przedłużony czas krzepnięcia
Przedłużony czas krzepnięcia to zaburzenie hemostazy, które może wskazywać na różnorodne patologie układu krzepnięcia. Diagnozuje się je najczęściej poprzez badania laboratoryjne, takie jak czas protrombinowy (PT), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czas trombinowy (TT) oraz czas krzepnięcia krwi pełnej.
Etiologia przedłużonego czasu krzepnięcia obejmuje wrodzone i nabyte zaburzenia hemostazy. Do wrodzonych należą hemofilia A i B, choroba von Willebranda oraz niedobory czynników krzepnięcia. Wśród nabytych przyczyn wyróżnia się stosowanie leków przeciwkrzepliwych (heparyna, warfaryna, NOAC), choroby wątroby (upośledzenie syntezy czynników krzepnięcia), zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz obecność krążących antykoagulantów.
Klinicznie przedłużony czas krzepnięcia może manifestować się zwiększoną skłonnością do krwawień, krwotokami z nosa, dziąseł, tworzeniem się rozległych wybroczyn i krwiaków po minimalnych urazach. U pacjentów chirurgicznych może prowadzić do poważnych powikłań krwotocznych podczas i po zabiegach operacyjnych.
Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje podawanie czynników krzepnięcia, świeżo mrożonego osocza, koncentratów kompleksu protrombiny, witaminy K lub odstawienie leków przeciwkrzepliwych. W przypadku przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego konieczna jest odpowiednia korekcja zaburzeń hemostazy pod kontrolą badań laboratoryjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Ticatrom 90 mg
Przedawkowanie tikagreloru, leku o silnym działaniu przeciwpłytkowym, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza przy dawkach przekraczających 90 mg, a szczególnie powyżej 900 mg, gdzie obserwuje się nasilenie toksyczności. Objawy przedawkowania obejmują dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), duszność z hipoksemią, pauzy komorowe oraz przedłużone krwawienia. Monitorowanie EKG jest niezbędne do wykrywania zaburzeń rytmu serca, a leczenie opiera się na postępowaniu objawowym, tlenoterapii oraz standardowych protokołach hemostazy. Warto podkreślić, że transfuzja płytek krwi jest mało skuteczna ze względu na mechanizm działania tikagreloru, który hamuje funkcję płytek.
antidotum, biegunka, ból brzucha, bradykardia, dializa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, duszność, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie funkcji płytek krwi, hemostaza chirurgiczna, hipoksemia, leczenie objawowe, monitorowanie elektrokardiograficzne, monitorowanie saturacji, nudności, przedawkowanie tikagreloru, przedłużone krwawienie, przedłużony czas krzepnięcia, tikagrelor, tlenoterapia, toksyczność żołądka, toksyczność żołądkowo-jelitowa, transfuzja płytek krwi, wymioty, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca