ciąża jajowodowa

Ciąża jajowodowa (ciąża pozamaciczna jajowodowa, graviditas tubaria) to stan, w którym zapłodnione jajo płodowe implantuje się w jajowodzie zamiast w jamie macicy. Jest to najczęstsza forma ciąży pozamacicznej, stanowiąca około 95% wszystkich przypadków. Dochodzi do niej najczęściej w części bańkowej jajowodu, rzadziej w części cieśniowej lub śródmiąższowej.

Do głównych czynników ryzyka ciąży jajowodowej należą: przebyte stany zapalne miednicy mniejszej, operacje na jajowodach, endometrioza, palenie tytoniu, wiek powyżej 35 lat, stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej oraz techniki wspomaganego rozrodu. Patofizjologia polega na zaburzeniu transportu zarodka do jamy macicy, najczęściej z powodu uszkodzenia nabłonka rzęskowego jajowodu.

Diagnostyka ciąży jajowodowej opiera się na oznaczeniu poziomu β-hCG w surowicy krwi oraz badaniu ultrasonograficznym. Charakterystyczne objawy kliniczne to: ból brzucha (jednostronny), nieregularne krwawienie z dróg rodnych oraz objawy wstrząsu hipowolemicznego w przypadku pęknięcia jajowodu. Rozpoznanie musi być postawione szybko, gdyż pęknięcie ciąży jajowodowej prowadzi do krwotoku wewnętrznego zagrażającego życiu pacjentki.

Leczenie może być zachowawcze (farmakologiczne z użyciem metotreksatu) lub operacyjne (laparoskopowe lub laparotomijne). Wybór metody zależy od stanu klinicznego pacjentki, stężenia β-hCG, wielkości zmiany oraz preferencji pacjentki dotyczących zachowania płodności. Wczesne rozpoznanie i leczenie ciąży jajowodowej znacząco zmniejsza ryzyko poważnych powikłań i zwiększa szanse na zachowanie funkcji jajowodu.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl