liszajec pęcherzowy
Liszajec pęcherzowy (impetigo bullosa) to zakaźna choroba skóry wywoływana głównie przez bakterie Staphylococcus aureus, rzadziej przez paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes). Charakteryzuje się powstawaniem wiotkich pęcherzy wypełnionych treścią surowiczą lub surowiczo-ropną, które szybko pękają, tworząc sączące nadżerki pokryte miodowo-żółtymi strupami.
Choroba najczęściej występuje u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, szczególnie w miesiącach letnich i w warunkach niskiej higieny. Liszajec pęcherzowy jest wysoce zaraźliwy – rozprzestrzenia się przez bezpośredni kontakt, używanie wspólnych ręczników czy przyborów toaletowych. Zmiany lokalizują się najczęściej na twarzy (okolice ust, nosa), kończynach oraz tułowiu.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, rzadziej wykonuje się badania mikrobiologiczne. W leczeniu stosuje się miejscowe antybiotyki (mupirocyna, kwas fusydowy), a w przypadkach rozległych zmian lub braku poprawy po leczeniu miejscowym – antybiotykoterapię ogólną. Ważnym elementem terapii jest odpowiednia higiena oraz izolacja chorych, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się zakażenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherze – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku pęcherzy skórnych jest zróżnicowane i zależy od etiologii, rozległości zmian, wieku pacjenta, płci oraz stanu ogólnego. Typowe pęcherze pourazowe, powstające na skutek tarcia lub ucisku, zwykle goją się samoistnie w ciągu tygodnia i rzadko prowadzą do poważnych powikłań, o ile nie dojdzie do infekcji. W przypadku pemfigoidu pęcherzowego, autoimmunologicznej choroby pęcherzowej, obserwuje się wysoką śmiertelność: 17% po 3 miesiącach i 31% po 6 miesiącach, głównie z powodu sepsy i chorób układu sercowo-naczyniowego. Czynniki zwiększające ryzyko zgonu to wiek ≥86 lat (RR 7,1; 95% CI 2,0-25,4; P≤0,01), zły stan ogólny (RR 8,2; 95% CI 3,0-22,4; P≤0,001), płeć żeńska (RR 2,4; 95% CI 1,1-5,4; P≤0,05) oraz uogólniona postać choroby (RR 4,4; 95% CI 1,4-13,7; P≤0,01). Występowanie pęcherzy po opatrunkach przylepnych dotyczy 6-24% pacjentów pooperacyjnych i jest związane z wyższym BMI, operacjami klatki piersiowej, kończyn górnych i stawów, płcią żeńską oraz obecnością drenażu.
BMI, choroba dłoni, choroba pęcherzowa autoimmunologiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, eozynofilia, infekcja, liszajec pęcherzowy, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, ospa wietrzna, pęcherz skórny, pemfigoid pęcherzowy, powikłanie pooperacyjne, sepsa, stóp i jamy ustnej, świerzb, terapia antybiotykowa, wyprysk potnicowy, zakażenie skóry, zakrzepica żył głębokich - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Objawy
Liszajec zakaźny (impetigo) to wysoce zaraźliwa infekcja bakteryjna skóry, najczęściej dotykająca dzieci w wieku 2-5 lat. Wyróżnia się trzy formy kliniczne: liszajec niepęcherzowy (70% przypadków) charakteryzujący się czerwonymi nadżerkami pokrytymi miodowożółtym strupem o grubości około 2 cm, liszajec pęcherzowy (30% przypadków) z pęcherzami o średnicy 1-2 cm, oraz cięższa postać ecthyma, prowadząca do głębokich owrzodzeń i blizn. Zmiany lokalizują się głównie na twarzy (wokół nosa i ust), kończynach oraz u niemowląt w okolicy pieluszkowej. Zakażenie rozprzestrzenia się przez bezpośredni kontakt oraz kontakt z zanieczyszczonymi przedmiotami, pozostając zakaźne do 48 godzin po rozpoczęciu antybiotykoterapii lub wyschnięciu strupów. Bez leczenia objawy ustępują zwykle w ciągu 2-3 tygodni, natomiast terapia skraca czas gojenia do 7-10 dni.
antybiotyk, bakteriemia, cellulitis, duszność, ecthyma, gorączka, gorączka reumatyczna, grudka skórna, infekcja skóry, kłębuszkowe zapalenie nerek, limfangitis, liszajec niepęcherzowy, liszajec pęcherzowy, liszajec zakaźny, nadżerka, nadżerka skóry, owrzodzenie skóry, paciorkowiec grupy A, pęcherz skórny, płonica, powiększone węzły chłonne, strup miodowożółty, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie skóry, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Etiologia i przyczyny
Liszajec zakaźny (impetigo) to powierzchowna, wysoce zakaźna infekcja bakteryjna skóry, najczęściej dotykająca dzieci w wieku 2-5 lat. Etiologia obejmuje głównie Staphylococcus aureus (około 80% przypadków niepryszczykowego liszajca) oraz Streptococcus pyogenes (około 10%), z infekcjami mieszanymi w 10%. Liszajec pęcherzowy wywołuje niemal wyłącznie S. aureus, szczególnie szczepy koagulazo-dodatnie, produkujące toksyny złuszczające (eksfoliatyny A i B). Drogi zakażenia to przede wszystkim przerwanie ciągłości skóry (rany, otarcia, ukąszenia owadów) oraz współistniejące dermatozy (AZS, świerzb, ospa wietrzna). Czynniki predysponujące to m.in. wiek, ciepły i wilgotny klimat, zaburzenia immunologiczne, bliski kontakt w skupiskach ludzkich, niedożywienie i nieodpowiednia higiena. Nosicielstwo S. aureus i S. pyogenes, zwłaszcza w jamie nosowej, zwiększa ryzyko zakażenia i transmisji.
atopowe zapalenie skóry, doksycyklina, eksfoliatyna, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec pęcherzowy, liszajec zakaźny, minocyklina, MRSA, ospa wietrzna, paciorkowiec grupy A, paciorkowiec ropotwórczy, PSGN, ropień skórny, świerzb, toksyna złuszczająca, tropizm tkankowy, wszawica, wyprysk, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherze – Etiologia i przyczyny
Pęcherze skórne powstają w wyniku oddzielenia się warstwy naskórka (epidermis) od skóry właściwej, wypełniając się płynem surowiczym lub krwią, co stanowi mechanizm ochronny i wspomaga gojenie. Najczęstszą etiologią są pęcherze tarciowe, powstające na poziomie stratum spinosum pod wpływem sił ścinających, nasilonych przez wilgotność, ciepło oraz powtarzalne, intensywne tarcie, szczególnie na stopach i dłoniach. Inne przyczyny obejmują oparzenia termiczne (pęcherze w oparzeniach II stopnia), odmrożenia, kontaktowe zapalenie skóry wywołane przez substancje chemiczne, reakcje alergiczne na jad owadów oraz infekcje wirusowe (np. HSV, Varicella zoster), bakteryjne (liszajec pęcherzowy, róża) i grzybicze (grzybica stóp). Ponadto, choroby autoimmunologiczne, takie jak pemfigoid pęcherzowy, pęcherzyca czy opryszczkowate zapalenie skóry, prowadzą do powstawania pęcherzy poprzez autoprzeciwciała niszczące połączenia międzykomórkowe. Również leki (antybiotyki, NLPZ, leki przeciwnowotworowe) oraz czynniki genetyczne i urazy mechaniczne mogą indukować pęcherze.
atopowe zapalenie skóry, autoprzeciwciało, grzybica stóp, immunofluorescencja pośrednia, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec pęcherzowy, neuropatia cukrzycowa, odmrożenie, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie słoneczne, oparzenie termiczne, opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherz krwawy, pęcherz tarciowy, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, pęcherzyca, pemfigoid pęcherzowy, posocznica, reakcja polekowa, Staphylococcus aureus, ukąszenie owada, warstwa kolczysta, wirus herpes simplex, wirus varicella zoster, wyprysk dyshidrotyczny, zapalenie tkanki łącznej, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon substancji czynnych
Ozenoksacyna – Wskazania do stosowania
Ozenoksacyna, dostępna w kremie o stężeniu 10 mg/g (produkt leczniczy Dubine), jest wskazana do krótkotrwałego leczenia liszajca zakaźnego bezpęcherzowego (impetigo non-bullosa) u dorosłych, młodzieży, dzieci oraz niemowląt powyżej 6 miesiąca życia. Liszajec ten to powierzchowne bakteryjne zakażenie skóry, charakteryzujące się rumieniowymi zmianami z żółtawym strupem, najczęściej występujące u dzieci. Lek nie jest zalecany do stosowania u niemowląt poniżej 6 miesięcy. Terapia powinna być prowadzona zgodnie z oficjalnymi wytycznymi dotyczącymi racjonalnej antybiotykoterapii, aby ograniczyć ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej.
alergia skórna, alkohol stearylowy, bakteryjna infekcja skóry, bakteryjne zakażenie skóry, glikol propylenowy, krem Dubine, kwas benzoesowy, liszajec pęcherzowy, oporność bakterii, ozenoksacyna, produkt leczniczy przeciwbakteryjny, racjonalna antybiotykoterapia, reakcja alergiczna, rumieniowa zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherze – Patofizjologia i mechanizm
Pęcherze skórne powstają w wyniku oddzielenia warstw naskórka lub naskórka od skóry właściwej, wypełnione są płynem o składzie podobnym do osocza, lecz o niższej zawartości białek. Pęcherze tarciowe powstają na skutek sił ścinających działających w warstwie kolczystej naskórka (stratum spinosum), gdzie dochodzi do martwicy i dysocjacji keratynocytów, a następnie wypełnienia przestrzeni płynem. Wilgotność skóry zwiększa siły tarcia, co podnosi ryzyko powstawania pęcherzy. Histologicznie obserwuje się śródnaskórkowe rozdzielenie z martwicą, a proces regeneracji naskórka rozpoczyna się już po 6 godzinach od powstania pęcherza, z pełnym odtworzeniem warstw ziarnistej i rogowej w ciągu 48-120 godzin. W przypadku pęcherzy na dłoniach i stopach ból wynika z uszkodzenia zakończeń nerwowych w głębszych warstwach naskórka. Adaptacje skóry, takie jak proliferacja komórkowa i pogrubienie naskórka, mogą zmniejszać ryzyko powstawania pęcherzy przy powtarzającym się narażeniu na tarcie.
autoprzeciwciało, badanie mikroskopowe, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, ciśnienie hydrostatyczne, desmogleina 1, kolagen typu VII, liszajec pęcherzowy, opatrunek hydrokoloidowy, pęcherz śródnaskórkowy, pęcherz tarciowy, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, pemfigoid pęcherzowy, pemfigus zwyczajny, siła ścinająca, toksyna złuszczająca, warstwa kolczysta naskórka, zakażenie wirusem opryszczki, zespół oparzonej skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Leczenie
Liszajec zakaźny (impetigo) to powierzchowne, wysoce zakaźne bakteryjne zakażenie skóry, najczęściej wywoływane przez Staphylococcus aureus i/lub Streptococcus pyogenes. Występuje głównie u dzieci w wieku 2-5 lat. Leczenie obejmuje miejscowe lub doustne antybiotyki oraz odpowiednią pielęgnację skóry. W przypadku ograniczonego, niepęcherzowego liszajca preferowane są miejscowe antybiotyki, takie jak mupirocyna 2% (stosowana 2-3 razy dziennie przez 5-10 dni), retapamulina 1% (2 razy dziennie przez 5 dni), kwas fusydowy 2% (3 razy dziennie przez 7-10 dni) lub ozenoksacyna 1% (co 12 godzin przez 5 dni). W łagodnych przypadkach można rozważyć środki antyseptyczne, np. nadtlenek wodoru 1% krem lub povidon-jodynę 10%, stosowane 2-3 razy dziennie przez 5-7 dni. Doustne antybiotyki (flukloksacylina, cefalosporyny, amoksycylina z kwasem klawulanowym, dikloksacylina, erytromycyna, klarytromycyna, klindamycyna, doksycyklina, trimetoprym/sulfametoksazol) są wskazane przy liszajcu pęcherzowym, rozległym, z objawami ogólnoustrojowymi, u pacjentów z ryzykiem powikłań lub przy nieskuteczności leczenia miejscowego. Czas terapii doustnej wynosi zwykle 5-7 dni, możliwe wydłużenie do 10 dni.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, antybiotykoterapia, beta-laktamaza, cefalosporyna, cellulitis, chlorheksydyna, dikloksacylina, doksycyklina, ecthyma, erytromycyna, flukloksacylina, gronkowiec złocisty, klarytromycyna, klindamycyna, kwas fusydowy, limfadenopatia, liszajec niepęcherzowy, liszajec pęcherzowy, liszajec zakaźny, MRSA, mupirocyna, nadtlenek wodoru, okład wilgotny, paciorkowiec beta-hemolityczny grupy A, paciorkowiec grupy A, retapamulina, ropień skórny, środek antyseptyczny, strup miodowożółty, trimetoprym-sulfametoksazol, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie tkanki łącznej