nadciśnienie polekowe
Nadciśnienie polekowe to wtórna postać nadciśnienia tętniczego wywołana działaniem substancji leczniczych. Jest istotnym problemem klinicznym, który może wystąpić zarówno jako działanie niepożądane wielu powszechnie stosowanych leków, jak i efekt interakcji lekowych.
Do głównych grup leków mogących powodować nadciśnienie polekowe należą: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), glikokortykosteroidy, doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny, leki sympatykomimetyczne, inhibitory monoaminooksydazy, leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus), leki przeciwnowotworowe (zwłaszcza inhibitory angiogenezy) oraz produkty zawierające lukrecję.
Mechanizmy prowadzące do rozwoju nadciśnienia polekowego są różnorodne i obejmują: retencję sodu i wody, aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron, zwiększenie napięcia układu współczulnego, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego czy zaburzenie równowagi między czynnikami naczyniorozszerzającymi i naczyniozwężającymi.
Diagnostyka nadciśnienia polekowego opiera się na dokładnym wywiadzie farmakologicznym, określeniu związku czasowego między rozpoczęciem farmakoterapii a wystąpieniem lub nasileniem nadciśnienia oraz obserwacji efektów odstawienia podejrzanego leku. Postępowanie terapeutyczne obejmuje modyfikację leczenia poprzez zmniejszenie dawki, zastosowanie alternatywnego leku lub w przypadku konieczności kontynuacji terapii – włączenie odpowiedniego leczenia hipotensyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Doloxib 30 mg
Etorykoksyb jest selektywnym inhibitorem COX-2, stosowanym doustnie w dawkach od 30 mg do 150 mg na dobę, wykazującym skuteczność w leczeniu bólu i stanów zapalnych w chorobie zwyrodnieniowej stawów (60 mg/dobę), reumatoidalnym zapaleniu stawów (60-90 mg/dobę), dnie moczanowej (120 mg/dobę) oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa (90 mg/dobę). Lek nie hamuje COX-1, co przekłada się na mniejsze ryzyko uszkodzeń żołądka i zaburzeń czynności płytek krwi. W badaniach klinicznych wykazano szybkie działanie przeciwbólowe (mediana czasu do efektu 28 minut przy dawce 90 mg) oraz długotrwałą skuteczność do 52 tygodni. W porównaniu do innych NLPZ, etorykoksyb charakteryzuje się lepszym profilem bezpieczeństwa ze strony przewodu pokarmowego oraz wątroby, z istotnie mniejszą częstością przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych (0,3% vs 2,7% dla diklofenaku).
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ból pooperacyjny, celekoksyb, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciśnienie skurczowe, cyklooksygenaza, czynność nerek, diklofenak, dna moczanowa, działania niepożądane przewodu pokarmowego, hepatotoksyczność, ibuprofen, inhibitor COX-2, izoenzymy COX, mediatory bólu, nadciśnienie polekowe, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, owulacja, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, program MEDAL, prostaglandyny, przewód tętniczy płodu, reumatoidalne zapalenie stawów, wrzód żołądka, zagnieżdżanie komórki jajowej, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie zakrzepowe sercowo-naczyniowe, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa