farmakokinetyka dalteparyny
Farmakokinetyka dalteparyny sodowej, będącej heparyną drobnocząsteczkową (LMWH), charakteryzuje się ograniczoną biodostępnością po podaniu podskórnym, wynoszącą około 87%. Po wstrzyknięciu podskórnym maksymalne stężenie leku w osoczu występuje po 3-5 godzinach, a aktywność anty-Xa utrzymuje się przez około 24 godziny, co umożliwia podawanie leku raz na dobę.
Dalteparyna wykazuje krótszy łańcuch polisacharydowy niż heparyna niefrakcjonowana, co skutkuje bardziej przewidywalnym profilem farmakokinetycznym i mniejszym wiązaniem się z białkami osocza, komórkami śródbłonka i makrofagami. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie poprzez desulfatację i depolimeryzację, a wydalany przede wszystkim przez nerki w postaci metabolitów.
Okres półtrwania dalteparyny wynosi około 3-5 godzin i może być wydłużony u pacjentów z niewydolnością nerek. W przeciwieństwie do heparyny niefrakcjonowanej, dalteparyna wykazuje mniejsze powinowactwo do czynnika płytkowego 4 (PF4), co wiąże się z mniejszym ryzykiem wywołania małopłytkowości poheparynowej (HIT).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 18 000 j.m. a.Xa/0,72 ml
Dalteparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu podskórnym (87 ± 6%) i nieliniową farmakokinetyką, gdzie wzrost dawki z 2 500 do 10 000 j.m. skutkuje zwiększeniem AUC aktywności anty-Xa o około 33%. Objętość dystrybucji wynosi 40-60 ml/kg, co wskazuje na ograniczoną penetrację do tkanek. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin z powodu opóźnionego wchłaniania. Klirens dalteparyny u zdrowych ochotników wynosi od 15,6 do 24,6 ml/h/kg w zależności od dawki, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wskazuje na ryzyko kumulacji leku i konieczność modyfikacji dawkowania w tej grupie.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna dalteparyny, dysfagia, farmakokinetyka dalteparyny, faza eliminacji, heparyna drobnocząsteczkowa, jednostka anty-Xa, klirens anty-Xa, końcowy okres półtrwania, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania leku, okres półtrwania w fazie dystrybucji, pacjent hemodializowany, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, podanie podskórne, pole pod krzywą, populacja pediatryczna, przestrzeń naczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 10 000 j.m. a.Xa/0,4 ml
Dalteparyna sodowa, substancja czynna preparatu Fragmin, jest heparyną drobnocząsteczkową o wysokiej biodostępności po podaniu podskórnym (87 ± 6% aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników). Farmakokinetyka dalteparyny charakteryzuje się częściową nieliniowością dawki, z proporcjonalnym wzrostem AUC aktywności anty-Xa przy zwiększeniu dawki z 2 500 do 10 000 j.m. Objętość dystrybucji wynosi 40-60 ml/kg, wskazując na ograniczoną dystrybucję głównie do przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym jest dłuższy (3-5 godzin), co wiąże się z opóźnionym wchłanianiem. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, jednak mniej niż 5% aktywności anty-Xa jest wydalane z moczem, co sugeruje dalsze przemiany metabolitów. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wskazuje na ryzyko kumulacji i konieczność dostosowania dawkowania.
aktywność anty-Xa, biodostępność podskórna, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka dalteparyny, Fragmin, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens, klirens anty-Xa, model farmakokinetyczny, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent hemodializowany, przewlekła niewydolność nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 12 500 j.m. a.Xa/0,5 ml
Dalteparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o działaniu przeciwzakrzepowym, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu podskórnym (87 ± 6% aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników). Farmakokinetyka wykazuje niepełną proporcjonalność dawki do ekspozycji (AUC wzrasta o około 33% przy zwiększeniu dawki z 2 500 do 10 000 j.m.). Objętość dystrybucji wynosi 40-60 ml/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Okres półtrwania po dożylnym podaniu wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens osoczowy jest zależny od dawki i wynosi od 15,6 ± 2,4 ml/h/kg (120 j.m./kg) do 24,6 ± 5,4 ml/h/kg (30 j.m./kg). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, jednak mniej niż 5% aktywności anty-Xa jest wydalane z moczem, co sugeruje dezaktywację metabolitów przed wydaleniem. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wymaga dostosowania dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka dalteparyny, faza dystrybucji, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, jednostka aktywności anty-Xa, klirens osoczowy, kumulacja leku, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, schemat dawkowania, wchłanianie leku