inwazyjna infekcja grzybicza
Inwazyjna infekcja grzybicza (IIG) to poważne zakażenie, w którym patogeny grzybicze przedostają się do krwiobiegu i tkanek głębokich organizmu. W przeciwieństwie do powierzchownych grzybic, inwazyjne infekcje charakteryzują się rozprzestrzenianiem patogenów poza pierwotne miejsce zakażenia, co prowadzi do zajęcia narządów wewnętrznych.
Do najczęstszych patogenów wywołujących IIG należą gatunki z rodzaju Candida, Aspergillus, Cryptococcus, Pneumocystis oraz grzyby z rzędu Mucorales. Grupy wysokiego ryzyka obejmują pacjentów z głęboką neutropenią, po przeszczepach narządów, z zaburzeniami odporności komórkowej, leczonych immunosupresyjnie oraz przebywających na oddziałach intensywnej terapii.
Diagnostyka IIG opiera się na badaniach mikrobiologicznych (posiewy krwi i materiałów tkankowych), badaniach serologicznych (wykrywanie antygenów grzybiczych), technikach molekularnych (PCR) oraz obrazowaniu radiologicznym. Kluczowym elementem jest wczesne rozpoznanie, ponieważ opóźnienie terapii znacząco zwiększa śmiertelność.
Leczenie inwazyjnych infekcji grzybiczych wymaga stosowania leków przeciwgrzybiczych o działaniu ogólnoustrojowym. Podstawowe grupy leków to: azole (worikonazol, posakonazol), echinokandyny (kaspofungina, anidulafungina), polienowe antybiotyki przeciwgrzybicze (amfoterycyna B) oraz flucytozyna. Wybór terapii zależy od zidentyfikowanego patogenu, lokalizacji zakażenia oraz stanu pacjenta.
Profilaktyka IIG u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka obejmuje stosowanie leków przeciwgrzybiczych, minimalizację czasu trwania neutropenii, racjonalne stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum oraz kontrolę środowiska szpitalnego. Śmiertelność w przebiegu inwazyjnych infekcji grzybiczych pozostaje wysoka i wynosi od 20% do nawet 90% w zależności od patogenu i stanu pacjenta.