izotoniczny roztwór
Roztwór izotoniczny to płyn, którego ciśnienie osmotyczne jest równe ciśnieniu osmotycznemu płynów ustrojowych organizmu (około 290 mOsm/L). Dzięki tej właściwości, po podaniu do organizmu nie powoduje on przemieszczania się wody między przestrzenią wewnątrz- i zewnątrzkomórkową, co zapobiega obrzękom lub odwodnieniu komórek.
Najpopularniejszym przykładem roztworu izotonicznego jest 0,9% roztwór chlorku sodu (soli fizjologicznej), zawierający 9 g NaCl w 1 litrze wody destylowanej. Jest on powszechnie stosowany w lecznictwie jako podstawowy płyn infuzyjny, nośnik dla leków podawanych dożylnie oraz do nawadniania pacjentów.
Inne przykłady roztworów izotonicznych to płyn Ringera, roztwór Hartmanna (mleczanowy roztwór Ringera) oraz 5% roztwór glukozy. Roztwory izotoniczne znajdują zastosowanie w leczeniu odwodnienia, uzupełnianiu elektrolitów, jako nośniki leków oraz do przemywania ran i błon śluzowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Proksymetakaina, będąca chlorowodorkiem proksymetakainy, to esterowy lek miejscowo znieczulający stosowany przede wszystkim w okulistyce (kod ATC: S01HA04). Mechanizm działania opiera się na blokowaniu przewodnictwa nerwowego w zakończeniach nerwowych rogówki i spojówki, co skutkuje szybkim (do 30 sekund) i krótkotrwałym (około 15 minut) efektem znieczulającym. Preparat Alcaine zawiera 5 mg/ml chlorowodorku proksymetakainy w postaci jałowego, izotonicznego roztworu kropli do oczu, co umożliwia precyzyjne dawkowanie i szybkie działanie miejscowe, szczególnie przydatne w krótkich procedurach diagnostycznych i terapeutycznych.
blokowanie przewodnictwa nerwowego, chlorowodorek proksymetakainy, działanie znieczulające, impuls nerwowy, izotoniczny roztwór, krople do oczu, lek miejscowo znieczulający, lek okulistyczny, mydriaza, początek działania leku, podrażnienie oka, proksymetakaina, rogówka i spojówka, rozszerzenie źrenicy, zabieg okulistyczny, zakończenie nerwowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie oka -
Leksykon leków
Dilizolen (linezolid) w stężeniu 2 mg/ml, dostępny jako roztwór do infuzji, może być stosowany zarówno jako początkowa forma terapii dożylnej, jak i w formie doustnej (tabletki powlekane, zawiesina). Ze względu na wysoką biodostępność doustną (~100%), przejście z podania dożylnego na doustne nie wymaga zmiany dawkowania. Standardowa dawka wynosi 600 mg dwa razy na dobę, a czas leczenia zależy od rodzaju zakażenia, jego lokalizacji i odpowiedzi klinicznej, zwykle wynosząc 10-14 dni, z maksymalnym okresem terapii do 28 dni. Wskazania obejmują szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc oraz powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Infuzja dożylna powinna trwać od 30 do 120 minut. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
bakteriemia, biodostępność linezolidu, CADO, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka niewydolność nerek, czynność nerek, droga dożylna, hemodializa, infuzja, izotoniczny roztwór, klirens kreatyniny, leczenie nerkozastępcze, metabolit linezolidu, niewydolność wątroby, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, pozaszpitalne zapalenie płuc, roztwór do infuzji, sesja dializacyjna, szpitalne zapalenie płuc, tabletka powlekana, terapia doustna, worek infuzyjny, zawiesina doustna
