zmiany szkieletowe płodu
Zmiany szkieletowe płodu obejmują szereg nieprawidłowości w rozwoju układu kostnego wykrywanych w okresie prenatalnym. Mogą one dotyczyć kości długich, kręgosłupa, czaszki oraz innych elementów szkieletu. Diagnostyka tych zmian opiera się głównie na badaniach ultrasonograficznych oraz, w wybranych przypadkach, na rezonansie magnetycznym płodu.
Wśród najczęstszych zmian szkieletowych płodu wyróżnia się dysplazje kostne (m.in. achondroplazję, dysplazję thanatophoryczną, osteogenesis imperfecta), wady kończyn (np. hemimelie, polidaktylie, syndaktylie), deformacje szkieletu (np. stopa końsko-szpotawa) oraz zaburzenia mineralizacji kości. Wiele z tych zmian może być składową zespołów genetycznych lub wynikać z pojedynczych mutacji.
Wykrycie zmian szkieletowych płodu wymaga szczegółowej diagnostyki różnicowej i często konsultacji wielospecjalistycznej. Istotne jest określenie rokowania, które może wahać się od łagodnego, poprzez związane z niepełnosprawnością, aż do letalne. Wczesna diagnostyka umożliwia przygotowanie odpowiedniego postępowania okołoporodowego i podjęcie decyzji dotyczących dalszego prowadzenia ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naramig 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne naratryptanu, substancji czynnej leku Naramig, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Ocena toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniła działań niepożądanych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani uszkadzającego wpływu na materiał genetyczny, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego substancji. Wpływ na płodność szczurów był nieistotny nawet przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dobową (MRDD) u ludzi wynoszącą 5 mg.
badania rakotwórczości, badania toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, lęk, maksymalna zalecana dawka dobowa, Naramig, naratryptan, poronienie poimplantacyjne, potencjał genotoksyczny, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiany szkieletowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tixteller 550 mg
Ryfaksymina, substancja czynna Tixtellera, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. W toksykologii po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono klinicznie istotnych objawów toksyczności narządowej, co koreluje z minimalnym wchłanianiem ryfaksyminy z przewodu pokarmowego. Ocena genotoksyczności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała uszkodzeń materiału genetycznego, a badania karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy stosowaniu dawkach terapeutycznych.
badania farmakologiczne, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, encefalopatia wątrobowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, proces kostnienia, rozwój zarodkowo-płodowy, ryfaksymina, ryzyko genotoksyczności, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, układy organizmu, uszkodzenie materiału genetycznego, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zmiany szkieletowe płodu