anismus
Anismus, zwany także dyssynergią mięśni dna miednicy, to zaburzenie defekacji charakteryzujące się paradoksalnym skurczem lub brakiem relaksacji mięśni dna miednicy podczas próby wypróżnienia. Stanowi jedną z głównych przyczyn zaparć czynnościowych, szczególnie typu zaburzeń defekacji.
Mechanizm anismusa polega na nieprawidłowej koordynacji między napięciem mięśni brzucha a relaksacją zwieraczy odbytu podczas defekacji. W warunkach prawidłowych podczas parcia następuje skurcz mięśni brzucha przy jednoczesnym rozluźnieniu mięśni dna miednicy. U pacjentów z anismusem dochodzi do niewłaściwej koordynacji tych mechanizmów.
Diagnostyka anismusa obejmuje manometrię anorektalną, defekografię, badanie EMG mięśni dna miednicy oraz test wydalania balonu. Leczenie koncentruje się głównie na biofeedbacku, który uczy pacjentów prawidłowej koordynacji mięśni podczas defekacji. W niektórych przypadkach stosuje się również iniekcje toksyny botulinowej do mięśni dna miednicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Etiologia i przyczyny
Encopresis definiuje się jako mimowolne lub zamierzone oddawanie stolca w nieodpowiednich miejscach u dzieci powyżej 4. roku życia, które opanowały trening toaletowy. Najczęstszą przyczyną (80-95% przypadków) jest przewlekłe zaparcie, prowadzące do rozciągnięcia odbytnicy (megacolon), zmniejszenia jej wrażliwości na rozciąganie oraz osłabienia odruchu defekacji. Patomechanizm obejmuje ból podczas defekacji, wstrzymywanie stolca, dalsze twardnienie mas kałowych i przeciekanie płynnego stolca wokół nich, co skutkuje mimowolnym brudzeniem bielizny. Czynniki ryzyka to m.in. dieta uboga w błonnik, niskie spożycie płynów, nadmierne spożycie mleka krowiego, brak aktywności fizycznej, lęk przed defekacją oraz zmiany rutyny. Encopresis może mieć także podłoże organiczne (neurogeniczne, anatomiczne, endokrynologiczne) oraz psychologiczne, choć w większości przypadków problemy emocjonalne są konsekwencją, a nie przyczyną zaburzenia.
ADHD, anismus, badanie manometryczne, choroba Hirschsprunga, choroba zapalna jelit, czas pasażu jelitowego, defekacja, dysrafizm rdzeniowy, encopresis, inercja okrężnicy, megacolon, miopatia, mózgowe porażenie dziecięce, mukowiscydoza, niedoczynność tarczycy, skurcz zwieracza odbytu, trening toaletowy, uraz rdzenia kręgowego, uszkodzenie zwieracza odbytu, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaparcie przewlekłe - Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Patofizjologia i mechanizm
Encopresis to zaburzenie defekacji u dzieci powyżej 4 roku życia, najczęściej związane z przewlekłymi zaparciami, które prowadzą do rozwoju megarectum i megacolon oraz zmniejszenia wrażliwości odbytnicy. Patogeneza opiera się na błędnym kole: bolesne wypróżnienie powoduje wstrzymywanie stolca, co skutkuje twardnieniem mas kałowych i dalszym nasileniem dyskomfortu. W efekcie dochodzi do osłabienia mięśni zwieracza i przeciekania płynnego stolca (overflow incontinence). U dzieci z encopresis obserwuje się zaburzenia neuromięśniowe, takie jak anismus, dyssynergia mięśni dna miednicy oraz podwyższony próg czucia odbytniczego. Manometria odbytniczo-prostnicza wykazuje nieprawidłowości w mechanizmie defekacji, a badania histologiczne wskazują na zmniejszenie liczby komórek nerwowych, w tym komórek Cajala, oraz obniżoną aktywność acetylocholinoesterazy. W 25-69% przypadków stwierdza się spowolniony pasaż jelitowy, co koreluje z cięższymi objawami, w tym nocnym brudzeniem bielizny.