enteropatogenne E. coli
Enteropatogenne szczepy Escherichia coli (EPEC) stanowią istotną grupę bakterii odpowiedzialnych za biegunkę, szczególnie u niemowląt i dzieci poniżej 2. roku życia w krajach rozwijających się. Patogeny te charakteryzują się zdolnością do wywoływania charakterystycznych zmian histopatologicznych w enterocytach jelita cienkiego, określanych jako zmiany A/E (attaching and effacing).
EPEC przyczepiają się do błony komórkowej enterocytów za pomocą fimbrii BFP (bundle-forming pili) i niszczą mikrokosmki, tworząc charakterystyczne piedestały. Proces ten jest kodowany przez geny znajdujące się w wyspie patogenności LEE (locus of enterocyte effacement). W przeciwieństwie do enterokrwotocznych szczepów E. coli (EHEC), EPEC nie wytwarzają toksyn Shiga.
Diagnostyka EPEC opiera się na hodowli bakteryjnej, testach serologicznych identyfikujących antygeny O i H oraz metodach molekularnych wykrywających geny wirulencji, w tym gen eae kodujący intiminę. Leczenie zakażeń EPEC obejmuje głównie nawodnienie, a antybiotykoterapia jest stosowana w ciężkich przypadkach, choć obserwuje się rosnącą oporność tych patogenów na leki przeciwbakteryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biseptol 480 400 mg + 80 mg
Biseptol (kotrimoksazol) jest dostępny w trzech dawkach: 120 mg (100 mg sulfametoksazolu + 20 mg trimetoprimu), 480 mg (400 mg + 80 mg) oraz 960 mg (800 mg + 160 mg). Dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia, wieku i stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat w zakażeniach dróg moczowych, przewodu pokarmowego (Shigella) oraz zaostrzeniach przewlekłego zapalenia oskrzeli stosuje się 960 mg kotrimoksazolu 2 razy na dobę przez 5-14 dni, w zależności od wskazania. W ostrym, niepowikłanym zapaleniu dróg moczowych możliwa jest dawka jednorazowa 1920-2880 mg. U dzieci dawka wynosi 6 mg trimetoprimu i 30 mg sulfametoksazolu na kg masy ciała na dobę, podzielona na 2 dawki co 12 godzin, z maksymalną dawką nieprzekraczającą dawek dla dorosłych. W leczeniu Pneumocystis jirovecii zapalenia płuc zalecana dawka to 90-120 mg/kg/dobę podzielone na dawki co 6 godzin przez 21 dni, z dawkami dostosowanymi do masy ciała (np. dla 40 kg – 1200 mg co 6 godzin). Profilaktyka u dorosłych to 960 mg raz na dobę przez 7 dni, u dzieci 900 mg/m² powierzchni ciała na dobę podzielone na 2 dawki przez 3 dni w tygodniu, maksymalnie 1920 mg/dobę.
biegunka podróżnych, biseptol, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, enteropatogenne E. coli, hemodializa, klirens kreatyniny, kotrimoksazol, niewydolność nerek, ostre zapalenie dróg moczowych, ostre zapalenie ucha środkowego, pacjent z HIV, Pneumocystis jirovecii, profilaktyka zakażeń, przewlekłe zapalenie oskrzeli, sulfametoksazol, trimetoprim, zachłyśnięcie, zakażenie dróg moczowych, zakażenie pałeczkami Shigella, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka podróżnych – Etiologia i przyczyny
Biegunka podróżnych (TD) jest najczęstszą dolegliwością u osób podróżujących do krajów o niskim standardzie higieny, z częstością zachorowań od 30% do 70% w ciągu 2 tygodni. Etiologia jest głównie bakteryjna (80-90%), z dominującym enterotoksycznym E. coli (ETEC) odpowiedzialnym za około 30% przypadków, szczególnie w Ameryce Łacińskiej, na Karaibach i w Afryce. Inne istotne bakterie to EAEC, enteropatogenne E. coli, Campylobacter jejuni (dominujący w Azji Południowo-Wschodniej), Shigella spp. i Salmonella spp. Wirusy odpowiadają za 5-15% przypadków u dorosłych, z norowirusem jako najczęstszym patogenem, a u dzieci nawet do 70%. Pasożyty, zwłaszcza Giardia duodenalis i Cryptosporidium parvum, stanowią około 10% etiologii, szczególnie przy dłuższych podróżach (>2 tygodnie). Drogi zakażenia to głównie fekalno-oralne, przez spożycie skażonej żywności i wody, a czynniki ryzyka obejmują m.in. podróż do regionów o złej infrastrukturze sanitarnej, wiek <6 lat oraz stosowanie leków zmniejszających wydzielanie kwasu żołądkowego.
Aeromonas, antagonista receptora H2, antybiotykoterapia, astrowirus, biegunka podróżnych, bismuth subsalicylate, Campylobacter jejuni, Cryptosporidium parvum, droga fekalno-oralna, EAEC, Entamoeba histolytica, enteropatogenne E. coli, enterotoksyczna Escherichia coli, enterotoksyna, ETEC, Giardia duodenalis, inhibitor pompy protonowej, norowirus, pierwotniak, Plesiomonas, rotawirus, Salmonella, sapowirus, shigella, Vibrio parahaemolyticus