blokowanie receptorów angiotensyny II
Blokowanie receptorów angiotensyny II (ARB – Angiotensin Receptor Blockers) to mechanizm działania grupy leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w nefroprotekcji. Leki te selektywnie blokują wiązanie angiotensyny II z receptorami AT1, co prowadzi do zahamowania skurczu naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), ARB nie wpływają na rozpad bradykininy, dzięki czemu rzadziej powodują suchy kaszel jako działanie niepożądane. Do przedstawicieli tej grupy należą m.in. losartan, walsartan, telmisartan, kandesartan, irbesartan i olmesartan, które różnią się właściwościami farmakokinetycznymi i powinowactwem do receptora.
Blokery receptora angiotensyny II wykazują korzystny wpływ na funkcję nerek, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i białkomoczem, zmniejszając progresję nefropatii. Ich działanie kardioprotekcyjne obejmuje zmniejszenie przerostu lewej komory serca oraz redukcję remodelingu mięśnia sercowego po zawale. ARB są również stosowane w terapii pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub jako leczenie skojarzone w przypadkach opornego nadciśnienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Przedawkowanie
Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), w przypadku przedawkowania prowadzi do objawowego niedociśnienia tętniczego, zawrotów głowy oraz odruchowej tachykardii, wynikających z nadmiernej blokady receptorów i rozszerzenia naczyń obwodowych. Maksymalna dawka terapeutyczna wynosi 32 mg, natomiast w raportowanych przypadkach przedawkowania dawki sięgały nawet 672 mg, przy czym powrót do zdrowia przebiegał bez poważnych powikłań. Leczenie przedawkowania opiera się na postępowaniu objawowym: monitorowaniu parametrów życiowych, dożylnym podaniu izotonicznego roztworu chlorku sodu (0,9% NaCl) oraz, w razie potrzeby, zastosowaniu leków wazopresyjnych. Ze względu na silne wiązanie kandesartanu z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, blokowanie receptorów angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, glukonian wapnia, hemodializa, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, komorowe zaburzenia rytmu serca, kurcz mięśniowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność serca, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, tachykardia, wazopresor, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olmita 40 mg + 5 mg
Olmita to preparat przeciwnadciśnieniowy zawierający olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II typu AT1) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych dihydropirydynowy). Dostępny jest w trzech dawkach: 20 mg + 5 mg, 40 mg + 5 mg oraz 40 mg + 10 mg, co umożliwia indywidualizację terapii w zależności od potrzeb pacjenta. Lek jest wskazany u dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia olmesartanem lub amlodypiną nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Synergistyczne działanie obu substancji aktywnych pozwala na uzyskanie addytywnego efektu hipotensyjnego przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań niepożądanych charakterystycznych dla monoterapii w wyższych dawkach. Warto zwrócić uwagę, że dawka 40 mg + 10 mg posiada rowek dzielący, a zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach wynosi odpowiednio 4,20 mg (20 mg + 5 mg) oraz 8,40 mg (40 mg + 5 mg i 40 mg + 10 mg).
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bloker kanałów wapniowych, blokowanie receptorów angiotensyny II, działanie synergistyczne, laktoza jednowodna, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, obniżenie ciśnienia tętniczego, olmesartan medoksomil, pochodna dihydropirydyny, powikłanie sercowo-naczyniowe, rowek dzielący, rozkurcz naczyń, terapia drugiego rzutu, terapia złożona