choroba krwotoczna
Choroba krwotoczna (skaza krwotoczna) to grupa schorzeń charakteryzujących się zaburzeniami hemostazy, które prowadzą do nadmiernych, przedłużających się lub samoistnych krwawień. Wynikają one z nieprawidłowości w funkcjonowaniu płytek krwi, czynników krzepnięcia lub naczyń krwionośnych.
Choroby krwotoczne dzielimy na wrodzone i nabyte. Do wrodzonych należą hemofilia A i B, choroba von Willebranda, niedobory innych czynników krzepnięcia oraz trombocytopatie. Nabyte skazy mogą wynikać z przyjmowanych leków (np. przeciwzakrzepowych), chorób wątroby, DIC (rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego), małopłytkowości czy chorób autoimmunologicznych.
Objawy obejmują wybroczyny, siniaki powstające przy niewielkich urazach, krwawienia z dziąseł i nosa, przedłużone krwawienie po zabiegach, krwawienia z przewodu pokarmowego lub dróg moczowych. U kobiet mogą występować obfite krwawienia miesiączkowe. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne: morfologię krwi, czas protrombinowy (PT), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), poziom fibrynogenu oraz badania oceniające funkcję płytek krwi.
Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować: suplementację brakujących czynników krzepnięcia, leki hamujące fibrynolizę (kwas traneksamowy), koncentraty płytek krwi, desmopresyna (DDAVP), immunoglobuliny czy kortykosteroidy. W przypadku ciężkich wrodzonych niedoborów czynników krzepnięcia stosuje się regularne wstrzyknięcia rekombinowanych czynników lub leczenie profilaktyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia IX – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Czynnik krzepnięcia IX jest kluczowym białkiem osocza stosowanym w terapii hemofilii B oraz nabytych niedoborów czynnika IX. Dane kliniczne dotyczące stosowania preparatów zawierających czynnik IX u kobiet w ciąży i podczas laktacji są bardzo ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie dostarczają wystarczających informacji o wpływie na reprodukcję, rozwój zarodka, płodu oraz rozwój postnatalny. Preparaty takie jak Immunine 1200 IU, Betafact, Octanine F oraz Prothromplex Total NF (zespół protrombiny ludzkiej zawierający czynnik IX) powinny być stosowane u kobiet ciężarnych i karmiących wyłącznie przy wyraźnych wskazaniach, z uwzględnieniem potencjalnego ryzyka zakażenia parwowirusem B19, które może mieć poważne konsekwencje dla płodu. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących wpływu tych preparatów na płodność, co wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnego podejścia do pacjentek w wieku rozrodczym.
antagonista witaminy K, badanie kliniczne kontrolowane, BETAFACT, białko osoczowe, choroba krwotoczna, czynnik krzepnięcia IX, hemofilia B, IMMUNINE 1200 IU, karmienie piersią, koncentrat zespołu protrombiny, krzepnięcie krwi, OCTANINE F, parwowirus B19, Prothromplex Total NF, rozwój postnatalny, rozwój zarodka i płodu, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon chorób i schorzeń
Opoksa – Patofizjologia i mechanizm
Wirus opoksy (MPXV), należący do rodzaju Orthopoxvirus, charakteryzuje się liniowym, dwuniciowym DNA o długości około 197 kb i średnicy 200-250 nm. Patogeneza zależy od szczepu (klad I i II z podkladami Ia, Ib, IIa, IIb), statusu immunologicznego pacjenta oraz powikłań. Klad I, szczególnie podklad Ib wykazujący wyższą transmisyjność, powoduje cięższe postacie choroby. Inkubacja trwa do 14 dni, po czym pojawiają się objawy prodromalne: gorączka, ból, powiększenie węzłów chłonnych (szczególnie pachwinowych), a następnie wysypka ewoluująca od grudek do krost i strupów, trwająca 2-4 tygodnie. W fazie pęcherzykowej obserwuje się charakterystyczne zmiany histopatologiczne z akantozą, spongiozą i naciekiem zapalnym. Wirus replikuje się w komórkach nabłonkowych, dendrytycznych i makrofagach, wykorzystując mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej, m.in. hamując ekspresję interferonów i MHC klasy I. W zakażeniu występują dwie formy wirionów: IMV (jednobłonowe) i EEV (dwubłonowe), różniące się mechanizmem wnikania i uwalniania z komórki. Kluczowe enzymy wirusa to kinaza B1R i fosfopilaza F13, z mutacjami w F13 związanymi z opornością na tekowirimat.
akantoza naskórka, apoptoza, błona śluzowa, burza cytokinowa, choroba krwotoczna, ciałko wtrętowe, cytokina zapalna, dysfagia, główny kompleks zgodności tkankowej, inflamasom, komórka NK, MSM, nefrotoksyczność, Orthopoxvirus, płyn ustrojowy, posocznica, powiększenie węzłów chłonnych, poxviridae, przeciwciało neutralizujące, pyroptoza, retikulum endoplazmatyczne, spongioza, stan zapalny, zwyrodnienie balonowate - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Etiologia i przyczyny
Hemofilia jest rzadkim, głównie dziedzicznym zaburzeniem krzepnięcia krwi, spowodowanym mutacjami w genach F8 (hemofilia A) i F9 (hemofilia B), które kodują odpowiednio czynnik VIII i IX. Dziedziczenie jest recesywne sprzężone z chromosomem X, co tłumaczy wyższe występowanie choroby u mężczyzn. Hemofilia A stanowi około 80% przypadków, a hemofilia B około 20%. Hemofilia C, związana z niedoborem czynnika XI, dziedziczy się autosomalnie i dotyczy obu płci. Poziom aktywności czynnika krzepnięcia klasyfikuje ciężkość choroby: łagodna (6-40%), umiarkowana (1-5%) i ciężka (<1%). W około 30% przypadków hemofilia A i B wynika z mutacji de novo, z najczęstszą inwersją w intronie 22 genu F8 u pacjentów z ciężką postacią hemofilii A. Kobiety nosicielki mogą wykazywać objawy łagodne lub, w rzadkich przypadkach, pełnoobjawową hemofilię, np. w zespole Turnera lub przy skrajnej lionizacji chromosomu X.
choroba krwotoczna, choroba nowotworowa, choroba zapalna jelit, czynnik IX, czynnik krzepnięcia, czynnik VIII, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, gen F8, gen F9, hemofilia nabyta, krwawienie do stawów, krwawienie miesiączkowe, nadmierne krwawienie, niedobór czynnika krzepnięcia, niedobór czynnika XI, nosicielka genu hemofilii, nowotwór hematologiczny, poradnictwo genetyczne, przypadek idiopatyczny, reakcja autoimmunologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Patofizjologia i mechanizm
Hemofilia to dziedziczne zaburzenie krwotoczne wynikające z niedoboru lub dysfunkcji czynników krzepnięcia VIII (hemofilia A) lub IX (hemofilia B), z częstością odpowiednio 1:5,000 i 1:30,000 mężczyzn. Mutacje w genach F8 (Xq28) i F9 (Xq27) prowadzą do zaburzenia wewnątrzpochodnego szlaku kaskady krzepnięcia, skutkując niedostateczną generacją trombiny i fibryny, co powoduje przedłużone krwawienia. Hemofilia klasyfikowana jest na łagodną (5-40% aktywności czynnika), umiarkowaną (1-5%) i ciężką (<1%). Najczęstszą mutacją w hemofilii A jest inwersja intronu 22 (40% ciężkich przypadków), natomiast w hemofilii B dominują mutacje punktowe. Powikłaniem jest rozwój inhibitorów przeciwko czynnikom krzepnięcia, występujący u 20-33% pacjentów z hemofilią A i 1-6% z hemofilią B, co komplikuje leczenie.
aberracja genetyczna, antytrombina, artropatia hemofilowa, autoprzeciwciało, choroba krwotoczna, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, edycja genów, emicizumab, fibrynoliza, generacja trombiny, gęstość mineralna kości, hemofilia A, hemofilia B, hemofilia ciężka, hemofilia łagodna, hemofilia nabyta, hemofilia umiarkowana, hemostaza, hemostaza pierwotna, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika krzepnięcia, inhibitor szlaku czynnika tkankowego, inwersja intronu 22, kaskada krzepnięcia, kompleks tenazy, krzepnięcie krwi, mutacja punktowa, osteopenia, osteoporoza, przeciwciało bispecyficzne, przeciwciało monoklonalne, rekombinowany czynnik VII, terapia genowa, wektor wirusowy - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Leczenie
Hemofilia jest dziedziczną chorobą krwotoczną charakteryzującą się niedoborem czynników krzepnięcia VIII (hemofilia A) lub IX (hemofilia B), co prowadzi do zaburzeń hemostazy. Podstawą terapii jest dożylne podawanie koncentratów czynników krzepnięcia, z preferencją dla rekombinowanych produktów eliminujących ryzyko zakażeń wirusowych. Leczenie może być prowadzone na żądanie lub profilaktycznie, przy czym profilaktyka jest standardem u pacjentów z ciężką i umiarkowaną hemofilią, skutecznie zapobiegając uszkodzeniom stawów i poprawiając jakość życia. Nowoczesne czynniki o przedłużonym okresie półtrwania (EHL) umożliwiają rzadsze podawanie infuzji (np. czynnik VIII z okresem półtrwania 10-12 h wydłużony 1,4-4-krotnie, czynnik IX z 18-20 h do 3-5 razy dłuższego), co zmniejsza roczną liczbę infuzji o około 30% dla czynnika VIII i 60% dla czynnika IX, utrzymując wyższe poziomy minimalne czynnika (2-3% dla VIII, 5-10% dla IX).
artropatia hemofilowa, choroba krwotoczna, czynnik IX, czynnik VIII, desmopresyna, emicizumab, fitusiran, hemofilia, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika krzepnięcia, inhibitor TFPI, kwas epsilon-aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie na żądanie, marstacimab, ośrodek leczenia hemofilii, profilaktyka hemofilii, przeciwciało monoklonalne, rekombinowany czynnik krzepnięcia, terapia genowa, terapia RNAi, terapia zastępcza czynnikami krzepnięcia, uszczelniacz fibrynowy, uszkodzenie stawu, wektor AAV