uszkodzenie tkanki jelitowej

Uszkodzenie tkanki jelitowej to stan patologiczny obejmujący naruszenie strukturalnej i funkcjonalnej integralności ściany jelita. Może dotyczyć każdego odcinka przewodu pokarmowego, jednak najczęściej występuje w jelicie cienkim i grubym. Uszkodzenia mogą obejmować różne warstwy ściany jelita – od błony śluzowej po surowiczą.

Etiologia uszkodzeń tkanki jelitowej jest zróżnicowana i obejmuje czynniki mechaniczne (urazy, ciała obce), niedokrwienne (zator, zakrzep naczyń krezkowych), zapalne (choroby zapalne jelit, infekcje), toksyczne (działanie leków, np. NLPZ), autoimmunologiczne oraz popromienne. Szczególnym rodzajem uszkodzenia jest zespół nieszczelnego jelita (leaky gut syndrome), w którym dochodzi do zwiększenia przepuszczalności bariery jelitowej.

Konsekwencje uszkodzenia tkanki jelitowej zależą od rozległości i głębokości zmian. Mogą obejmować zaburzenia wchłaniania, translokację bakteryjną, perforację jelita, krwawienie do światła przewodu pokarmowego, a w ciężkich przypadkach rozwinięcie zapalenia otrzewnej. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MRI), endoskopowe oraz laboratoryjne markery stanu zapalnego i uszkodzenia tkanek.

Leczenie uszkodzeń tkanki jelitowej jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz stopień zaawansowania zmian. W przypadkach mniej nasilonych stosuje się leczenie zachowawcze, podczas gdy rozległe uszkodzenia mogą wymagać interwencji chirurgicznej. W ostatnich latach coraz większą uwagę zwraca się na rolę mikrobiomu jelitowego w procesach regeneracji tkanki jelitowej oraz możliwości terapeutyczne związane z jego modulacją.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Leczenie

Niedokrwienie jelitowe to stan krytyczny charakteryzujący się zaburzeniem perfuzji jelitowej prowadzącym do uszkodzenia tkanki i wysokiego ryzyka powikłań zagrażających życiu. W terapii kluczowe jest szybkie przywrócenie przepływu krwi, usunięcie martwicy oraz zapobieganie sepsie. Postępowanie wstępne obejmuje agresywną resuscytację płynową, korekcję zaburzeń elektrolitowych, odbarczenie żołądka, antybiotykoterapię o szerokim spektrum oraz unikanie leków wazokonstrykcyjnych. Leczenie farmakologiczne różnicuje się w zależności od etiologii: heparyna niefrakcjonowana (3-6 miesięcy, a w trombofilii dożywotnio) w zakrzepicy, trombolityki w zatorowym niedokrwieniu tętniczym, papaweryna (60 mg bolus, 30-60 mg/godz. wlew ciągły) w nieokluzyjnym niedokrwieniu krezkowym (NOMI). Wskazane jest monitorowanie na OIT oraz stosowanie leczenia przeciwbólowego i przeciwzakrzepowego. W ostatnich dekadach rozwój technik endowaskularnych (angioplastyka balonowa, stentowanie, tromboliza celowana, trombektomia mechaniczna) stanowi mniej inwazyjną alternatywę dla chirurgii otwartej, szczególnie w ostrym niedokrwieniu tętniczym.
angiogeneza, angioplastyka balonowa, bypass naczyniowy, dyslipidemia, heparyna niefrakcjonowana, hipoteza podwójnego uderzenia, implantacja stentu, laparotomia zwiadowcza, lek trombolityczny, lek wazokonstrykcyjny, martwica jelita, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie jelit, niedokrwienie jelitowe, niedokrwienie okrężnicy, niedokrwienie tętnicze, nieokluzyjne niedokrwienie krezkowe, oddział intensywnej terapii, operacja second-look, papaweryna, parametry hemodynamiczne, perfuzja trzewna, przepływ krwi do jelit, przewlekłe niedokrwienie jelit, reaktywne formy tlenu, resekcja jelita, resuscytacja płynowa, sonda nosowo-żołądkowa, technika endowaskularna, tętnica krezkowa, tlenoterapia hiperbaryczna, trombektomia mechaniczna, tromboliza celowana, uszkodzenie reperfuzyjne, uszkodzenie tkanki jelitowej, wazodylator, zakrzepica żył krezkowych, zakrzepica żylna krezkowa, zespół wielospecjalistyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Enteritis promieniowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Enteritis promieniowa to zapalenie jelit wywołane uszkodzeniem tkanek przez promieniowanie jonizujące stosowane w radioterapii nowotworów jamy brzusznej i miednicy, dotykające około 90% pacjentów poddawanych temu leczeniu. Wyróżnia się postać ostrą, pojawiającą się w trakcie lub do 8 tygodni po radioterapii, oraz przewlekłą, rozwijającą się miesiące lub lata po leczeniu i dotyczącą 10-20% pacjentów. Patofizjologia obejmuje obliteracyjne zapalenie tętnic prowadzące do niedokrwienia, śmierć komórek nabłonkowych, obrzęk błony śluzowej oraz włóknienie ścian jelita, co skutkuje zwężeniami, owrzodzeniami i przetokami. Dawki promieniowania stosowane w terapii wahają się od 25 do 76 Gy, a objawy kliniczne to m.in. biegunka, ból brzucha, nudności, krwawienia i utrata masy ciała. Przewlekła postać może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedrożność jelita cienkiego (występująca u 75-80% pacjentów wymagających interwencji chirurgicznej), przetoki, perforacje oraz zespół złego wchłaniania.
5-aminosalicylan, biegunka, cholestyramina, dieta bezlaktozowa, dieta niskobłonnikowa, enteritis promieniowa, enzym trzustkowy, kortykosteroid, krwawa biegunka, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwbólowy, loperamid, metronidazol, niedrożność jelita cienkiego, nietolerancja laktozy, obliteracyjne zapalenie tętnic, odwodnienie, oktreotyd, ostra enteritis promieniowa, owrzodzenie, perforacja jelita, promieniowanie jonizujące, przerost bakteryjny, przetoka, przewlekła enteritis promieniowa, radioterapia nowotworów, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, steatorrhea, terapia tlenem hiperbarycznym, transplantacja mikrobioty jelitowej, uszkodzenie tkanki jelitowej, wzdęcie, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania, zwężenie światła jelita

uszkodzenie tkanki jelitowej

Powiązane wpisy

Niedokrwienie jelit – Leczenie

Enteritis promieniowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka