faza kloniczna

Faza kloniczna stanowi istotny element napadu padaczkowego toniczno-klonicznego (dawniej określanego jako grand mal). Charakteryzuje się rytmicznymi, naprzemiennymi skurczami i rozkurczami mięśni, które następują po fazie tonicznej. Podczas fazy klonicznej dochodzi do gwałtownych, synchronicznych drgawek obejmujących całe ciało pacjenta.

Z fizjologicznego punktu widzenia, faza kloniczna jest wynikiem nieprawidłowej, nadmiernej i synchronicznej aktywności neuronalnej w korze mózgowej. Rytmiczne wyładowania neuronalne powodują naprzemienne pobudzanie i hamowanie układu motorycznego, co klinicznie manifestuje się jako drgawki. Faza ta zazwyczaj trwa od kilkudziesięciu sekund do kilku minut.

W trakcie fazy klonicznej może dochodzić do mimowolnego oddania moczu, przygryzienia języka oraz nadmiernego wydzielania śliny, często z pianą na ustach. Po ustąpieniu drgawek pacjent zazwyczaj wpada w stan ponapadowy (postictal), charakteryzujący się splątaniem, sennością i dezorientacją. Rozpoznanie fazy klonicznej ma istotne znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne w leczeniu padaczki.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl