leczenie podtrzymujące funkcje życiowe
Leczenie podtrzymujące funkcje życiowe (life-sustaining treatment, LST) to zespół interwencji medycznych mających na celu utrzymanie podstawowych funkcji organizmu, gdy pacjent nie jest w stanie ich samodzielnie podtrzymać. Obejmuje ono takie działania jak wentylacja mechaniczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, leczenie nerkozastępcze, żywienie dojelitowe i pozajelitowe oraz farmakoterapia podtrzymująca krążenie.
W praktyce klinicznej leczenie podtrzymujące funkcje życiowe stosowane jest w stanach zagrożenia życia, przy niewydolności wielonarządowej oraz w przypadkach głębokiej nieprzytomności. Decyzje dotyczące wdrożenia, kontynuacji lub zaprzestania tego typu leczenia należą do najtrudniejszych etycznie i prawnie zagadnień w medycynie, szczególnie w kontekście pacjentów w stanach terminalnych.
Współczesne standardy medyczne podkreślają konieczność indywidualizacji podejścia do leczenia podtrzymującego funkcje życiowe, uwzględniając nie tylko aspekty kliniczne, ale również wolę pacjenta wyrażoną wcześniej (np. w formie oświadczeń pro futuro), jakość życia oraz rokowanie. W przypadku leczenia nieprzynoszącego korzyści terapeutycznych (tzw. uporczywej terapii) aktualne wytyczne medyczne i etyczne dopuszczają możliwość jego ograniczenia lub zaprzestania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoRopin 4 mg
Przedawkowanie ropinirolu, substancji czynnej ApoRopin dostępnego w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg, 4 mg i 8 mg, stanowi poważne zagrożenie ze względu na nadmierną stymulację receptorów dopaminergicznych. Objawy kliniczne obejmują nudności i wymioty (związane z działaniem na ośrodek wymiotny), hipotensję ortostatyczną, zaburzenia świadomości od senności do majaczenia, dyskinezy, halucynacje (głównie wzrokowe), pobudzenie psychoruchowe oraz tachykardię. Mechanizmy tych objawów wynikają z nadmiernej aktywacji receptorów dopaminergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym oraz wpływu na układ sercowo-naczyniowy i limbiczny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby lub nerek oraz u osób przyjmujących inhibitory CYP1A2, które mogą zwiększać stężenie ropinirolu.
antagonista dopaminy, dyskineza, działanie dopaminergiczne, halucynacja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP1A2, leczenie podtrzymujące funkcje życiowe, metoklopramid, mimowolne ruchy, neuroleptyk, nudności i wymioty, ośrodek wymiotny, parametr hemodynamiczny, pobudzenie psychoruchowe, postać o przedłużonym uwalnianiu, receptor dopaminergiczny, ropinirol, strefa wyzwalająca wymioty, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, układ limbiczny, zaburzenia świadomości