długo działający agonista receptora β2-adrenergicznego
Długo działający agoniści receptorów β2-adrenergicznych (LABA – Long-Acting Beta-Agonists) to grupa leków rozszerzających oskrzela, stosowanych głównie w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Ich działanie polega na selektywnym pobudzaniu receptorów β2-adrenergicznych w mięśniach gładkich dróg oddechowych, co prowadzi do ich rozkurczu i poprawy przepływu powietrza.
W przeciwieństwie do krótko działających β2-mimetyków (SABA), leki z grupy LABA charakteryzują się przedłużonym działaniem bronchodilatacyjnym, utrzymującym się przez co najmniej 12 godzin (formoterol, salmeterol) lub nawet 24 godziny (indakaterol, olodaterol, wilanterol). Pozwala to na stosowanie ich w schemacie dawkowania raz lub dwa razy na dobę, co poprawia przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów.
Według aktualnych wytycznych leczenia astmy i POChP, długo działający agoniści receptorów β2-adrenergicznych nie powinni być stosowani w monoterapii astmy ze względu na ryzyko nasilenia zapalenia dróg oddechowych. Zaleca się ich łączenie z wziewnymi glikokortykosteroidami (ICS), najczęściej w postaci preparatów złożonych. W leczeniu POChP LABA mogą być stosowane jako leki pierwszego rzutu, często w kombinacji z długo działającymi antagonistami receptorów muskarynowych (LAMA).
Najczęstsze działania niepożądane LABA obejmują drżenie mięśniowe, skurcze mięśni, tachykardię, wydłużenie odstępu QT, hipokaliemię oraz rzadziej paradoksalny skurcz oskrzeli. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tych leków u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadczynnością tarczycy oraz podczas jednoczesnego podawania leków wydłużających odstęp QT.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę
Symbicort w postaci aerozolu inhalacyjnego zawiera 80 mikrogramów budezonidu oraz 2,25 mikrograma formoterolu fumaranu dwuwodnego (dawka dostarczona) i jest wskazany do leczenia astmy oskrzelowej u dorosłych oraz młodzieży od 12 roku życia. Preparat łączy glikokortykosteroid wziewny z długo działającym agonistą receptorów β2-adrenergicznych, co stanowi podstawę jego działania terapeutycznego. Symbicort stosuje się zarówno u pacjentów, u których nie uzyskano kontroli objawów pomimo stosowania glikokortykosteroidów wziewnych i krótko działających β2-agonistów, jak i u tych, którzy mają już kontrolę astmy przy terapii skojarzonej, umożliwiając uproszczenie schematu leczenia poprzez zastosowanie jednego preparatu złożonego.
aerozol inhalacyjny, agonista receptorów β2-adrenergicznych, astma oskrzelowa, budezonid, długo działający agonista receptora β2-adrenergicznego, formoterol, formoterol fumaran dwuwodny, glikokortykosteroid wziewny, kontrola objawów choroby, krótko działający agonista receptora β2-adrenergicznego, leczenie astmy, nasilenie astmy, preparat złożony, terapia skojarzona, zawiesina inhalacyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Veriflo (25 mcg+ 50 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Veriflo, zawierający salmeterol (50 µg) i flutykazonu propionian (100 µg) w dawce podawanej dwa razy na dobę, łączy długo działający β2-agonista z wziewnym kortykosteroidem, co umożliwia skuteczną kontrolę astmy przewlekłej. Salmeterol wykazuje działanie bronchodilatacyjne utrzymujące się co najmniej 12 godzin dzięki specyficznemu wiązaniu z miejscem pozareceptorowym, natomiast flutykazonu propionian zapewnia silne działanie przeciwzapalne w obrębie dróg oddechowych, redukując częstość zaostrzeń i objawy astmy. W badaniu GOAL, obejmującym 3416 pacjentów, terapia skojarzona wykazała wyższą skuteczność w osiąganiu pełnej kontroli astmy (TC) i dobrej kontroli (WC) w porównaniu do monoterapii flutykazonem, przy jednoczesnym stosowaniu niższych dawek kortykosteroidu. Czas do uzyskania pierwszego tygodnia dobrej kontroli u 50% pacjentów wynosił 16 dni dla terapii skojarzonej versus 37 dni dla monoterapii. Badania AUSTRI i VESTRI potwierdziły bezpieczeństwo terapii skojarzonej, wykazując brak istotnego wzrostu ryzyka ciężkich zdarzeń astmatycznych (hospitalizacja, intubacja, zgon) w porównaniu do monoterapii flutykazonem.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, astma oskrzelowa, astma przewlekła, chrypka, ciężkie zaostrzenie astmy, długo działający agonista receptora β2-adrenergicznego, drżenie mięśniowe, duża wrodzona wada rozwojowa, działanie przeciwzapalne, flutykazonu propionian, grzybica jamy ustnej, intubacja dotchawicza, kołatanie serca, monoterapia kortykosteroidem wziewnym, rozszerzenie oskrzeli, salmeterol, skurcz mięśni, szczytowy przepływ wydechowy, terapia skojarzona, wziewny kortykosteroid, zaostrzenie choroby