operacja second-look
Operacja second-look to procedura chirurgiczna przeprowadzana w celu ponownej oceny stanu pacjenta po wcześniejszej operacji. Najczęściej stosowana jest w onkologii, szczególnie w przypadku nowotworów jajnika, jelita grubego czy otrzewnej.
Głównym celem operacji second-look jest ocena skuteczności wcześniejszego leczenia, weryfikacja obecności pozostałości nowotworu lub wznowy, a także pobranie materiału do badań histopatologicznych. Procedura ta umożliwia lekarzom dostosowanie dalszego postępowania terapeutycznego w oparciu o bezpośrednią obserwację tkanek i narządów.
W praktyce klinicznej operacja second-look najczęściej wykonywana jest po zakończeniu planowanego leczenia, zazwyczaj chemioterapii, gdy badania obrazowe nie dają jednoznacznej odpowiedzi co do skuteczności terapii. W niektórych przypadkach stanowi również element planowanej strategii leczenia wieloetapowego.
Współczesne standardy postępowania w wielu ośrodkach zastępują klasyczną operację second-look mniej inwazyjnymi metodami diagnostycznymi, takimi jak laparoskopia diagnostyczna czy zaawansowane techniki obrazowania, jednak w określonych przypadkach procedura ta pozostaje cennym narzędziem w procesie leczenia onkologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Epidemiologia
Perlak ucha środkowego (cholesteatoma) to niszczące schorzenie o zachorowalności w krajach rozwiniętych na poziomie 3-14/100 000 rocznie, z wyższą częstością u dorosłych (9,2-13/100 000) niż u dzieci (~3/100 000). Perlaki nabyte stanowią 98% przypadków, a wrodzone są znacznie rzadsze (~0,12/100 000 dzieci), choć w Japonii obserwuje się wzrost wykrywalności do 26,44/100 000 urodzeń. Średni wiek diagnozy to 9,7 lat dla perlaka nabytego i 4,5 lat dla wrodzonego, z przewagą mężczyzn (M:K=1,4:1) w przypadku perlaka nabytego. Główne czynniki ryzyka to wywiad rodzinny (4-krotnie zwiększone ryzyko), dysfunkcja trąbki Eustachiusza, rozszczep podniebienia, przewlekłe zapalenie ucha środkowego (72,4% pacjentów z perlakiem miało wcześniejsze epizody) oraz alergiczny nieżyt nosa. Epidemiologicznie obserwuje się spadek częstości perlaka nabytego, co przypisuje się wcześniejszej diagnostyce i leczeniu, natomiast wzrasta wykrywalność perlaka wrodzonego dzięki postępom diagnostycznym.
alergiczny nieżyt nosa, anomalia twarzoczaszki, antybiotykoterapia, drenaż wentylacyjny, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, interwencja chirurgiczna, nawrót choroby, niedosłuch przewodzeniowy, obrazowanie MRI, operacja second-look, perlak nabyty, perlak wrodzony, powikłania wewnątrzczaszkowe, przetoka błędnikowa, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rozszczep podniebienia, wynik fałszywie negatywny, zapalenie ucha środkowego