martwy płód

Martwy płód (łac. fetus mortus) to określenie stosowane w medycynie dla płodu, który obumarł wewnątrzmacicznie po 22. tygodniu ciąży lub osiągnął masę ciała powyżej 500 gramów. Rozpoznanie martwego płodu następuje poprzez brak czynności serca płodu, co może zostać potwierdzone badaniem ultrasonograficznym.

Przyczyny obumarcia płodu mogą być różnorodne, obejmują m.in.: wady genetyczne i aberracje chromosomowe, infekcje wewnątrzmaciczne, zaburzenia łożyskowe (takie jak przedwczesne oddzielenie łożyska), powikłania ciążowe (np. stan przedrzucawkowy), choroby matki (cukrzyca, nadciśnienie), czy zaburzenia pępowinowe. W wielu przypadkach przyczyna pozostaje nieustalona mimo przeprowadzenia dokładnej diagnostyki.

Postępowanie medyczne po stwierdzeniu obumarcia płodu obejmuje indukcję porodu lub, w wybranych przypadkach, zabieg cesarskiego cięcia. Kluczowe znaczenie ma również opieka psychologiczna nad rodzicami doświadczającymi tej traumatycznej sytuacji. Zaleca się przeprowadzenie badań diagnostycznych, w tym badania histopatologicznego łożyska oraz autopsji płodu, które mogą pomóc w ustaleniu przyczyny zgonu i w ocenie ryzyka wystąpienia podobnej sytuacji w kolejnych ciążach.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl