przelew płucny kardiogenny
Przelew płucny kardiogenny (obrzęk płuc pochodzenia sercowego) to stan nagromadzenia płynu w pęcherzykach płucnych i tkance śródmiąższowej płuc, spowodowany nieprawidłowym funkcjonowaniem serca. Jest to poważne powikłanie niewydolności serca, najczęściej lewokomorowej, które prowadzi do wzrostu ciśnienia w kapilarach płucnych.
Patofizjologia przelewu płucnego kardiogennego opiera się na zwiększonym ciśnieniu końcowo-rozkurczowym w lewej komorze, które przekłada się na wzrost ciśnienia w lewym przedsionku, a następnie w żyłach i kapilarach płucnych. Gdy ciśnienie hydrostatyczne w naczyniach płucnych przekracza ciśnienie onkotyczne osocza (>25-30 mmHg), dochodzi do przemieszczenia płynu do przestrzeni śródmiąższowej i pęcherzyków płucnych.
Objawy kliniczne obejmują duszność (początkowo wysiłkową, następnie spoczynkową), orthopnoe, kaszel z odkrztuszaniem pienistej plwociny, często z domieszką krwi, oraz objawy ogólnoustrojowe niewydolności serca. W badaniu przedmiotowym stwierdza się trzeszczenia u podstawy płuc, a w cięższych przypadkach – także w wyższych partiach płuc.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG klatki piersiowej wykazujące zastój w krążeniu płucnym, cechy powiększenia serca), EKG, badania laboratoryjne (w tym peptydy natriuretyczne) oraz echokardiografię, która pozwala ocenić funkcję lewej komory i zidentyfikować przyczynę niewydolności serca.
Leczenie przelewu płucnego kardiogennego koncentruje się na zmniejszeniu obciążenia wstępnego i następczego serca, poprawie kurczliwości mięśnia sercowego oraz zapewnieniu odpowiedniego utlenowania krwi. Stosuje się diuretyki pętlowe, azotany, morfiny, tlenoterapię, a w ciężkich przypadkach – nieinwazyjne lub inwazyjne wspomaganie wentylacji. W sytuacjach opornych na leczenie może być konieczne mechaniczne wspomaganie krążenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przelew płucny – Epidemiologia
Przelew płucny, definiowany jako patologiczne gromadzenie płynu w pęcherzykach płucnych lub przestrzeni śródmiąższowej, prowadzi do istotnych zaburzeń wymiany gazowej i stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u osób starszych. Epidemiologicznie, częstość występowania przelewu płucnego w populacji ogólnej wynosi 1-2%, wzrastając do 10% u osób powyżej 75 roku życia. Wśród pacjentów z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową częstość ta sięga 75 000-83 000 przypadków na 100 000 osób, a 80% chorych z niewydolnością serca doświadcza przelewu płucnego. Różne typy przelewu, takie jak kardiogenny, neurogenny, wysokogórski (HAPE) czy zanurzeniowy, charakteryzują się odmienną epidemiologią i czynnikami ryzyka. Przykładowo, HAPE występuje u 0,01-15,5% osób przebywających na dużych wysokościach, a ryzyko wzrasta do 2-15% na wysokości 5500 m. Przelew płucny kardiogenny dotyka częściej mężczyzn i osoby starsze, a u pacjentów rasy czarnej obserwuje się wyższe ryzyko niewydolności serca i zgonu.
ALI, ARDS, blokada nerwowo-mięśniowa, ciśnienie napędowe, echokardiografia, HAPE, intubacja dotchawicza, kardiogenny przelew płucny, krwotok podpajęczynówkowy, markery sercowe, neurogenny przelew płucny, niedociśnienie, niedrożność górnych dróg oddechowych, niewydolność serca, obniżona frakcja wyrzutowa, obrzęk płuc, ostra choroba wysokogórska, ostre uszkodzenie płuc, pęknięcie tętniaka, płyn w pęcherzykach płucnych, przelew płucny, przelew płucny kardiogenny, przestrzeń śródmiąższowa, przewlekła niewydolność serca, skurcz krtani, urazowe uszkodzenie mózgu, wentylacja mechaniczna, zaburzenie wymiany gazowej, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Przelew płucny – Diagnostyka i diagnoza
Przelew płucny to nagromadzenie płynu w pęcherzykach i tkance śródmiąższowej płuc, prowadzące do zaburzeń wymiany gazowej i niewydolności oddechowej. Diagnostyka opiera się na wywiadzie (duszność, kaszel, pienista plwocina), badaniu przedmiotowym (trzeszczenia, rzężenia, trzeci ton serca S3, obrzęki, poszerzenie żył szyjnych) oraz badaniach obrazowych. RTG klatki piersiowej wykazuje charakterystyczne zmiany: w kardiogennym przelewie płucnym powiększenie sylwetki serca, zacienienia centralne („wzór skrzydeł motyla”), linie Kerleya B i redystrybucję naczyniową; w niekardiogennym nacieki obwodowe bez kardiomegalii. USG płuc z czułością 85-94% i swoistością 92-93% wykrywa linie B, a TK klatki piersiowej różnicuje zmiany typu matowej szyby i pogrubienia przegród. Kluczowe jest oznaczenie BNP/NT-proBNP: >1200 pg/ml wskazuje na kardiogenny, <200 pg/ml na niekardiogenny przelew płucny. Gazometria wykazuje hipoksemię, hipokapnię lub hiperkapnię i kwasicę oddechową w zaawansowanych przypadkach.
choroba wysokościowa, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, echokardiografia, elektrokardiogram, gazometria krwi tętniczej, hiperkapnia, hipokapnia, hipoksemia, kardiomegalia, krwioplucie, krwotok śródczaszkowy, kwasica oddechowa, linie B, linie Kerleya B, napad padaczkowy, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nifedypina, obrzęk obwodowy, odma opłucnowa, peptydy natriuretyczne, poszerzenie żył szyjnych, przelew płucny, przelew płucny kardiogenny, przelew płucny wysokościowy, rtg klatki piersiowej, tomografia komputerowa, troponina, trzeci ton serca, ultrasonografia płuc, uszkodzenie OUN, wymiana gazowa, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc, zatorowość płucna