krwotok śródrdzeniowy

Krwotok śródrdzeniowy (haematomyelia) to rzadki rodzaj krwawienia wewnątrzrdzeniowego, charakteryzujący się obecnością krwi w obrębie substancji szarej lub białej rdzenia kręgowego. W przeciwieństwie do krwiaków nadtwardówkowych czy podpajęczynówkowych, krew gromadzi się bezpośrednio w tkance nerwowej rdzenia.

Etiologia krwotoków śródrdzeniowych obejmuje urazy rdzenia kręgowego, malformacje naczyniowe (zwłaszcza naczyniaki jamiste), zaburzenia krzepnięcia, choroby nowotworowe oraz rzadziej powikłania procedur inwazyjnych. Mogą również wystąpić jako powikłanie po nagłym spadku ciśnienia w przestrzeni podpajęczynówkowej po punkcji lędźwiowej.

Objawy kliniczne krwotoku śródrdzeniowego zależą od poziomu i rozległości uszkodzenia, ale zazwyczaj manifestują się nagłym, ostrym bólem w okolicy kręgosłupa, postępującymi deficytami neurologicznymi odpowiadającymi poziomowi uszkodzenia, zaburzeniami czucia oraz dysfunkcją zwieraczy. Charakterystyczne jest występowanie zespołu Browna-Séquarda lub centralnego uszkodzenia rdzenia.

Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, przy czym złotym standardem jest rezonans magnetyczny (MRI), ukazujący obszar krwawienia jako hiperintensywny sygnał w sekwencjach T1-zależnych oraz hipointensywny lub mieszany w sekwencjach T2-zależnych. W fazie ostrej może być konieczne wykonanie angiografii rdzenia kręgowego w celu identyfikacji źródła krwawienia.

Leczenie krwotoku śródrdzeniowego zależy od przyczyny i może obejmować interwencję neurochirurgiczną (w przypadku dużych krwiaków powodujących ucisk), embolizację malformacji naczyniowych lub leczenie zachowawcze z zastosowaniem kortykosteroidów i rehabilitacji neurologicznej. Rokowanie jest zmienne i zależy od rozległości uszkodzenia rdzenia, szybkości interwencji oraz przyczyny krwawienia.