metabolizm metronidazolu
Metabolizm metronidazolu zachodzi głównie w wątrobie poprzez procesy hydroksylacji, utleniania bocznego łańcucha oraz sprzęgania z kwasem glukuronowym. Głównym metabolitem jest hydroksymetronidazol, który wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwpierwotniakowe, jednak o mniejszej sile niż związek macierzysty.
Metronidazol ulega biotransformacji przy udziale enzymów cytochromu P450, głównie CYP2A6. Lek ten wykazuje również zdolność do hamowania aktywności CYP2C9, co może prowadzić do interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten izoenzym, takimi jak warfaryna czy fenytoina.
Eliminacja metronidazolu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki (60-80%), a w mniejszym stopniu z kałem (6-15%). Okres półtrwania leku wynosi około 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby, jednak może ulec znacznemu wydłużeniu u osób z niewydolnością wątroby, co wymaga modyfikacji dawkowania.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm metronidazolu jest spowolniony, co prowadzi do kumulacji leku w organizmie i zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Z kolei hemodializa może znacząco przyspieszać eliminację metronidazolu i jego metabolitów, wymagając dostosowania schematu dawkowania u pacjentów dializowanych.