępu QTcF odpowiednio o 5,8 ms (górna granica 7,8 ms) i 19,6 ms (górna granica 21,5 ms), bez przekroczenia wartości 480 ms i bez istotnych zmian w odstępach PR i QRS.
antagonista receptora serotoninowego, antagonista receptorów 5-HT3, area postrema, badanie cross-over, badanie z podwójnie ślepą próbą, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon doustny, działanie niepożądane, działanie przeciwwymiotne, komora czwarta mózgu, nerw błędny, nudności i wymioty chemioterapeutyczne, nudności i wymioty pooperacyjne, odruch wymiotny, odstęp QTc, ondansetron dożylny, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna w osoczu, radioterapia, status ASA, wydłużenie QTcF, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Sugammadex Orion 100 mg/ml

Sugammadeks działa poprzez bezpośrednie wiązanie cząsteczek rokuronium i wekuronium, co może prowadzić do interakcji farmakologicznych, głównie typu wyparcia lub wychwytu. Interakcje typu wyparcia, np. z toremifenem o wysokim powinowactwie do sugammadeksu, mogą skutkować nawrotem blokady nerwowo-mięśniowej, wymagającym wentylacji mechanicznej i monitorowania pacjenta przez co najmniej 15 minut po podaniu innego leku w ciągu 7,5 godziny od zastosowania sugammadeksu. Do leków wywołujących takie interakcje należą także dożylny kwas fusydowy (umiarkowane wydłużenie czasu powrotu stosunku T4/T1 do 0,9). Sugammadeks może również zmniejszać ekspozycję na progestageny o około 34% AUC, co jest klinicznie istotne i wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez 7 dni po podaniu sugammadeksu w dawce 4 mg/kg mc.
antagoniści witaminy K, antagonista witaminy K, badanie niekliniczne, blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, depresja oddechowa, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, hormonalny lek antykoncepcyjny, interakcja farmakologiczna, interakcje farmakologiczne, kwas fusydowy, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, nawrót blokady, nudności i wymioty pooperacyjne, pooperacyjne nudności i wymioty, progestagen, progesteron, rokuronium, rywaroksaban, stosunek T4/T1, sugammadeks, toremifen, wekuronium, wentylacja mechaniczna, zespół anestezjologiczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atossa 8 mg

Ondansetron w preparacie ATOSSA 8 mg stosuje się w różnych wskazaniach przeciwwymiotnych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, powierzchni ciała oraz rodzaju terapii. W chemioterapii o umiarkowanym i silnym działaniu emetogennym zaleca się podanie 8 mg doustnie 1-2 godziny przed terapią, z powtórzeniem dawki po 12 godzinach oraz kontynuacją 8 mg doustnie lub doodbytniczo co 12 godzin do 5 dni. U dzieci powyżej 6 miesięcy dawka dożylna wynosi 5 mg/m² powierzchni ciała (maksymalnie 8 mg na dawkę), z możliwością podania do 3 dawek po 0,15 mg/kg mc. co 4 godziny, a całkowita dobowa dawka nie powinna przekraczać 32 mg. Tabletki 8 mg nie są zalecane dla dzieci o powierzchni ciała ≤ 1,2 m², gdzie preferuje się syrop lub tabletki 4 mg. W zapobieganiu nudnościom pooperacyjnym zalecana dawka doustna to 16 mg na godzinę przed znieczuleniem, natomiast w leczeniu pooperacyjnym preferuje się podanie dożylne lub domięśniowe, szczególnie u dzieci powyżej 1 miesiąca życia.
chemioterapia emetogenna, chemioterapia o działaniu wymiotnym, ekspozycja na lek, faza eliminacji leku, klirens ondansetronu, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, okres półtrwania leku, ondansetron, ondansetron doustny, ondansetron dożylny, pacjent geriatryczny, podanie doodbytnicze, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu leków
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml

Ondansetron Accord w stężeniu 2 mg/ml, dostępny w ampułkach 2 ml (4 mg) i 4 ml (8 mg), jest lekiem przeciwwymiotnym stosowanym u dorosłych i dzieci w określonych wskazaniach klinicznych. U dorosłych wskazania obejmują leczenie nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią cytotoksyczną, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym (zarówno profilaktyka, jak i leczenie). W populacji pediatrycznej preparat jest stosowany u dzieci ≥ 6 miesięcy w chemioterapii oraz u dzieci ≥ 1 miesiąca w profilaktyce i leczeniu nudności i wymiotów okołooperacyjnych. Lek jest przeznaczony do stosowania wyłącznie pod nadzorem personelu medycznego, w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych, z uwzględnieniem ścisłych ograniczeń wiekowych i wskazań klinicznych.
charakterystyka produktu leczniczego, chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek ondansetronu, dieta niskosodowa, działanie przeciwwymiotne, leczenie ambulatoryjne, lek przeciwnowotworowy, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty po radioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, profilaktyka nudności i wymiotów, radioterapia, roztwór do wstrzykiwań, zabieg chirurgiczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zofran 2 mg/ml

Lek Zofran w postaci roztworu do wstrzykiwań (2 mg/ml) zawiera ondansetron chlorowodorek dwuwodny, wykazujący działanie przeciwwymiotne. Preparat dostępny jest w ampułkach zawierających 4 mg ondansetronu w 2 ml roztworu lub 8 mg w 4 ml, z możliwością podania dożylnego lub domięśniowego. W populacji dorosłych wskazania obejmują profilaktykę i leczenie nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią przeciwnowotworową, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym, zarówno premedykacyjnie, jak i interwencyjnie. U dzieci lek stosowany jest w zapobieganiu nudności i wymiotów po chemioterapii (od 6. miesiąca życia) oraz w leczeniu pooperacyjnym (od 1. miesiąca życia), przy czym w tym ostatnim wskazaniu zalecane jest wyłącznie powolne wstrzyknięcie dożylne, ze względu na brak danych dotyczących podawania doustnego.
chemioterapia nowotworowa, chemioterapia przeciwnowotworowa, cytostatyki, działanie przeciwwymiotne, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, ondansetron chlorowodorek dwuwodny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, populacja pediatryczna, premedykacja, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Accord 4 mg

Ondansetron Accord jest dostępny w roztworze do wstrzykiwań w dawkach 4 mg (2 ml) i 8 mg (4 ml), gdzie 1 ml zawiera 2 mg ondansetronu. Dawkowanie jest dostosowane do wskazań, wieku i stanu pacjenta, z dawkami od 8 mg do 32 mg na dobę. W profilaktyce nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią i radioterapią zaleca się pojedynczą dawkę 8 mg dożylnie lub domięśniowo przed terapią, a następnie 8 mg doustnie co 12 godzin. W przypadku silnie wymiotnej chemioterapii, np. dużych dawek cisplatyny, stosuje się dawkę początkową do 16 mg dożylnie w infuzji trwającej co najmniej 15 minut, z możliwością podania dodatkowych dawek 8 mg co 4 godziny, nie przekraczając łącznie 32 mg/dobę. U dzieci od 6 miesięcy dawki oblicza się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² i.v., max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg i.v., max 8 mg), z dawkami doustnymi odpowiednio 2-4 mg co 12 godzin do 5 dni. W profilaktyce i leczeniu nudności pooperacyjnych stosuje się pojedynczą dawkę 4 mg i.v. lub domięśniowo, lub 16 mg doustnie przed znieczuleniem.
chemioterapia o działaniu wymiotnym, cisplatyna, dawkowanie w populacjach szczególnych, deksametazon, infuzja dożylna, klirens leku, metabolizm sparteiny, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, okres półtrwania leku, ondansetron chlorowodorek dwuwodny, syrop leczniczy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Accord 8 mg

Ondansetron charakteryzuje się zróżnicowaną farmakokinetyką zależną od drogi podania, wieku pacjenta oraz stanu czynnościowego narządów. Po podaniu doustnym dawki 8 mg osiąga maksymalne stężenie około 30 ng/ml po 1,5 godziny, z biodostępnością 55-60%, natomiast po dożylnym podaniu 4 mg stężenie maksymalne wynosi około 65 ng/ml (po 5 minutach infuzji). Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (70-76%) i dużą objętość dystrybucji (~140 l). Metabolizm wątrobowy jest dominującą drogą eliminacji, z okresem półtrwania około 3 godzin u dorosłych. U niemowląt 1-4 miesięcznych klirens jest obniżony o 30%, a okres półtrwania wydłużony do 6,7 godziny, co wiąże się z większą objętością dystrybucji wynikającą z wyższego udziału wody w organizmie. U dzieci starszych (5-24 miesiące i 3-12 lat) oraz młodych dorosłych parametry farmakokinetyczne są zbliżone, a klirens koreluje głównie z masą ciała. U pacjentów starszych obserwuje się nieznaczne zmniejszenie klirensu i wydłużenie okresu półtrwania, jednak zmienność międzyosobnicza powoduje nakładanie się parametrów z młodszymi grupami wiekowymi.
biodostępność, dystrybucja leków, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens znormalizowany, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedwątrobowy, metabolizm wątrobowy, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron, polimorfizm CYP2D6, szlak enzymatyczny, upośledzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoclopramidum 0,5% Polpharma 5 mg/ml

Metoclopramidum 0,5% Polpharma, w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 5 mg/ml, jest lekiem przeciwwymiotnym stosowanym u dorosłych głównie w profilaktyce nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV), w leczeniu objawowym nudności i wymiotów, w tym związanych z ostrym napadem migreny, oraz w profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych radioterapią (RINV). Preparat zawiera 5 mg metoklopramidu chlorowodorku w 1 ml roztworu oraz substancje pomocnicze, takie jak sodu pirosiarczyn (E 223) i sód (5,5 mg sodu w ampułce 2 ml), co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością na siarczyny lub na diecie niskosodowej.
chemioterapia przeciwnowotworowa, dieta niskosodowa, leczenie pierwszej linii, lek drugiego rzutu, lek przeciwwymiotny, metoklopramid chlorowodorek, nadwrażliwość na siarczyny, nudności i wymioty, nudności i wymioty indukowane radioterapią, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, ostry napad migreny, populacja pediatryczna, postępowanie przeciwwymiotne, roztwór do wstrzykiwań, sodu pirosiarczyn
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron B. Braun 2 mg/ml jest silnym, wybiórczym antagonistą receptorów serotoninowych 5HT3, stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów 5HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje inicjację odruchu wymiotnego wywołanego uwalnianiem serotoniny. W badaniu elektrokardiograficznym wykazano, że dawka 32 mg dożylna podawana przez 15 minut powoduje wydłużenie odstępu QTcF o średnio 19,6 ms (górny limit 90% CI: 21,5 ms), natomiast dawka 8 mg – o 5,8 ms (górny limit 90% CI: 7,8 ms), bez przekroczenia wartości krytycznych QTcF >480 ms czy wydłużenia powyżej 60 ms. Nie stwierdzono istotnych zmian w odstępach PR i QRS.
analiza ITT, antagonista receptora 5HT3, area postrema, badanie randomizowane, całkowita odpowiedź, deksametazon, działanie niepożądane, działanie przeciwwymiotne, elektrokardiografia, klasyfikacja ASA, kontrola placebo, leczenie przeciwnowotworowe, leczenie ratunkowe, nerw błędny, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, nudności i wymioty pooperacyjne, podwójnie ślepa próba, serotonina, wiek postkoncepcyjny, wydłużenie QT, wydłużenie QTcF, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml

Ondansetron Kalceks 2 mg/ml stosuje się w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz pooperacyjnych. U dorosłych standardowa dawka wynosi 8 mg podawane dożylnie lub domięśniowo bezpośrednio przed terapią, z możliwością zwiększenia do 16 mg w przypadku silnie emetogennej chemioterapii, podawanej w infuzji trwającej minimum 15 minut. Dawki powyżej 16 mg jednorazowo są przeciwwskazane ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. W celu zwiększenia skuteczności można podać jednorazowo 20 mg fosforanu sodowego deksametazonu. Dawkowanie u dzieci i młodzieży opiera się na powierzchni ciała (5 mg/m² do max. 8 mg iv.) lub masie ciała (0,15 mg/kg do max. 8 mg iv.), z kontynuacją doustną do 5 dni. U osób powyżej 65 roku życia zaleca się rozcieńczenie dawek dożylnych i podawanie ich w infuzji trwającej co najmniej 15 minut, z dostosowaniem dawki do wieku i stanu wątroby (maksymalna dobowa dawka u pacjentów z niewydolnością wątroby to 8 mg).
ceftazydym, chemioterapia, ciągła infuzja, cisplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna, ekspozycja na lek, etopozyd, faza eliminacji leku, fluorouracyl, fosforan sodowy deksametazonu, infuzja, karboplatyna, klirens leku, masa ciała, metabolizm leku, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, odstęp QT, okres półtrwania, ondansetron, podanie domięśniowe, podanie dożylne, powierzchnia ciała, powolne wstrzyknięcie dożylne, powolny wlew dożylny, rozcieńczenie roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml

Ondansetron Kabi to lek przeciwwymiotny dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniach 0,08 mg/ml (butelki 50 ml zawierające 4 mg lub 100 ml zawierające 8 mg ondansetronu) oraz 0,16 mg/ml (butelki 50 ml zawierające 8 mg). Substancją czynną jest ondansetron w formie chlorowodorku dwuwodnego. Lek jest wskazany do leczenia i profilaktyki nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią (CINV), radioterapią (RINV) oraz pooperacyjnych (PONV). W populacji dorosłych stosuje się go we wszystkich wymienionych wskazaniach, natomiast u dzieci wskazania są ograniczone: CINV u dzieci ≥ 6 miesięcy oraz PONV u dzieci ≥ 1 miesiąca. Preparat charakteryzuje się pH 3,3-4,0, osmolalnością 270-330 mOsmol/kg oraz zawartością sodu 3,57 mg/ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek dwuwodny, choroby współistniejące, CINV, dieta niskosodowa, leczenie przeciwnowotworowe, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności i wymioty wywołane radioterapią, ondansetron, osmolalność, PONV, radioterapia jamy brzusznej, RINV, roztwór do infuzji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Setronon 8 mg

Ondansetron, substancja czynna leku Setronon, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką zależną od drogi podania. Po podaniu doustnym (8 mg) osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 30 μg/ml po 1,5 godziny, z biodostępnością ograniczoną efektem pierwszego przejścia wątrobowego, który zmniejsza się przy dawkach powyżej 8 mg. Podanie dożylne 4 mg skutkuje maksymalnym stężeniem 65 ng/ml natychmiast po infuzji, a podanie domięśniowe 25 ng/ml po 10 minutach. Doodbytnicza biodostępność wynosi 60%, z Cmax 20-30 ng/ml osiąganym po 6 godzinach i wydłużonym okresem półtrwania eliminacji do około 6 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami surowicy 70-76%. Metabolizm zachodzi w wątrobie przez wiele ścieżek, z mniej niż 5% leku wydalanym niezmienionym z moczem. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się znaczne zmniejszenie klirensu, wydłużenie okresu półtrwania do 15-32 godzin oraz zwiększoną biodostępność doustną do 100%.
biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, faza eliminacji, klirens, klirens kreatyniny, klirens układowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, model farmakokinetyczny, niewydolność wątroby, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, ondansetron, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, polimorfizm enzymatyczny, stężenie maksymalne, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diphergan 5 mg/5 ml

Diphergan w postaci syropu (5 mg chlorowodorku prometazyny na 5 ml) jest lekiem przeciwhistaminowym o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, przede wszystkim w leczeniu chorób alergicznych takich jak alergiczny nieżyt nosa, pokrzywka, alergie skórne, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje alergiczne na leki i pokarmy. Ponadto, syrop wykazuje skuteczność w profilaktyce i łagodzeniu objawów choroby lokomocyjnej, takich jak nudności, wymioty i zawroty głowy, dzięki hamowaniu ośrodka wymiotnego. W okresie okołooperacyjnym Diphergan stosowany jest w celu redukcji lęku przedoperacyjnego, premedykacji, potencjalizacji analgezji oraz zapobiegania nudnościom i wymiotom pooperacyjnym, zapewniając także sedację w rekonwalescencji. Syrop charakteryzuje się przyjemnym smakiem i zapachem, co ułatwia podawanie zwłaszcza pacjentom pediatrycznym i osobom z trudnościami w połykaniu leków w formie stałej.
alergia skórna, alergiczny nieżyt nosa, benzoesan sodu, chlorowodorek prometazyny, choroba alergiczna, choroba lokomocyjna, etanol, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, lęk przedoperacyjny, nietolerancja, nudności, nudności i wymioty pooperacyjne, obrzęk naczynioruchowy, ośrodek wymiotny, pirosiarczyn sodu, pokrzywka, premedykacja, reakcja alergiczna, sacharoza, schorzenie metaboliczne, sedacja, właściwości przeciwhistaminowe, wymioty, wyprysk kontaktowy, zawrót głowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramidi hydrochloridum Noridem 5 mg/ml

Metoclopramidi hydrochloridum Noridem w formie roztworu do wstrzykiwań podaje się dożylnie (powolny bolus przez co najmniej 3 minuty) lub domięśniowo, z zaleceniem jak najszybszego przejścia na leczenie doustne lub doodbytnicze. W leczeniu objawowym nudności i wymiotów, w tym związanych z ostrym napadem migreny oraz radioterapią (RINV), dawka pojedyncza wynosi 10 mg, powtarzana do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg lub 0,5 mg/kg masy ciała. W profilaktyce nudności i wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV) stosuje się dawkę 10 mg jednorazowo, z maksymalnym czasem leczenia 48 godzin. U dzieci w wieku 1-18 lat dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg masy ciała do 3 razy na dobę, maksymalnie 0,5 mg/kg/dobę, z przeciwwskazaniem do stosowania u dzieci poniżej 1 roku życia. Zaleca się zachowanie co najmniej 6-godzinnego odstępu między dawkami.
bolus, klirens kreatyniny, metoklopramid, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty związane z radioterapią, podanie domięśniowe, podanie dożylne, reakcje sercowo-naczyniowe, resuscytacja, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Ondansetron B. Braun 2 mg/ml jest lekiem przeciwwymiotnym stosowanym pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo) w dawkach od 8 do 32 mg/dobę, dostosowanych do nasilenia nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią lub radioterapią. Standardowa dawka wynosi 8 mg podawana powoli dożylnie (minimum 30 sekund) lub w formie wlewu trwającego co najmniej 15 minut, bezpośrednio przed terapią przeciwnowotworową. W przypadku silnych wymiotów dopuszcza się dawki do 16 mg, które muszą być rozcieńczone w 50-100 ml 0,9% NaCl i podawane we wlewie dożylnym. Maksymalna pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 16 mg ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT. Możliwe jest podawanie kolejnych dawek 8 mg co minimum 4 godziny. U dzieci od 6 miesięcy dawkę oblicza się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m², max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg, max 8 mg), z kontynuacją doustną do 5 dni, nie przekraczając dawki 32 mg/dobę. U pacjentów powyżej 75 lat dawka początkowa dożylna nie powinna przekraczać 8 mg, z możliwością podania dwóch kolejnych dawek 8 mg co 4 godziny.
chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, deksametazon sodu fosforan, klirens ondansetronu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania, podanie dożylne i domięśniowe, podanie pozajelitowe, PONV, roztwór chlorku sodu, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydłużenie odstępu QT, zaburzony metabolizm sparteiny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Torecan 6,5 mg/ml

Torecan w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 6,5 mg/ml zawiera tietyloperazynę w formie jabłczanu i jest wskazany do leczenia nudności i wymiotów w określonych sytuacjach klinicznych, takich jak po chemioterapii cytotoksycznej, radioterapii, stosowaniu leków toksycznych oraz po zabiegach chirurgicznych. Preparat jest stosowany zarówno profilaktycznie, jak i terapeutycznie, a jego skuteczność wynika z działania przeciwwymiotnego charakterystycznego dla pochodnych fenotiazyny. W 1 ml roztworu znajduje się 6,5 mg tietyloperazyny, a także substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym: sorbitol (40 mg/ml) oraz pirosiarczyn sodu (0,5 mg/ml).
chemioterapia cytotoksyczna, działanie niepożądane, działanie przeciwwymiotne, jabłczan tietyloperazyny, leczenie radioterapeutyczne, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, lek toksyczny, napromieniowanie, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, pirosiarczyn sodu, pochodna fenotiazyny, potencjał emetogenny, radioterapia, roztwór do wstrzykiwań, sorbitol, tietyloperazyna, znieczulenie
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml

Ondansetron Kalceks to roztwór do wstrzykiwań/infuzji zawierający ondansetron chlorowodorek dwuwodny, dostępny w ampułkach 2 ml (4 mg ondansetronu) oraz 4 ml (8 mg ondansetronu), o osmolalności 270-310 mOsmol/kg i pH 3,0-4,0. Preparat jest wskazany u dorosłych do zapobiegania i leczenia nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną (szczególnie lekami o wysokim potencjale emetogennym, jak pochodne platyny, antracykliny, wysokie dawki cyklofosfamidu), radioterapią (zwłaszcza napromienianiem całego ciała lub jamy brzusznej) oraz w okresie pooperacyjnym (PONV). U dzieci wskazania różnią się wiekowo: od 6 miesięcy w leczeniu nudności po chemioterapii oraz od 1 miesiąca w profilaktyce i leczeniu PONV. Lek może być stosowany zarówno profilaktycznie, jak i w terapii objawowej.
antracyklina, chemioterapia cytotoksyczna, cyklofosfamid, napromienianie całego ciała, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, odruch wymiotny, ondansetronu chlorowodorek, operacja ucha środkowego, osmolalność, pochodne platyny, PONV, potencjał emetogenny, zabiegi ginekologiczne, zabiegi okulistyczne
Leksykon substancji czynnych
Metoklopramid – Wskazania do stosowania

Metoklopramid jest lekiem przeciwwymiotnym stosowanym w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym roztworach do wstrzykiwań oraz tabletkach. U dorosłych wskazania obejmują profilaktykę i leczenie nudności i wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV), radioterapii (RINV) oraz chemioterapii (CINV), a także objawowe leczenie nudności i wymiotów, zwłaszcza w przebiegu migreny. W profilaktyce PONV i RINV stosuje się zarówno formy iniekcyjne, jak i doustne, natomiast w zapobieganiu opóźnionym nudnościom po chemioterapii (CINV) u dorosłych zalecane są wyłącznie tabletki. Metoklopramid poprawia wchłanianie leków przeciwbólowych w migrenie poprzez przyspieszenie opróżniania żołądka. Wskazania do stosowania u dzieci i młodzieży (1-18 lat) są znacznie ograniczone i obejmują wyłącznie leczenie drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii oraz leczeniu nudności i wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV), przy czym w przypadku tabletek (np. Olamide, Metoclopramidum Polpharma) stosowanie jest ograniczone do młodzieży od 15 roku życia.
aspiracja treści żołądkowej, choroba lokomocyjna, CINV, działanie przeciwwymiotne, leczenie nudności i wymiotów, lek drugiego rzutu, Metoclopramide Baxter, Metoclopramide hameln, Metoclopramidi hydrochloridum Noridem, Metoclopramidum Polpharma, metoklopramid, napromienianie jamy brzusznej, nudności i wymioty pooperacyjne, olamide, operacja brzuszna, operacja ginekologiczna, opróżnianie żołądka, ostry napad migreny, PONV, potencjał emetogenny, RINV, roztwór do wstrzykiwań
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zofran 8 mg

Ondansetron wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, wieku, płci oraz stanu fizjologicznego pacjenta. Po podaniu doustnym dawki 8 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 30 ng/ml i osiągane jest po 1,5 godziny (Tmax), z biodostępnością zależną od efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Podanie dożylne 4 mg skutkuje Cmax na poziomie 65 ng/ml po 5-minutowym wlewie, natomiast podanie domięśniowe i doodbytnicze daje odpowiednio Cmax 25 ng/ml (po 10 minutach) i 20-30 ng/ml (po 6 godzinach), z biodostępnością doodbytniczą wynoszącą 60%. Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a wiązanie z białkami osocza to 70-76%. Okres półtrwania ondansetronu po podaniu doustnym, domięśniowym i dożylnym wynosi około 3 godziny, natomiast po podaniu doodbytniczym wydłuża się do około 6 godzin. U kobiet obserwuje się większe wchłanianie, mniejszy klirens i objętość dystrybucji w porównaniu do mężczyzn, jednak różnice te nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
biodostępność, biodostępność doustna, całkowita ekspozycja, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność ekspozycji i odpowiedzi, Zofran
Leksykon substancji czynnych
Aprepitant – Działania niepożądane

Aprepitant jest stosowany w profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. W badaniach klinicznych obejmujących około 6500 dorosłych i 184 dzieci oraz młodzieży, najczęstsze działania niepożądane u dorosłych w HEC to czkawka (4,6% vs. 2,9%), wzrost aktywności AlAT (2,8% vs. 1,1%), niestrawność (2,6% vs. 2,0%), zaparcie (2,4% vs. 2,0%), ból głowy (2,0% vs. 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs. 0,5%). W MEC najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs. 0,9%). U dzieci i młodzieży dominowały czkawka (3,3% vs. 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs. 0,0%). Profil działań niepożądanych pozostaje stabilny przy wielokrotnym stosowaniu do 6 cykli. Dodatkowo, u dorosłych leczonych aprepitantem po zabiegach chirurgicznych obserwowano zwiększoną częstość bólu nadbrzusza, zaparć i innych objawów ze strony przewodu pokarmowego oraz układu oddechowego i nerwowego.
aminotransferaza alaninowa, aprepitant, bradykardia, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, czkawka, dezorientacja, euforia, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, kołatanie serca, niedokrwistość, niestrawność, nudności i wymioty pooperacyjne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świąd, szum w uszach, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia smaku, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropenicznej, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml

Ondansetron Kabi, dostępny w stężeniach 0,08 mg/ml oraz 0,16 mg/ml w formie roztworu do infuzji, jest antagonistą receptorów 5-HT3 stosowanym w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów indukowanych chemioterapią (CINV), radioterapią (RINV) oraz w okresie okołooperacyjnym (PONV). U dorosłych preparat jest szczególnie skuteczny w przypadku wysokoemetogennych schematów chemioterapii, takich jak cisplatyna, oraz w radioterapii obejmującej obszary o wysokim ryzyku wystąpienia objawów ze strony przewodu pokarmowego. W pediatrii wskazania obejmują leczenie CINV u dzieci powyżej 6 miesięcy oraz PONV u dzieci powyżej 1 miesiąca życia. Preparat charakteryzuje się pH 3,3-4,0, osmolalnością 270-330 mOsmol/kg oraz zawiera 3,57 mg sodu na 1 ml roztworu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu.
cisplatyna, cyklofosfamid, dieta niskosodowa, doksorubicyna, metotreksat, napromienianie całego ciała, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, nudności i wymioty wywołane radioterapią, ondansetron, onkologia pediatryczna, osmolalność, ośrodkowy układ nerwowy, pH fizjologiczne, pochodne platyny, potencjał emetogenny, środek przeciwwymiotny, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoclopramidi hydrochloridum Noridem 5 mg/ml

Metoclopramidi hydrochloridum Noridem w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml) zawiera metoklopramid chlorowodorek jednowodny w stężeniu 5,27 mg/ml, co odpowiada 5 mg metoklopramidu chlorowodorku bezwodnego. Ampułka 2 ml zawiera 10,54 mg substancji czynnej (równoważne 10 mg formy bezwodnej). W populacji dorosłych lek jest wskazany do profilaktyki i leczenia nudności oraz wymiotów pooperacyjnych (PONV), w leczeniu nudności i wymiotów związanych z ostrymi napadami migreny oraz do zapobiegania nudnościom i wymiotom indukowanym radioterapią (RINV). W populacji pediatrycznej (1-18 lat) stosowanie jest ograniczone do drugiego rzutu w zapobieganiu opóźnionym nudnościom i wymiotom po chemioterapii (CINV) oraz leczeniu PONV, po nieskuteczności lub przeciwwskazaniach do leków pierwszego wyboru.
CINV, leki przeciwwymiotne, metoklopramid, migrena, motoryka przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, nudności i wymioty indukowane radioterapią, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, objawy wegetatywne, podaż sodu, PONV, RINV, roztwór do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Właściwości farmakodynamiczne

Ondansetron jest silnym, wysoce selektywnym antagonistą receptorów 5-HT3, działającym poprzez blokadę receptorów serotoninowych zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym, co skutecznie hamuje nudności i wymioty wywołane chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Mechanizm działania polega na zapobieganiu inicjacji odruchu wymiotnego przez serotoninę uwalnianą w jelicie cienkim i area postrema. W badaniu farmakodynamicznym wykazano, że dawki dożylne 8 mg i 32 mg ondansetronu powodują wydłużenie odstępu QTcF odpowiednio o 5,8 (7,8) msec i 19,6 (21,5) msec, bez przekroczenia wartości 480 msec i bez istotnych zmian w odstępach PR i QRS, co wskazuje na zależny od dawki, ale ograniczony klinicznie wpływ na repolaryzację serca. Ponadto, ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu, co jest istotne z punktu widzenia profilu bezpieczeństwa farmakodynamicznego.
antagonista receptorów serotoninowych 5-HT3, area postrema, badanie z podwójnie ślepą próbą, chemioterapia przeciwnowotworowa, deksametazon, działanie farmakodynamiczne, komora czwarta mózgu, leczenie nudności i wymiotów, lek chemioterapeutyczny, nudności i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, odstęp QTc, ondansetron doustny, ondansetron w syropie, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, status ASA, stężenie prolaktyny, trudność w połykaniu, uwalnianie serotoniny, wlew dożylny, wymioty pooperacyjne, wymioty wywołane opioidami, zapis elektrokardiograficzny, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Accord 4 mg

Ondansetron Accord, dostępny w ampułko-strzykawkach zawierających 4 mg (2 ml) lub 8 mg (4 ml) ondansetronu w formie chlorowodorku dwuwodnego, jest wskazany do leczenia i profilaktyki nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym u dorosłych. W populacji pediatrycznej zastosowanie leku jest ograniczone: u dzieci ≥ 6 miesięcy stosuje się go w leczeniu nudności i wymiotów po chemioterapii, natomiast w zapobieganiu i leczeniu nudności pooperacyjnych dopuszcza się podawanie dożylne u dzieci od 1 miesiąca życia. Preparat charakteryzuje się pH 3,3-4,0 oraz osmolalnością 270-330 mOsm/kg, a 1 ml roztworu zawiera 3,60 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
ampułko-strzykawka, chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek dwuwodny, dieta niskosodowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, napromienianie całego ciała, nudności i wymioty chemioterapeutyczne, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, potencjał emetogenny, radioterapia, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne