okres latencji kopulacji
Okres latencji kopulacji (ang. post-ejaculatory refractory period, PERP) to fizjologiczny stan występujący u mężczyzn po osiągnięciu orgazmu i ejakulacji, podczas którego organizm nie jest zdolny do ponownego podniecenia seksualnego i erekcji. Jest to naturalna faza cyklu odpowiedzi seksualnej.
W trakcie okresu latencji dochodzi do obniżenia ciśnienia krwi, zwolnienia akcji serca oraz zmniejszenia napięcia mięśniowego. Fizjologicznie jest to czas regeneracji, podczas którego układ nerwowy i hormonalny powraca do stanu sprzed podniecenia seksualnego. Głównym mediatorem tego procesu jest prolaktyna, której stężenie wzrasta po ejakulacji.
Długość okresu latencji kopulacji jest zmienna osobniczo i zależy od wielu czynników, takich jak: wiek (wydłuża się wraz z wiekiem), stan zdrowia, poziom testosteronu oraz indywidualne predyspozycje. U młodych mężczyzn może trwać od kilku minut do godziny, natomiast u starszych może wydłużyć się do kilku godzin lub nawet dni.
Zaburzenia okresu latencji mogą być objawem niektórych schorzeń neurologicznych, endokrynologicznych lub efektem ubocznym stosowanych leków, szczególnie antydepresantów z grupy SSRI. W praktyce klinicznej wydłużony okres latencji może być wykorzystywany terapeutycznie w leczeniu przedwczesnego wytrysku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Badania przedkliniczne spironolaktonu (Finospir) wykazały, że substancja i jej metabolity przenikają przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie przy rozważaniu stosowania u kobiet w ciąży. W modelach zwierzęcych podawanie spironolaktonu w dawkach 15-50 mg/kg/dobę nie wpływało negatywnie na płodność i zdolność do kopulacji, choć dawka 50 mg/kg/dobę wiązała się z niewielkim wzrostem częstości urodzeń martwych płodów. Dootrzewnowe podawanie 100 mg/kg/dobę samicom szczurów i myszy powodowało wydłużenie cyklu menstruacyjnego, opóźnienie rozwoju pęcherzyka jajnikowego oraz obniżenie stężenia estrogenów, co skutkowało zaburzeniami owulacji, implantacji i zmniejszeniem liczby kopulacji oraz ciąż. Wyższa dawka 200 mg/kg/dobę dodatkowo wydłużała okres latencji kopulacji u myszy.
bariera łożyskowa, cykl menstruacyjny, feminizacja płodu męskiego, genotoksyczność, kanrenonian potasu, martwy płód, nowotwór, okres latencji kopulacji, płodność, spironolakton, zahamowanie implantacji, zahamowanie owulacji -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania spironolaktonu wykazały, że lek i jego metabolity przenikają przez barierę łożyskową, co u samic szczurów w ciąży przy dawce 40 mg powodowało feminizację potomstwa męskiego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawki 15 i 50 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na kopulację i płodność, choć dawka 50 mg/kg/dobę wiązała się z niewielkim wzrostem urodzeń martwych. Dootrzewnowe podanie spironolaktonu w dawce 100 mg/kg/dobę przez 7 dni u samic szczurów wydłużało cykl menstruacyjny i powodowało zaburzenia hormonalne, w tym obniżenie stężeń estrogenów, co skutkowało zaburzeniami kopulacji, płodności i plenności. U myszy dawki 100 mg/kg/dobę hamowały owulację i implantację, a dawka 200 mg/kg/dobę wydłużała okres latencji kopulacji.
aktywacja metaboliczna, badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, cykl menstruacyjny, feminizacja, genotoksyczność, kanrenonian potasu, mutagenność, okres latencji kopulacji, okres międzyrujowy, pęcherzyk jajnikowy, płodność, poczęcie, potencjał kancerogenny, spironolakton, urodzenie martwe, zahamowanie implantacji, zahamowanie owulacji
