zakażenie ropne
Zakażenie ropne to infekcja bakteryjna charakteryzująca się tworzeniem ropy – gęstej, żółtawej lub zielonkawej wydzieliny składającej się z martwych leukocytów, bakterii, martwych komórek tkanek i płynów surowiczych. Najczęstszymi patogenami wywołującymi zakażenia ropne są bakterie z rodzaju Staphylococcus (zwłaszcza S. aureus) oraz Streptococcus, choć mogą być również spowodowane przez bakterie Gram-ujemne.
Klinicznie zakażenia ropne manifestują się występowaniem charakterystycznych objawów zapalenia: zaczerwienienia (rubor), obrzęku (tumor), bólu (dolor), podwyższonej temperatury miejscowej (calor) oraz upośledzenia funkcji (functio laesa). W zależności od lokalizacji mogą przyjmować formę ropni, czyraków, zastrzałów, zanokcicy, ropowic czy ropni głębokich narządowych.
Diagnostyka zakażeń ropnych obejmuje badanie kliniczne, badania laboratoryjne (podwyższone parametry stanu zapalnego: CRP, OB, leukocytoza z neutrofilią), badania mikrobiologiczne z posiewem i antybiogramem oraz, w zależności od lokalizacji, badania obrazowe (USG, TK, MR). Leczenie polega na chirurgicznym nacięciu i drenażu ogniska ropnego (jeśli jest zlokalizowane) oraz celowanej antybiotykoterapii zgodnej z wynikami antybiogramu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lipohep
Preparat Lipohep w formie żelu do rozpylania zawiera 2400 j.m. heparyny sodowej na gram produktu, a pojedyncze rozpylenie dostarcza około 0,19 g żelu, co odpowiada 458 j.m. heparyny. Ze względu na obecność etanolu, aplikacja jest przeciwwskazana w okolicach oczu, nosa i ust oraz na otwarte rany i błony śluzowe, aby uniknąć podrażnień i niepożądanych reakcji miejscowych. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami skórnymi niewiadomego pochodzenia oraz w obszarach zakażonych ropnie, gdyż stosowanie preparatu może nasilić stan zapalny lub rozprzestrzenić infekcję. W przypadku objawów nadwrażliwości, takich jak zaczerwienienie, wysypka czy świąd, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Corhydron 25
Hydrokortyzon w preparacie Corhydron wymaga szczególnej ostrożności ze względu na jego działanie ogólnoustrojowe i potencjalne działania niepożądane. Podczas terapii należy unikać szczepień z powodu osłabionej odpowiedzi immunologicznej oraz monitorować ryzyko zakażeń, zwłaszcza ospy wietrznej, która może przebiegać ciężko i wymagać podania immunoglobuliny VZIG w ciągu 10 dni od ekspozycji. U pacjentów z gruźlicą stosowanie hydrokortyzonu powinno być ograniczone do przypadków piorunującej gruźlicy prosówkowej, a w przypadku utajonej gruźlicy konieczna jest obserwacja i ewentualne leczenie przeciwprątkowe. Nagłe odstawienie leku po długotrwałej terapii może prowadzić do ostrej niewydolności kory nadnerczy, dlatego dawkę należy zwiększyć w sytuacjach stresowych, urazach lub zabiegach chirurgicznych. Dożylne podanie hydrokortyzonu powinno trwać 1-10 minut, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych, a u pacjentów z nadwrażliwością na leki należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko reakcji uczuleniowych.
centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica prosówkowa, gruźlica utajona, hipokaliemia, hydrokortyzon, immunoglobulina, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, leczenie przeciwprątkowe, lek przeciwgruźliczy, marskość wątroby, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na tuberkulinę, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, odpowiedź immunologiczna, opryszczka oka, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie błony śluzowej, padaczka, perforacja rogówki, półpasiec, przeciwciała, psychoza maniakalno-depresyjna, psychoza steroidowa, reakcja uczuleniowa, reakcja zapalna, uchyłkowatość jelit, układ odpornościowy, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie ropne, zakrzepowe zapalenie żył, zastoinowa niewydolność krążenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Encorton
Prednizon (Encorton) wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i interakcji z innymi schorzeniami. Jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z układowymi zakażeniami grzybiczymi oraz wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu amfoterycyny B z powodu ryzyka zastoinowej niewydolności krążenia, powiększenia serca i ciężkiej hipokaliemii. Prednizon może maskować objawy zakażeń i obniżać odporność, co zwiększa ryzyko ciężkiego przebiegu chorób zakaźnych, takich jak ospa wietrzna czy odra. U pacjentów z podejrzeniem pełzakowicy konieczne jest wykluczenie zakażenia przed rozpoczęciem terapii. Szczepienia żywymi szczepionkami wirusowymi są przeciwwskazane, a odpowiedź na szczepienia inaktywowane może być osłabiona. W gruźlicy prednizon stosuje się wyłącznie w ciężkich postaciach i zawsze z leczeniem przeciwgruźliczym, a u pacjentów z utajoną gruźlicą wskazana jest profilaktyka lekami przeciwgruźliczymi.
amfoterycyna B, choroba Addisona, glikokortykosteroid, gruźlica rozsiana, hiperlipidemia, hipoalbuminemia, hipokaliemia, jaskra, kwas acetylosalicylowy, miastenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, odra, ospa wietrzna, osteoporoza, pełzak czerwonki, pełzakowica, perforacja rogówki, półpasiec oczny, próba tuberkulinowa, ropień, uchyłkowatość jelit, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie ropne, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół odstawienia glikokortykosteroidów