hiperglikemia oporna
Hiperglikemia oporna to stan utrzymywania się podwyższonego poziomu glukozy we krwi (>180-200 mg/dl) pomimo stosowania standardowych dawek insuliny. Jest to wyzwanie terapeutyczne, często spotykane u pacjentów hospitalizowanych, szczególnie na oddziałach intensywnej terapii, a także u osób z długotrwałą cukrzycą.
Wśród przyczyn hiperglikemii opornej wyróżnia się: otyłość, insulinooporność, infekcje, stres, stosowanie leków diabetogennych (jak glikokortykosteroidy), zaburzenia hormonalne, a także problemy z podawaniem insuliny (nieprawidłowa technika iniekcji, degradacja insuliny). Dodatkowo, hiperglikemia oporna może wynikać z nierozpoznanych chorób towarzyszących, takich jak zakażenia, choroby trzustki czy zaburzenia endokrynologiczne.
Postępowanie w hiperglikemii opornej obejmuje weryfikację techniki podawania insuliny, wykluczenie infekcji, ocenę stosowanych leków oraz rozważenie innych schematów insulinoterapii. W przypadkach skrajnie opornych konieczne może być zastosowanie bardzo wysokich dawek insuliny, połączenie różnych preparatów insuliny lub dołączenie leków pozainsulinowych. Monitorowanie glikemii powinno odbywać się regularnie, a leczenie wymaga indywidualizacji i często konsultacji diabetologicznej.