zwapnienia pozakostne

Zwapnienia pozakostne (ang. extraskeletal calcifications) to zjawisko patologicznej depozycji soli wapnia w tkankach miękkich organizmu poza strukturami kostnymi. Proces ten może występować w różnych narządach i tkankach, takich jak naczynia krwionośne, ściany tętnic, mięśnie, ścięgna, więzadła, nerki czy płuca.

Etiologia zwapnień pozakostnych jest złożona i obejmuje zaburzenia metaboliczne (jak hiperkalcemia, hiperfosfatemia), przewlekłą niewydolność nerek, choroby autoimmunologiczne, urazy tkanek, przewlekłe stany zapalne oraz niektóre nowotwory. Szczególnie istotnym mechanizmem jest zaburzenie równowagi między czynnikami promującymi i hamującymi kalcyfikację tkanek.

Diagnostyka zwapnień pozakostnych opiera się głównie na badaniach obrazowych – radiogramach konwencjonalnych, tomografii komputerowej, USG czy rezonansie magnetycznym. Badania laboratoryjne mogą pomóc w ustaleniu podłoża metabolicznego zwapnień, oceniając poziomy wapnia, fosforu, witaminy D, PTH oraz funkcji nerek.

Leczenie zwapnień pozakostnych koncentruje się na eliminacji przyczyny podstawowej, kontroli zaburzeń metabolicznych oraz łagodzeniu objawów klinicznych. W zaawansowanych przypadkach, zwłaszcza gdy zwapnienia powodują znaczne dolegliwości lub ograniczenie funkcji, może być konieczne leczenie chirurgiczne. W przewlekłej chorobie nerek stosuje się środki wiążące fosforany w przewodzie pokarmowym oraz kontrolę poziomu wapnia i fosforu.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl