kandydoza inwazyjna

Kandydoza inwazyjna to poważne zakażenie grzybicze wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida, które przedostają się do krwiobiegu i rozprzestrzeniają do narządów wewnętrznych. W przeciwieństwie do powierzchownych infekcji grzybiczych, forma inwazyjna charakteryzuje się głębokim wnikaniem patogenu do tkanek i narządów, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.

Najczęstszym czynnikiem etiologicznym kandydozy inwazyjnej jest Candida albicans, jednak coraz częściej identyfikuje się gatunki niealbicans, takie jak C. glabrata, C. parapsilosis czy C. krusei, które mogą wykazywać oporność na standardowe leki przeciwgrzybicze. Główne czynniki ryzyka obejmują długotrwałą antybiotykoterapię, immunosupresję, neutropenię, cukrzycę, stosowanie centralnych cewników żylnych oraz długotrwałą hospitalizację na oddziałach intensywnej terapii.

Objawy kandydozy inwazyjnej są niespecyficzne i mogą obejmować gorączkę nieustępującą mimo antybiotykoterapii, hipotonię, zaburzenia świadomości oraz objawy narządowe zależne od lokalizacji zakażenia. Diagnostyka opiera się na posiewach krwi, badaniach obrazowych oraz oznaczeniach biomarkerów, takich jak mannan, antymannan czy β-D-glukan.

Leczenie kandydozy inwazyjnej wymaga szybkiego wdrożenia terapii przeciwgrzybiczej. Lekami pierwszego wyboru są echinokandyny (kaspofungina, anidulafungina, mikafungina), szczególnie u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie. Alternatywnie stosuje się flukonazol (u stabilnych pacjentów bez wcześniejszej ekspozycji na azole) lub amfoterycynę B (zwłaszcza postać liposomalną). Istotnym elementem terapii jest usunięcie potencjalnych źródeł zakażenia, jak cewniki naczyniowe.

Śmiertelność w kandydozie inwazyjnej pozostaje wysoka i wynosi od 30% do nawet 60%, szczególnie u pacjentów z opóźnionym rozpoznaniem i leczeniem. Dlatego kluczowe znaczenie ma wczesna identyfikacja pacjentów z grupy ryzyka oraz szybkie wdrożenie odpowiedniej terapii empirycznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl