selegilina i moklobemid

Selegilina i moklobemid to inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) stosowane w psychiatrii i neurologii, jednak różnią się mechanizmem działania i profilem klinicznym. Selegilina jest selektywnym, nieodwracalnym inhibitorem MAO-B, stosowanym głównie w chorobie Parkinsona, gdzie zwiększa dostępność dopaminy w układzie nigrostriatalnym. W niższych dawkach (do 10 mg/dobę) wykazuje selektywność wobec MAO-B, jednak w wyższych może hamować również MAO-A.

Moklobemid jest odwracalnym, selektywnym inhibitorem MAO-A (RIMA), stosowanym przede wszystkim w leczeniu depresji. Blokuje rozkład serotoniny, noradrenaliny i dopaminy, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w synapsach. W przeciwieństwie do klasycznych nieselektywnych IMAO, moklobemid cechuje się lepszym profilem bezpieczeństwa i nie wymaga restrykcyjnej diety z ograniczeniem tyraminowej, co znacząco zmniejsza ryzyko przełomu nadciśnieniowego.

Oba leki różnią się profilem działań niepożądanych i interakcji. Selegilina w metabolizmie tworzy pochodne amfetaminowe, co może powodować bezsenność i niepokój. Moklobemid rzadziej wywołuje takie efekty i ma krótszy czas działania. Przy stosowaniu obu leków należy zachować ostrożność przy łączeniu z innymi substancjami serotoninergicznymi ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, szczególnie z SSRI, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi czy opioidami.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl