gruczolakorak sutka
Gruczolakorak sutka (łac. adenocarcinoma mammae) to najczęstszy typ histologiczny raka piersi, stanowiący około 70-80% wszystkich nowotworów złośliwych tego narządu. Wywodzi się z komórek nabłonkowych przewodów lub zrazików gruczołu piersiowego. W zależności od miejsca rozwoju wyróżnia się dwa główne podtypy: przewodowy (duktalne) oraz zrazikowy (lobularny).
Gruczolakorak przewodowy naciekający (invasive ductal carcinoma, IDC) stanowi około 70-80% wszystkich raków piersi. Charakteryzuje się naciekaniem podścieliska i zdolnością do tworzenia przerzutów. Gruczolakorak zrazikowy naciekający (invasive lobular carcinoma, ILC) występuje rzadziej (10-15% przypadków) i ma tendencję do wieloogniskowego wzrostu oraz nietypowego wzoru przerzutowania.
Diagnostyka gruczolakoraka sutka opiera się na badaniach obrazowych (mammografia, USG, MRI) oraz weryfikacji histopatologicznej. W ocenie mikroskopowej określa się stopień zróżnicowania nowotworu (G1-G3), obecność receptorów hormonalnych (ER, PR), ekspresję HER2 oraz indeks proliferacyjny Ki-67, co ma kluczowe znaczenie dla klasyfikacji molekularnej i wyboru optymalnej terapii.
Leczenie gruczolakoraka sutka ma charakter wielodyscyplinarny i obejmuje chirurgię (zabieg oszczędzający lub mastektomia z procedurą węzła wartowniczego lub limfadenektomią pachową), radioterapię oraz leczenie systemowe (chemioterapia, hormonoterapia, leczenie celowane). Wybór metody zależy od stopnia zaawansowania klinicznego oraz podtypu molekularnego nowotworu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vimetso 50 mg + 850 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Vimetso, zawierającego wildagliptynę i metforminę chlorowodorku, wykazały brak nowych działań toksycznych w porównaniu do profilu bezpieczeństwa poszczególnych substancji. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach (do 13 tygodni) zaobserwowano u psów opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc. (7-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax). U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5-krotność ekspozycji AUC u ludzi) i 750 mg/kg mc. (142-krotność ekspozycji AUC u ludzi). U małp cynomolgus zmiany skórne pojawiały się przy dawce ≥ 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja zbliżona do AUC u ludzi), z nasileniem objawów przy wyższych dawkach. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie wykazały istotnych zaburzeń płodności ani rozwoju zarodkowego przy dawkach NOAEL odpowiednio 75 mg/kg mc. i 50 mg/kg mc., co stanowi odpowiednio 10- i 9-krotność ekspozycji u ludzi. W badaniach rakotwórczości na szczurach (do 900 mg/kg mc.) nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworowego, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach do 1000 mg/kg mc., jednak uznano to za mało istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyfikę gatunkową.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja na produkt leczniczy, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, margines bezpieczeństwa, naczyniakomięsak krwionośny, piankowate makrofagi pęcherzykowe, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, toksyczne działanie na zarodek, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, zaburzenie płodności, zmiana kośćca, zmiana martwicza, zmiana skórna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliptivil Combo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Gliptivil Combo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, wykazały brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu kombinacji substancji czynnych w badaniach trwających do 13 tygodni. Wildagliptyna wykazywała efekty zależne od dawki i gatunku, m.in. opóźnienia przewodzenia impulsów sercowych u psów przy dawce NOEL 15 mg/kg (7-krotność ekspozycji u ludzi według Cmax) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach szczurów i myszy przy dawkach NOEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność ekspozycji u ludzi według AUC) i 750 mg/kg (142-krotność ekspozycji). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików potwierdziły brak istotnych zaburzeń płodności i rozwoju przy dawkach NOEL do 75 mg/kg (10-krotność ekspozycji u ludzi). Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach do 1000 mg/kg, co jednak nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyficzność gatunkową.
badanie rakotwórczości, Cmax, dawka NOEL, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja leku, faliste żebra, genotoksyczność, Gliptivil Combo, gruczolakorak sutka, interakcja toksykologiczna, margines bezpieczeństwa, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, piankowate makrofagi pęcherzykowe, toksyczne działanie na zarodek, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina, zmiana martwicza, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Timo-COMOD 0,5 % 5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności maleinianu tymololu, stosowanego miejscowo w stężeniu 5 mg/ml (Timo-COMOD 0,5%), wykazały brak działań niepożądanych w obrębie oka po długotrwałym podawaniu u królików (1 rok) i psów (2 lata). Doustne podawanie wysokich dawek tymololu psom i szczurzym skutkowało bradykardią oraz zwiększeniem masy serca, nerek i wątroby, bez innych istotnych zmian. Testy mutagenności nie wykazały działania mutagennego. W badaniach karcynogenności u szczurów samców przy dawce 300-krotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę doustną dla ludzi (1 mg/kg/dobę) zaobserwowano wzrost częstości barwiaka chromochłonnego nadnercza (p ≤0,05). U myszy samic przy dawce 500 mg/kg/dobę stwierdzono istotny wzrost częstości nowotworów płuc, polipów macicy oraz gruczolakoraka sutka, co wiązano ze zwiększonym poziomem prolaktyny w surowicy.
bradykardia, działanie teratogenne, gruczolakorak sutka, maleinian tymololu, nowotwór płuc, opóźnione kostnienie, polip macicy, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, przerost serca, resorpcja płodu, toksyczność chroniczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – GluaMet 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego GluaMet, łączącego wildagliptynę i metforminę, przeprowadzono na zwierzętach do 13 tygodni. Nie wykazano nowych działań toksycznych w porównaniu do podawania substancji osobno. U psów zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOEL 15 mg/kg m.c., co odpowiada 7-krotności ekspozycji u ludzi (Cmax). W płucach szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych, z dawką NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5x AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142x AUC u ludzi). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunkę i krwawienia, bez ustalonej dawki NOEL/NOAEL. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły zaburzeń płodności ani rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg (10x ekspozycji u ludzi). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów toksyczność pojawiała się przy dawkach ≥150 mg/kg m.c.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie rozrodu, dawka NOAEL, dawka NOEL, działanie mutagenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, kardiotoksyczność, makrofagi pęcherzykowe, metformina, metformina chlorowodorek, naczyniakomięsak krwionośny, objawy żołądkowo-jelitowe, potencjał genotoksyczny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój pourodzeniowy, toksyczność płucna, toksyczność skórna, toksyczność zarodkowa, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wildagliptyna, wpływ na płodność, zmiana martwicza, zmiana skórna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny w połączeniu z metforminą nie wykazały nowych działań toksycznych wynikających z ich łącznego stosowania. Wildagliptyna w badaniach na psach powodowała opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawce NOEL 15 mg/kg m.c. (7-krotność ekspozycji u ludzi wg Cmax). W modelach gryzoni obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach (NOEL u szczurów 25 mg/kg m.c., 5x ekspozycji wg AUC; u myszy 750 mg/kg m.c., 142x ekspozycji). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów i królików dawki NOEL wynosiły odpowiednio 75 mg/kg m.c. (10x ekspozycji) i 50 mg/kg m.c. (9x ekspozycji), przy czym obserwowano zmiany kostne i zmniejszenie masy ciała płodu związane z toksycznością matczyną. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały brak zwiększonego ryzyka u szczurów przy dawkach do 900 mg/kg m.c. (200x ekspozycji), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutka (NOEL 500 mg/kg m.c., 59x ekspozycji) oraz naczyniakomięsaka krwionośnego (NOEL 100 mg/kg m.c., 16x ekspozycji), co jednak nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyfikę gatunkową. W badaniach na małpach cynomolgus przy dawkach ≥5 mg/kg m.c./dobę (ok. 1x ekspozycji u ludzi wg AUC) obserwowano zmiany skórne, od pęcherzyków do zmian martwiczych przy wyższych dawkach.
badanie toksykologiczne, biegunka, dysfagia, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, krew w kale, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, pęcherzyki skórne, płodność, potencjał mutagenny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rany skórne, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wildagliptyna i metformina, zmiany kośćca, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart Duo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Melkart Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych wynikających z połączenia tych substancji. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawce ≥15 mg/kg (7-krotność Cmax u ludzi), a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i krwawienie z kału przy wyższych dawkach. U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność ekspozycji u ludzi). Badania genotoksyczności wildagliptyny były negatywne, a badania reprodukcyjne nie wykazały istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików (odpowiednio 10- i 9-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rakotwórczości u szczurów (do 900 mg/kg) nie stwierdzono wzrostu częstości guzów, natomiast u myszy (do 1000 mg/kg) zaobserwowano wzrost gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego, jednak uznano to za mało istotne klinicznie dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyficzność gatunkową.
badania toksyczności, biegunka, dawka bezpieczna, działanie mutagenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna i metformina, zaburzenia płodności, żebra faliste, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gluadda 50 mg
Dane przedkliniczne wildagliptyny (lek Gluadda) wskazują na bezpieczeństwo stosowania w dawkach znacznie przekraczających ekspozycję u ludzi. W badaniach na psach dawka NOAEL dla opóźnień wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów wynosiła 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji (Cmax) u ludzi. U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach, z NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5-krotna ekspozycja AUC) i 750 mg/kg mc. (142-krotna ekspozycja AUC). Badania genotoksyczności wykazały brak działania mutagennego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. (10-krotna ekspozycja AUC) i 50 mg/kg mc. (9-krotna ekspozycja AUC), odpowiednio, bez istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka. Toksyczność rozwojowa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg mc. u szczurów, związana z toksycznością matczyną.
AUC, badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, biegunka, Cmax, działanie mutagenne, działanie toksyczne, faliste żebra, gruczolakorak sutka, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, opóźnienie rozwoju, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wildagliptyna, zmiany kośćca, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oftensin 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tymololu maleinianu, substancji czynnej leku Oftensin, wykazały brak toksyczności miejscowej przy długotrwałym stosowaniu miejscowym u królików i psów (1-2 lata), co potwierdza bezpieczeństwo stosowania kropli do oczu. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała LD50 na poziomie 1190 mg/kg u myszy oraz 900 mg/kg u szczurów, wskazując na niską toksyczność ostrą. W badaniach karcinogenności u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaka nadnerczy u samców przy dawce 300 mg/kg/dobę (300-krotność dawki ludzkiej), natomiast u myszy dawka 500 mg/kg/dobę (500-krotność dawki ludzkiej) wiązała się ze wzrostem nowotworów płuc, polipów macicy oraz gruczolakoraków sutka u samic. Nie stwierdzono działania karcinogennego przy dawkach 5 i 50 mg/kg/dobę (5- i 50-krotność dawki ludzkiej). Zwiększona częstość gruczolakoraka sutka korelowała ze wzrostem stężenia prolaktyny w surowicy.
badanie cytogenetyczne, badanie reprodukcyjne, dawka śmiertelna, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, gruczolak nadnerczy, gruczolakorak sutka, LD50, mutacja wsteczna, nowotwór płuc, polip macicy, prolaktyna, test Amesa, test mikrojądrowy, test transformacji komórek nowotworowych, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, tolerancja miejscowa, tymololu maleinian, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopixol-Acuphase 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące octanu zuklopentyksolu wykazują korzystny profil bezpieczeństwa, z niską toksycznością ostrą oraz brakiem istotnych klinicznie efektów toksyczności przewlekłej. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano opóźnienie zachowań seksualnych w trzech pokoleniach, jednak bez negatywnego wpływu na płodność przy kopulacji. Podawanie zuklopentyksolu z pokarmem wiązało się z zaburzeniami krycia i zmniejszeniem liczebności miotów, natomiast nie stwierdzono działania teratogennego ani toksyczności dla płodu. W badaniach około- i pourodzeniowych dawki 5 i 15 mg/kg/dobę powodowały zwiększenie liczby martwych płodów, zmniejszenie przeżywalności noworodków oraz opóźniony rozwój potomstwa, choć kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne i może być związane z zaniedbaniami matek narażonych na toksyczne dawki.
antagonista receptora D2, dekanonian zuklopentyksolu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolakorak sutka, komórki wysp trzustkowych, lek neuroleptyczny, martwy płód, octan zuklopentyksolu, opóźniony rozwój, potencjał mutagenny, przeżywalność noworodków, rak komórek wysp trzustkowych, rak pęcherzykowy tarczycy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie mięśni, zmniejszenie liczebności miotu, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agartha DUO 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Agartha DUO, zawierający wildagliptynę i metforminę, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające bezpieczeństwo stosowania. Wildagliptyna wykazała wpływ na układ sercowo-naczyniowy (opóźnienia przewodzenia impulsów przy dawce ≥ 15 mg/kg u psów, co odpowiada 7-krotności Cmax u ludzi), układ oddechowy (gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach u szczurów i myszy przy dawkach 25 mg/kg i 750 mg/kg, odpowiednio 5- i 142-krotność AUC u ludzi) oraz przewód pokarmowy (objawy takie jak biegunka i krew w kale u psów, bez ustalonej dawki niepowodującej). Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików wskazały na toksyczność zarodkowo-płodową jedynie przy dawkach ≥ 50 mg/kg (9-10-krotność ekspozycji u ludzi). Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów i myszy nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, mimo obserwacji nowotworów u myszy przy bardzo wysokich dawkach (do 1000 mg/kg). W badaniach na małpach cynomolgus zaobserwowano zmiany skórne przy dawkach ≥ 5 mg/kg/dobę, z nasileniem objawów przy wyższych dawkach (do 160 mg/kg/dobę). Metformina nie wykazała istotnych zagrożeń toksykologicznych w badaniach przedklinicznych.
AUC, badania przedkliniczne, badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, Cmax, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, kardiologia, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, płodność, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozrodczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, toksyczność zarodkowa, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna i metformina, żebra faliste, zmiany kośćca, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agartha DUO 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Agartha DUO, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych przy stosowaniu skojarzonym. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawce ≥ 15 mg/kg (7-krotność Cmax u ludzi), a u szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach ≥ 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność AUC u ludzi), odpowiednio. Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, takie jak biegunka i obecność krwi w kale, występowały przy wyższych dawkach, bez ustalonej dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów nie potwierdziły zaburzeń płodności ani wczesnego rozwoju zarodka. Toksyczność rozwojowa u szczurów i królików ujawniała się przy dawkach ≥ 50-75 mg/kg (9-10-krotność ekspozycji u ludzi), związana z działaniem toksycznym u matek. Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 100-500 mg/kg (16-59-krotność ekspozycji u ludzi), co uznano za mało istotne klinicznie ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową.
badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, kardiotoksyczność, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, objawy żołądkowo-jelitowe, ocena przedkliniczna, parametr AUC, parametr Cmax, płodność, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna i metformina, żebra faliste, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – GluaMet 50 mg/tabl. + 850 mg/tabl.
Produkt leczniczy GluaMet, zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorku (850 mg lub 1000 mg), przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne, które nie wykazały nowych działań toksycznych przy łącznym podawaniu substancji. Wildagliptyna w dawkach znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi wykazywała wpływ na układ sercowo-naczyniowy (NOAEL 15 mg/kg mc. u psów, 7-krotność Cmax u ludzi), oddechowy (NOAEL 25 mg/kg mc. u szczurów, 5-krotność AUC; 750 mg/kg mc. u myszy, 142-krotność AUC) oraz przewód pokarmowy. W badaniach na małpach cynomolgus zaobserwowano zmiany skórne przy dawkach ≥5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja zbliżona do AUC u ludzi po 100 mg), które były odwracalne przy niższych dawkach, natomiast dawki ≥20 mg/kg mc./dobę powodowały bardziej zaawansowane zmiany skórne. Badania genotoksyczności i wpływu na płodność nie wykazały istotnych zagrożeń, a toksyczność rozwojowa była obserwowana jedynie przy dawkach ≥50 mg/kg mc. u królików i ≥75 mg/kg mc. u szczurów, co stanowi odpowiednio 9- i 10-krotność ekspozycji u ludzi (AUC).
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dawka NOAEL, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, gruczolakorak sutka, makrofag pęcherzykowy, małpa cynomolgus, metformina chlorowodorek, naczyniakomięsak krwionośny, opóźnienie rozwoju, płodność, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna, zdolność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zuklopentyksol, substancja czynna preparatów Clopixol, Clopixol Acuphase oraz Clopixol Depot, wykazuje niską toksyczność ostrą oraz brak istotnych klinicznie efektów toksyczności przewlekłej w badaniach przedklinicznych. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano opóźnienie zachowań seksualnych, jednak bez wpływu na płodność przy skutecznej kopulacji. Podawanie zuklopentyksolu w dawkach 5 i 15 mg/kg/dobę w okresie okołoporodowym wiązało się ze zwiększoną liczbą martwych urodzeń oraz opóźnieniem rozwoju noworodków, co prawdopodobnie wynikało z zaniedbania potomstwa przez samice. Nie stwierdzono działania teratogennego ani toksycznego na rozwój płodów. Zuklopentyksol nie wykazuje potencjału mutagennego ani rakotwórczego, a obserwowane u szczurów niewielkie, statystycznie nieistotne zwiększenie częstości nowotworów (gruczolakorak sutka, gruczolak i rak komórek wysp trzustkowych, rak pęcherzykowy tarczycy) jest prawdopodobnie związane z mechanizmem podwyższonego wydzielania prolaktyny, co nie ma jasnego znaczenia klinicznego u ludzi.
antagonista receptorów D2, dekanonian zuklopentyksolu, działanie miejscowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolakorak sutka, neuroleptyk, octan zuklopentyksolu, podanie domięśniowe, potencjał mutagenny, prolaktyna, rak komórek wysp trzustkowych, rak pęcherzykowy tarczycy, roztwór wodny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cusimolol 0,5% 5 mg/ml
Przedkliniczne badania maleinianu tymololu, substancji czynnej produktu Cusimolol 0,5%, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu miejscowym do oka u królików i psów, bez działań niepożądanych dotyczących struktur oka w okresie 1-2 lat. Toksyczność ostra po podaniu doustnym u gryzoni była niska, z LD50 wynoszącymi 1190 mg/kg u myszy i 900 mg/kg u szczurów. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano istotne zwiększenie częstości guzów chromochłonnych nadnerczy u szczurów samców przy dawce 300 mg/kg/dobę (300-krotność maksymalnej dawki ludzkiej) oraz wzrost częstości nowotworów płuc, macicy i gruczolakoraków sutka u myszy samic przy dawce 500 mg/kg/dobę (500-krotność dawki ludzkiej). Zmiany te nie występowały przy niższych dawkach, a wzrost gruczolakoraków sutka wiązał się ze zwiększonym stężeniem prolaktyny, co nie koreluje z obserwacjami klinicznymi u ludzi.
badanie cytogenetyczne, Cusimolol, dawka śmiertelna, działanie niepożądane, gruczolakorak sutka, guz chromochłonny nadnerczy, guz macicy, guz płuc, LD50, maleinian tymololu, mutagenność, płodność, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, test Amesa, test mikrojądrowy, test transformacji komórek nowotworowych, toksyczność ostra, tolerancja oczna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oftensin 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tymololu maleinianu, substancji czynnej w preparacie Oftensin 5 mg/ml, potwierdzają jego dobrą tolerancję miejscową w postaci kropli do oczu, co wykazano w długoterminowych badaniach na królikach i psach (1-2 lata) bez obserwacji działań niepożądanych w obrębie tkanek oka. Toksyczność ostra oceniona na gryzoniach wskazuje na LD50 doustne wynoszące 1190 mg/kg dla myszy oraz 900 mg/kg dla szczurów, co świadczy o niskiej toksyczności. Badania karcinogenności ujawniły wzrost częstości gruczolaka nadnerczy u szczurów przy dawce 300 mg/kg/dobę (300-krotność maksymalnej dawki doustnej dla ludzi) oraz nowotworów płuc, polipów macicy i gruczolakoraków sutka u myszy przy dawce 500 mg/kg/dobę (500-krotność dawki ludzkiej), natomiast dawki 5 i 50 mg/kg/dobę nie wykazywały działania karcinogennego.
badanie cytogenetyczne, beta-adrenolityk, dawka śmiertelna, dysfagia, gruczolak nadnerczy, gruczolakorak sutka, krople do oczu, lek beta-adrenolityczny, mutacja wsteczna, nowotwór płuc, Oftensin, polip macicy, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność oczna, tymolol maleinian - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Viglita 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny wykazały, że lek ma szeroki profil bezpieczeństwa przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających te obserwowane u ludzi przy maksymalnej zalecanej dawce. W badaniach na psach stwierdzono opóźnienie wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji Cmax u ludzi. U gryzoni zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach z NOAEL wynoszącym 25 mg/kg mc. u szczurów (5-krotnie wyższa ekspozycja AUC niż u ludzi) oraz 750 mg/kg mc. u myszy (142-krotnie wyższa ekspozycja). Nie ustalono dawki NOAEL dla działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego u psów. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie wykazały istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach NOAEL odpowiednio 75 mg/kg mc. (10-krotnie wyższa ekspozycja AUC) i 50 mg/kg mc. (9-krotnie wyższa ekspozycja AUC).
działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja na substancję, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny obejmowały różne gatunki zwierząt, w tym psy, szczury, myszy oraz małpy cynomolgus. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL 15 mg/kg, co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi). U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach, z NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja AUC). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunki i krwawienia, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały istotnych zaburzeń płodności ani rozwoju zarodkowego przy dawkach NOAEL 75 mg/kg (10-krotna ekspozycja u szczurów) i 50 mg/kg (9-krotna ekspozycja u królików). W badaniu rozwoju przed- i pourodzeniowego toksyczność u potomstwa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg związanych z toksycznością matczyną.
badania in vitro, badania in vivo, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, pole pod krzywą stężenia, przewodzenie wewnątrzsercowe, stężenie maksymalne, toksyczność matczyna, wildagliptyna, żebra faliste - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopixol-Depot 200 mg
Dekanonian zuklopentyksolu, substancja czynna leku Clopixol Depot, wykazuje niski profil toksyczności ostrej oraz brak istotnych klinicznie efektów toksyczności przewlekłej, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania. Badania reprodukcyjne na szczurach wskazały na opóźnienie zachowań seksualnych oraz zmniejszenie liczebności miotów przy podawaniu leku z pokarmem, jednak bez negatywnego wpływu na płodność. W dawkach 5 i 15 mg/kg/dobę zaobserwowano zwiększoną liczbę martwych urodzeń, obniżoną przeżywalność noworodków oraz opóźniony rozwój młodych, choć znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje niejasne i może być związane z toksycznym wpływem na matki. Zuklopentyksol nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, a niewielkie, statystycznie nieistotne zwiększenie częstości nowotworów u szczurów (przy dawce 30 mg/kg mc./dobę) jest prawdopodobnie związane z fizjologicznym wzrostem prolaktyny, co nie przekłada się na ryzyko u ludzi.
Clopixol Depot, dekanonian zuklopentyksolu, działanie miejscowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolakorak sutka, octan zuklopentyksolu, prolaktyna, rak pęcherzykowy tarczycy, receptor D2, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wyspy Langerhansa, zaburzenia krycia, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipinzan 50 mg + 850 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Ipinzan, zawierającego wildagliptynę i metforminę, wykazała brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu obu substancji w kombinacji w badaniach do 13 tygodni. W badaniach na psach dawka 15 mg/kg mc. (7-krotność Cmax u ludzi) nie wywoływała opóźnień przewodzenia wewnątrzsercowego, co wskazuje na korzystny margines bezpieczeństwa kardiologicznego. U gryzoni obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) u szczurów i 750 mg/kg (142-krotność AUC) u myszy. Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, takie jak biegunka i krwawienie, występowały przy wyższych dawkach, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów nie wskazały na zaburzenia płodności ani wczesnego rozwoju zarodka.
badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, przewód pokarmowy, przewodzenie impulsów, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, śluzowate stolce, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna metformina, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cisplatinum Accord 1 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące cisplatyny, uzyskane na modelach zwierzęcych, wykazały wielonarządową toksyczność przy poziomach narażenia zbliżonych do klinicznych. Zaobserwowano nefrotoksyczność, mielosupresję, toksyczność żołądkowo-jelitową, ototoksyczność, neurotoksyczność oraz immunosupresję. Ponadto cisplatyna wykazuje działanie mutagenne, genotoksyczne oraz kancerogenne, co potwierdzają badania długoterminowe, w których u myszy stwierdzono rozwój chłoniaków grasicy, gruczolakoraków sutka, włókniakomięsaków i gruczolaków płuc, a u szczurów – białaczek i włókniakomięsaków nerki. Wpływ na układ rozrodczy obejmuje uszkodzenie pęcherzyków pierwotnych u samic oraz uszkodzenie jąder i redukcję liczby plemników u samców, co wskazuje na potencjalnie nieodwracalny wpływ na płodność.
białaczka, chłoniak grasicy, cisplatyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak płuc, gruczolakorak sutka, immunosupresja, kancerogenność, mielosupresja, mutacja genowa, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nowotwór wtórny, ototoksyczność, spermatogonia, toksyczność wielonarządowa, toksyczność żołądkowo-jelitowa, uszkodzenie DNA, uszkodzenie jąder, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie nerek, uszkodzenie układu nerwowego, wada rozwojowa, włókniakomięsak, włókniakomięsak nerki, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwikaton 50 mg
Przedkliniczne badania wildagliptyny wykazały, że u psów dawka NOAEL dla opóźnień przewodzenia wewnątrzsercowego wynosiła 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi. U gryzoni obserwowano piankowate makrofagi pęcherzykowe w płucach przy dawkach ≥ 25 mg/kg u szczurów (5-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) oraz 750 mg/kg u myszy (142-krotna ekspozycja). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały miękkie, śluzowate stolce, biegunkę i obecność krwi w kale, przy czym nie ustalono dawki NOAEL. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności wildagliptyny. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka NOAEL dla zmian kostnych (faliste żebra) wynosiła 75 mg/kg (10-krotna ekspozycja), a u królików 50 mg/kg (9-krotna ekspozycja), przy czym zmiany u królików występowały tylko przy toksyczności matki. Toksyczność rozwojowa u szczurów pojawiała się przy dawkach ≥ 150 mg/kg, związana z toksycznością matki, a w pokoleniu F1 obserwowano przemijające zmniejszenie masy ciała i aktywności ruchowej.
badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, biegunka, działanie genotoksyczne, faliste żebra, gruczolakorak sutka, krew w kale, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, miękki stolec, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, pęcherzyk skórny, potencjał mutagenny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój pourodzeniowy, śluzowaty stolec, toksyczność płucna, toksyczność sercowo-naczyniowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wildagliptyna, zmiana martwicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glypvilo 50 mg
Przedkliniczne badania wildagliptyny wykazały, że lek jest stosunkowo bezpieczny przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi, z dawkami NOAEL znacznie przekraczającymi ekspozycję kliniczną. U psów stwierdzono opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi. W modelach gryzoni zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach NOAEL 25 mg/kg u szczurów (5-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) oraz 750 mg/kg u myszy (142-krotna ekspozycja). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunkę i krwawienia, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny, a badania reprodukcyjne potwierdziły brak wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka, z dawkami NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej wynoszącymi 50-75 mg/kg mc. (9-10-krotna ekspozycja względem ludzi). Działania toksyczne na potomstwo obserwowano jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg mc. z towarzyszącą toksycznością matki.
badania płodności, badania toksyczności, badanie genotoksyczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, objawy przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, rozwój prenatalny, toksyczność dla zarodka, toksyczność płucna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sercowo-naczyniowa, toksyczność skórna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna, właściwości mutagenne, zmiany histopatologiczne, zmiany martwicze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Melkart Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych związanych z połączeniem tych substancji. W badaniach na psach odnotowano opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawkach ≥15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotności ekspozycji u ludzi (Cmax). U gryzoni obserwowano zmiany w płucach, takie jak gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych, przy dawkach niewywołujących efektów niekorzystnych wynoszących 25 mg/kg mc. u szczurów (5-krotność ekspozycji AUC u ludzi) oraz 750 mg/kg mc. u myszy (142-krotność ekspozycji). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, w tym biegunka i krwawienie z przewodu pokarmowego, występowały przy wyższych dawkach, jednak nie ustalono dawki bezpiecznej. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego w testach genotoksyczności in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły wpływu na płodność ani wczesny rozwój zarodka przy dawkach do 75 mg/kg mc. (10-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego toksyczność obserwowano przy dawkach ≥150 mg/kg mc., związanych z toksycznością matczyną.
badanie przedkliniczne, dawka bezpieczna, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, genotoksyczność in vitro, gruczolakorak sutka, makrofag pęcherzykowy, metformina, naczyniakomięsak krwionośny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój zarodka, toksyczność, wildagliptyna, wpływ na płodność, żebro faliste, zmiana kośćca - Leksykon substancji czynnych
Cisplatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cisplatyna wykazuje szeroki profil toksyczności potwierdzony badaniami przedklinicznymi, obejmującymi nefrotoksyczność, mielosupresję, toksyczność żołądkowo-jelitową oraz ototoksyczność, a także neurotoksyczność i immunosupresję u zwierząt. Efekty te pojawiają się przy ekspozycji zbliżonej do stosowanej klinicznie. Substancja wykazuje silne działanie mutagenne i genotoksyczne, co potwierdzają testy in vitro i in vivo, a także badania rakotwórczości na myszach i szczurach, gdzie obserwowano rozwój chłoniaków, gruczolakoraków, włókniakomięsaków oraz białaczki. Cisplatyna ma również udokumentowany potencjał teratogenny i embriotoksyczny, powodując wady rozwojowe i apoptozę pęcherzyków jajnikowych oraz uszkodzenia jąder i spermatogenezy, co może prowadzić do nieodwracalnej niepłodności u obu płci.
apoptoza, azoospermia, badanie in vitro, badanie in vivo, białaczka, brak plemników, chłoniak grasicy, cisplatyna, działanie cytotoksyczne, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, gruczolak płuc, gruczolakorak sutka, immunosupresja, mielosupresja, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, ototoksyczność, potencjał genotoksyczny, spermatogonia, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ rozrodczy, uszkodzenie chromosomu, uszkodzenie narządu słuchu, wada rozwojowa, włókniakomięsak, włókniakomięsak nerki, wpływ na reprodukcję, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopixol 10 mg
Badania przedkliniczne wykazały, że zuklopentyksol charakteryzuje się niską toksycznością ostrą oraz szerokim marginesem bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. Długoterminowe podawanie w dawkach terapeutycznych nie powodowało istotnych zmian patologicznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano opóźnienie zachowań seksualnych u szczurów, jednak płodność nie była zaburzona po kryciu. Podawanie zuklopentyksolu w dawkach 5 i 15 mg/kg mc./dobę w okresie około- i pourodzeniowym skutkowało zwiększoną liczbą martwych urodzeń oraz opóźnieniem rozwoju noworodków, co może być efektem pośrednim działania leku na matki. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, a w długoterminowym badaniu rakotwórczości (do 30 mg/kg mc./dobę) odnotowano jedynie nieistotne statystycznie zwiększenie częstości niektórych nowotworów u szczurów, co wiąże się z podwyższonym poziomem prolaktyny i nie ma jasnego znaczenia klinicznego dla ludzi.
antagonista receptora D2, dekanonian zuklopentyksolu, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gruczolakorak sutka, komórki Langerhansa, lek neuroleptyczny, neuroleptyk, octan zuklopentyksolu, podanie parenteralne, prolaktyna, rak pęcherzykowy tarczycy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne preparatu złożonego zawierającego wildagliptynę i metforminę, prowadzone na modelach zwierzęcych do 13 tygodni, nie wykazały synergistycznej toksyczności w porównaniu do podawania substancji czynnych osobno. Wildagliptyna wykazała specyficzne działania toksyczne zależne od gatunku: u psów opóźnienie wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc. (7-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax), u szczurów i myszy gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5-krotność ekspozycji na podstawie AUC) i 750 mg/kg mc. (142-krotność ekspozycji). U psów obserwowano również objawy ze strony przewodu pokarmowego, jednak dawka NOAEL nie została ustalona. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego wildagliptyny in vitro i in vivo. W badaniach rozrodczych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. (10-krotność ekspozycji u ludzi) i 50 mg/kg mc. (9-krotność ekspozycji), odpowiednio, przy czym obserwowano zmiany rozwojowe jedynie przy dawkach toksycznych dla matek. Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 500 mg/kg mc. i 100 mg/kg mc., jednak uznano to za mało istotne dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową.
badania farmakologiczne, badania toksyczności, badanie histopatologiczne, dawka NOAEL, dysfagia, działanie mutagenne, działanie toksyczne, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, naczyniakomięsak krwionośny, nieprawidłowość histopatologiczna, piankowate makrofagi pęcherzykowe, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na rozród, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina, zmiany skórne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Irinotecan Eugia 20 mg/ml
Irynotekan, półsyntetyczna pochodna kamptotecyny, działa jako inhibitor topoizomerazy I, prowadząc do uszkodzenia pojedynczej nici DNA i blokowania replikacji w fazie S cyklu komórkowego. Jego aktywny metabolit SN-38 wykazuje wyższą cytotoksyczność i selektywność wobec komórek nowotworowych, także tych opornych na inne leki, dzięki unikaniu rozpoznania przez glikoproteinę P MDR. W badaniach in vivo potwierdzono skuteczność irynotekanu w modelach gruczolakoraków przewodu trzustkowego, sutka, jelita grubego oraz żołądka, a także w nowotworach opornych na winkrystynę i doksorubicynę. Dodatkowo, irynotekan wykazuje działanie hamujące acetylocholinesterazę, co może mieć znaczenie dla profilu działań niepożądanych.
5-fluorouracyl, acetylocholinesteraza, bewacyzumab, białaczka P388, białko oporności wielolekowej, całkowity czas przeżycia, cetuksymab, ciężka biegunka, ciężka neutropenia, czas przeżycia bez progresji, doksorubicyna, działanie cytotoksyczne, ekspresja EGFR, glikoproteina P MDR, gruczolakorak jelita grubego, gruczolakorak sutka, gruczolakorak żołądka, inhibitor topoizomerazy I, irynotekan, karboksyesteraza, kwas folinowy, odsetek obiektywnych odpowiedzi, rak jelita grubego z przerzutami, skala Karnofsky’ego, topoizomeraza I DNA, winblastyna, winkrystyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopixol 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne zuklopentyksolu (Clopixol 25 mg) wykazały niski profil toksyczności ostrej oraz brak istotnych klinicznie efektów toksyczności przewlekłej. W badaniach rozrodczości na szczurach zaobserwowano opóźnienie zachowań seksualnych oraz zmniejszenie liczebności miotów przy podawaniu leku z pokarmem, jednak bez negatywnego wpływu na płodność. Dawkowanie w okresie okołoporodowym (5 i 15 mg/kg/dobę) skutkowało zwiększoną liczbą martwych urodzeń, obniżoną przeżywalnością noworodków oraz opóźnieniem ich rozwoju, co może być związane z zaniedbaniem matczynym, a nie bezpośrednią toksycznością leku. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego.
antagonista receptorów D2, Clopixol, dekanonian zuklopentyksolu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolakorak sutka, lek neuroleptyczny, miejscowe działanie toksyczne, octan zuklopentyksolu, potencjał mutagenny, prolaktyna, rak komórek wysp trzustkowych, rak pęcherzykowy tarczycy, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na rozrodczość, wyspy Langerhansa, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anvildis 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna preparatu Anvildis, wykazała w badaniach przedklinicznych różnorodne działania niepożądane w zależności od gatunku i układu narządowego. U psów zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (7-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax). W układzie oddechowym szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność AUC). U psów pojawiły się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak miękkie i śluzowate stolce, biegunka oraz krew w kale, jednak dawka NOAEL nie została ustalona. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka, choć przy dawkach 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików (odpowiednio 10- i 9-krotność AUC u ludzi) odnotowano zmiany kostne i zmniejszenie masy ciała płodu związane z toksycznością matczyną.
badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka NOAEL, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, płodność, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, śluzowate stolce, toksyczność zarodkowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna, zmiany kośćca, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AGARTHA 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny, substancji czynnej leku AGARTHA, wykazały brak działania mutagennego oraz brak istotnego wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka u szczurów. Dawki niepowodujące działań niepożądanych (NOAEL) ustalono na poziomie 15 mg/kg mc. dla opóźnień przewodzenia impulsów u psów (7-krotna ekspozycja względem Cmax u ludzi), 25 mg/kg mc. u szczurów oraz 750 mg/kg mc. u myszy dla gromadzenia piankowatych makrofagów w płucach (odpowiednio 5- i 142-krotność ekspozycji AUC u ludzi). W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. i 50 mg/kg mc., odpowiednio 10- i 9-krotność ekspozycji u ludzi. W badaniu karcynogenności na szczurach (do 900 mg/kg mc.) nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 100 mg/kg mc., jednak uznano to za mało istotne klinicznie dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową.
badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja na produkt leczniczy, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofag pęcherzykowy, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, rozwój płodu, toksyczne działanie na zarodek, toksyczność płucna, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność sercowo-naczyniowa, toksyczność skórna, wildagliptyna, wpływ na rozrodczość, zmiana histopatologiczna, zmiana kośćca, zmiana martwicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agnis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny obejmowały różne gatunki zwierząt, w tym psy, szczury, myszy oraz małpy cynomolgus, i wykazały ogólnie akceptowalny profil toksyczności. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi. U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5× AUC) i 750 mg/kg mc. (142× AUC). Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, a badania reprodukcyjne nie potwierdziły negatywnego wpływu na płodność czy wczesny rozwój zarodka. Toksyczność rozwojowa u szczurów i królików występowała przy dawkach ≥50 mg/kg mc., znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, Cmax, dawka NOAEL, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, faliste żebra, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, materiał genetyczny, naczyniakomięsak krwionośny, opóźnienie rozwojowe, potencjał genotoksyczny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój pourodzeniowy, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Tymolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tymolol, beta-adrenolityk stosowany głównie w leczeniu jaskry, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi na zwierzętach. Dawki śmiertelne LD50 dla maleinianu tymololu podawanego doustnie wynoszą 1190 mg/kg u myszy i 900 mg/kg u szczurów. W badaniach toksyczności chronicznej u psów i szczurów obserwowano jedynie bradykardię oraz zwiększenie masy serca, nerek i wątroby, bez istotnych zmian patologicznych. Tymolol nie wykazuje istotnego potencjału mutagennego w testach in vivo i in vitro, a wyniki testu Amesa wskazują na brak wyraźnej zależności dawka-odpowiedź. W badaniach rakotwórczych u szczurów i myszy zaobserwowano wzrost częstości niektórych nowotworów przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (300-500 mg/kg/dobę), co nie ma bezpośredniego przełożenia na ryzyko u ludzi. Nie stwierdzono działania teratogennego, a wpływ na reprodukcję był minimalny nawet przy dawkach do 150-krotnie wyższych niż kliniczne.
Istotnym klinicznie aspektem jest hamowanie gojenia się ran rogówki przy częstym (częściej niż raz na dobę) miejscowym podawaniu tymololu, co ma znaczenie u pacjentów po zabiegach okulistycznych lub z uszkodzeniami rogówki. Badania nad preparatami złożonymi zawierającymi tymolol i inne substancje aktywne (latanoprost, dorzolamid, bimatoprost, trawoprost, tafluprost) potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa tych kombinacji. W badaniach na małpach odnotowano zmiany charakterystyczne dla prostanoidów, takie jak zwiększenie szpary powiekowej i pigmentacji tęczówki, przy stosowaniu trawoprostu z tymololem. Podsumowując, dane przedkliniczne wskazują na niski potencjał toksyczny tymololu przy dawkach klinicznych, a obserwowane działania niepożądane pojawiają się głównie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki stosowane u ludzi.
badanie cytogenetyczne, badanie farmakologiczne, beta-adrenolityk, bimatoprost, bradykardia, dorzolamid, działanie teratogenne, farmakokinetyka, genotoksyczność, gojenie rogówki, gruczolakorak sutka, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra, kostnienie, latanoprost, LD50, maleinian tymololu, nowotwór płuc, pigmentacja tęczówki, potencjał mutagenny, prolaktyna, przepływ pępowinowy, szpara powiekowa, tafluprost, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, trawoprost, uszkodzenie rogówki, zabieg okulistyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Gliptivil Combo, zawierający wildagliptynę i metforminę, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W 13-tygodniowych badaniach na zwierzętach nie wykazano nowych działań toksycznych przy jednoczesnym podawaniu obu substancji. Wildagliptyna wykazała opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc. (7-krotność Cmax u ludzi), gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach u szczurów i myszy przy NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5x AUC) i 750 mg/kg mc. (142x AUC). U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, jednak nie ustalono dawki NOAEL. Badania genotoksyczności wildagliptyny nie wykazały działania mutagennego. W badaniach reprodukcyjnych i rozwojowych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. (10x AUC) i 50 mg/kg mc. (9x AUC), odpowiednio, przy czym zmiany rozwojowe były powiązane z toksycznością u matek. Dwuletnie badania karcynogenności wykazały brak zwiększonej częstości guzów u szczurów przy dawkach do 900 mg/kg mc. (200x AUC), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach do 1000 mg/kg mc., z NOAEL odpowiednio 500 mg/kg mc. (59x AUC) i 100 mg/kg mc. (16x AUC). Zmiany skórne u małp cynomolgus pojawiały się przy dawkach ≥ 5 mg/kg mc., z nasileniem i nieodwracalnością przy dawkach ≥ 80 mg/kg mc.
badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, faliste żebra, genotoksyczność, Gliptivil Combo, gruczolakorak sutka, karcynogenność, makrofag pęcherzykowy, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, pęcherzyk skórny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój zarodka, substancja czynna, toksyczność zarodkowa, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna z metforminą - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alikval Duo 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Alikval Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych przy stosowaniu preparatu złożonego. W 13-tygodniowych testach na zwierzętach nie zaobserwowano istotnych efektów niepożądanych przekraczających znane profile bezpieczeństwa poszczególnych substancji. Wildagliptyna wykazywała specyficzne działania, takie jak opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów przy dawce NOAEL 15 mg/kg (7-krotna ekspozycja względem Cmax u ludzi) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach szczurów i myszy przy NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja względem AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, w tym biegunka i obecność krwi w kale, nie miały ustalonej dawki bez efektów niepożądanych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny, a badania reprodukcyjne i rozwojowe wskazały na brak istotnych zaburzeń przy dawkach NOAEL do 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików, co odpowiada ekspozycjom 9-10-krotnie wyższym niż u ludzi. Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły istotnego ryzyka nowotworowego dla ludzi, mimo obserwacji zwiększonej częstości niektórych guzów u myszy przy bardzo wysokich dawkach (do 1000 mg/kg). W badaniach na małpach cynomolgus odnotowano zmiany skórne przy dawkach ≥5 mg/kg, które były odwracalne przy niższych dawkach i nie powodowały zmian histopatologicznych.
badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, metformina, naczyniakomięsak krwionośny, nieprawidłowość histopatologiczna, NOAEL, opóźnienie rozwoju, rakotwórczość, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipinzan 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Ipinzan, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych w porównaniu do stosowania poszczególnych składników osobno. W badaniach na psach stwierdzono opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL), co odpowiada 7-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax. U gryzoni obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach, z dawkami niepowodującymi zmian wynoszącymi 25 mg/kg u szczurów (5-krotność AUC u ludzi) oraz 750 mg/kg u myszy (142-krotność AUC). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunkę i krwawienie, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wskazały na istotne zaburzenia płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg (10-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rozwojowych toksyczność u potomstwa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg związanych z toksycznością matki.
badania farmakologiczne, chlorowodorek metforminy, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpy cynomolgus, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, profil bezpieczeństwa, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, składniki aktywne, stężenie maksymalne, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna i metformina, zaburzenia płodności, zaburzenia przewodu pokarmowego, żebra faliste - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliptivil 50 mg
Przedkliniczne badania wildagliptyny, substancji czynnej leku Gliptivil, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa i toksyczności. U psów stwierdzono opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL), co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach 25 mg/kg u szczurów (5-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) oraz 750 mg/kg u myszy (142-krotna ekspozycja). U psów odnotowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i obecność krwi w kale, bez ustalonej dawki NOAEL. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny. W badaniach rozrodczości i rozwoju płodu dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików, przy czym obserwowano toksyczne efekty na płód i matkę jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję u ludzi (odpowiednio 10- i 9-krotna ekspozycja).
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój zarodka, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna, żebra faliste, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alikval 50 mg
Badania przedkliniczne wildagliptyny wykazały opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów u psów przy dawkach poniżej 15 mg/kg mc., co stanowi 7-krotną ekspozycję względem Cmax u ludzi. W płucach szczurów i myszy zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych, z dawkami bezpiecznymi odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja). U psów odnotowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak miękkie i śluzowate stolce, biegunka oraz krwawienie przy wyższych dawkach, bez ustalenia dawki bezpiecznej. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne u szczurów i królików wskazały na toksyczność zarodkowo-płodową przy dawkach ≥ 50 mg/kg (9-10-krotna ekspozycja u ludzi), obejmującą zmiany kostne i zmniejszenie masy ciała płodu, związane z toksycznością u matek. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawki ≥ 150 mg/kg powodowały przemijające zmniejszenie masy ciała i obniżoną aktywność ruchową potomstwa F1, powiązane z toksycznością matczyną.
badanie histopatologiczne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja lekowa, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofag pęcherzykowy, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, objawy żołądkowo-jelitowe, płodność, płodność i rozwój zarodka, przewód pokarmowy, przewodnictwo sercowe, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przed- i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, żebro faliste, zmiana skórna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alikval Duo 50 mg + 1000 mg
Badania toksykologiczne wildagliptyny, składnika produktu leczniczego Alikval Duo, wykazały brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu połączenia z metforminą przez okres do 13 tygodni. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce powyżej 15 mg/kg mc. (7-krotna ekspozycja względem Cmax u ludzi). U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja AUC). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunkę i krwawienia, jednak dawka bezpieczna nie została określona. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg (10-krotna ekspozycja u ludzi). W badaniach rakotwórczości u szczurów (do 900 mg/kg) nie stwierdzono wzrostu częstości guzów, natomiast u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach 500 mg/kg i 100 mg/kg, co jednak nie jest uznawane za ryzyko dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową.
badania genotoksyczności, badania in vitro, badania in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka bezpieczna, działanie mutagenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpy cynomolgus, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój zarodka, toksyczny wpływ, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina, zaburzenia płodności, żebra faliste - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vimetso 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vimetso, zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorku (850 mg lub 1000 mg), przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu leku złożonego. Wildagliptyna wykazała w badaniach na zwierzętach działania niepożądane, takie jak opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów (dawka bez efektu toksycznego 15 mg/kg, odpowiadająca 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach szczurów i myszy (dawki bez efektu odpowiednio 25 mg/kg i 750 mg/kg, co stanowi 5- i 142-krotną ekspozycję względem AUC u ludzi). W badaniach kancerogenności u szczurów nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach do 900 mg/kg (200-krotna ekspozycja), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 100 mg/kg, jednak uznano to za mało istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową. Badania reprodukcyjne wykazały toksyczność płodową przy dawkach ≥ 50 mg/kg (9-10-krotna ekspozycja względem ludzi), natomiast toksyczność skórna u małp cynomolgus pojawiała się przy dawkach ≥ 5 mg/kg/dobę, z nieodwracalnymi zmianami przy 160 mg/kg/dobę.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, biegunka, działanie niepożądane, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, faliste żebra, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, miękki stolec, naczyniakomięsak krwionośny, pęcherzyk skórny, piankowate makrofagi pęcherzykowe, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, śluzowaty stolec, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, zmiana martwicza, zmniejszona aktywność ruchowa