choroba obturacyjna układu oddechowego

Choroba obturacyjna układu oddechowego (COPD – Chronic Obstructive Pulmonary Disease) to przewlekłe schorzenie charakteryzujące się postępującym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Główne postacie COPD to przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc, często występujące jednocześnie.

Głównym czynnikiem etiologicznym jest długotrwała ekspozycja na dym tytoniowy (85-90% przypadków), ale istotną rolę odgrywają również zanieczyszczenia powietrza, ekspozycja zawodowa na pyły i gazy, nawracające infekcje układu oddechowego oraz predyspozycje genetyczne (np. niedobór alfa-1-antytrypsyny).

Patofizjologia COPD obejmuje chroniczny proces zapalny, zwiększoną produkcję śluzu, destrukcję miąższu płucnego i zaburzenia naprawy tkanki płucnej. Kluczowe objawy to przewlekły kaszel, zwiększona produkcja plwociny i duszność wysiłkowa, która z czasem nasila się i występuje także w spoczynku.

Diagnostyka opiera się na badaniu spirometrycznym (obniżenie wskaźnika FEV1/FVC poniżej 70% po bronchodylatacji), ocenie nasilenia objawów (skale CAT, mMRC), historii zaostrzeń oraz identyfikacji chorób współistniejących. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje zaprzestanie palenia, farmakoterapię (bronchodylatory, kortykosteroidy wziewne), rehabilitację oddechową, tlenoterapię oraz w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne.

COPD jest czwartą przyczyną zgonów na świecie i stanowi poważne wyzwanie dla systemów opieki zdrowotnej. Choroba ta ma charakter postępujący, a wczesna diagnostyka i kompleksowe leczenie mogą znacząco poprawić jakość życia pacjentów oraz spowolnić progresję schorzenia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl