pozycja boczna bezpieczna
Pozycja boczna bezpieczna (PBS) to ustandaryzowana pozycja ułożenia pacjenta nieprzytomnego z zachowanym oddechem własnym, stosowana w celu zabezpieczenia przed zachłyśnięciem i niedrożnością dróg oddechowych. Polega na ułożeniu poszkodowanego na boku z głową odchyloną do tyłu, co zapobiega zapadaniu się języka na tylną ścianę gardła i umożliwia swobodny wypływ śliny lub wymiocin.
Prawidłowe ułożenie w PBS obejmuje zgięcie nogi bliższej ratownika pod kątem prostym w biodrze i kolanie, ułożenie ręki dalszej wzdłuż tułowia, a ręki bliższej ratownika pod policzkiem poszkodowanego. Głowa powinna być lekko odchylona do tyłu, a usta skierowane ku podłożu, co minimalizuje ryzyko aspiracji treści żołądkowej do dróg oddechowych.
W aktualnych wytycznych resuscytacji Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC) zaleca się stosowanie pozycji bocznej bezpiecznej u wszystkich nieprzytomnych pacjentów z zachowanym oddechem własnym, u których nie podejrzewa się urazu kręgosłupa. Jest to podstawowa procedura stosowana w pierwszej pomocy i ratownictwie medycznym, mająca na celu utrzymanie drożności dróg oddechowych do czasu przybycia wykwalifikowanej pomocy medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki toniczno-kloniczne (drgawki duże) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Drgawki toniczno-kloniczne, stanowiące około 25% wszystkich napadów padaczkowych, to uogólnione napady obejmujące obie półkule mózgowe, charakteryzujące się fazą toniczną (10-20 sekund) z rozległym napięciem mięśni oraz fazą kloniczną (1-2 minuty) z rytmicznymi drganiami kończyn. Cały napad trwa zwykle 1-3 minuty; napady trwające ponad 5 minut definiuje się jako stan padaczkowy (status epilepticus), wymagający natychmiastowej interwencji. Po napadzie występuje faza ponapadowa z objawami takimi jak senność, dezorientacja, ból głowy i mięśni, trwająca od minut do nawet dwóch tygodni. Kluczowe jest monitorowanie ABC (drogi oddechowe, oddychanie, krążenie) oraz zapewnienie bezpieczeństwa pacjenta, w tym ułożenie w pozycji bocznej bezpiecznej i usunięcie potencjalnych zagrożeń urazowych. W leczeniu stosuje się leki przeciwpadaczkowe, m.in. walproinian, lamotryginę, lewetiracetam, karbamazepinę, fenytoinę, a w przypadku napadów trwających lub nawracających – benzodiazepiny (lorazepam, midazolam, diazepam).
benzodiazepina, depresja oddechowa, diazepam, dieta ketogeniczna, drgawki toniczno-kloniczne, drogi oddechowe, faza kloniczna, faza ponapadowa, faza toniczna, fenytoina, hiperwentylacja, karbamazepina, klobazam, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lorazepam, midazolam, monitorowanie EEG, napad padaczkowy, napad uogólniony, neurolog, normoglikemia, padaczka, perampanel, pozycja boczna bezpieczna, saturacja tlenu, skurcz mięśni, stan padaczkowy, status epilepticus, stymulacja nerwu błędnego, topiramat, walproinian, zonisamid