guz rakowiczy
Guz rakowiczy (ang. carcinomatous tumor) to nowotwór złośliwy wywodzący się z tkanki nabłonkowej. Stanowi najczęstszą postać nowotworów złośliwych u ludzi, obejmując około 80-90% wszystkich diagnozowanych przypadków. Guzy rakowiczy mogą rozwijać się w różnych narządach, w tym w płucach, piersiach, jelicie grubym, prostacie, macicy czy skórze.
Charakterystyczną cechą guza rakowiczego jest zdolność do naciekania okolicznych tkanek oraz tworzenia przerzutów odległych drogą naczyń krwionośnych i limfatycznych. Proces karcynogenezy obejmuje wieloetapową transformację komórek prawidłowych w komórki nowotworowe, w wyniku akumulacji zmian genetycznych i epigenetycznych.
Diagnostyka guzów rakowiczych opiera się na badaniach obrazowych, badaniach laboratoryjnych markerów nowotworowych oraz procedurach histopatologicznych. Leczenie jest wielokierunkowe i może obejmować interwencję chirurgiczną, radioterapię, chemioterapię, immunoterapię oraz terapie celowane, dobierane indywidualnie w zależności od typu nowotworu, jego lokalizacji i stopnia zaawansowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Rokowanie u pacjentów z zespołem rakowiczym jest relatywnie korzystne w porównaniu z innymi nowotworami złośliwymi, z medianą 5-letniego przeżycia wynoszącą 30-67%. Obecność zespołu rakowiczego, zwłaszcza w przebiegu choroby serca (CHD), stanowi negatywny czynnik prognostyczny, z 3-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie 31% w porównaniu do 68% u pacjentów bez zajęcia serca. Wiek ≥50 lat, przerzuty do wątroby lub węzłów chłonnych oraz płeć męska są niezależnymi czynnikami ryzyka zgonu. Przerzuty korelują z wielkością guza pierwotnego: guzy <1 cm dają przerzuty w 2%, 1-2 cm w 50%, a >2 cm w 85% przypadków. Lokalizacja przerzutów obejmuje głównie węzły chłonne i wątrobę, rzadziej kości i płuca. Leczenie chirurgiczne guzów przewodu pokarmowego wiąże się z 5-letnim przeżyciem na poziomie 83%, a agresywna cytoredukcja przerzutów wątrobowych może wydłużyć medianę przeżycia do ponad 100 miesięcy.
choroba przerzutowa, chromogranina A, cytoredukcja wątrobowa, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny jelita cienkiego, guz rakowiczy, indeks Ki-67, kwas 5-hydroksyindolooctowy, monitorowanie echokardiograficzne, neurokinina A, nowotwór złośliwy, przerzut do wątroby, przerzut do węzłów chłonnych, rak neuroendokrynny, resekcja chirurgiczna, stopień zróżnicowania, wymiana zastawki trójdzielnej, zaawansowane stadium nowotworu, zespół Cushinga, zespół rakowiczy -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół rakowiczy (carcinoid syndrome) stanowi wyzwanie kliniczne, a profilaktyka opiera się na wczesnym wykryciu i leczeniu guzów neuroendokrynnych (NET), szczególnie przed rozwojem przerzutów do wątroby. Farmakologicznie stosuje się analogi somatostatyny, głównie oktreotyd, który podaje się okołooperacyjnie w dawkach 100-200 μg podskórnie 3 razy dziennie przez 2 tygodnie przed planowanym zabiegiem lub w infuzji dożylnej 50-100 μg/h rozpoczynanej 12 godzin przed znieczuleniem. Profilaktyka ma na celu zapobieganie przełomowi rakowiczemu, choć najnowsze metaanalizy kwestionują skuteczność rutynowego stosowania oktreotydu. Ważne jest także unikanie czynników wyzwalających (stres, alkohol, leki adrenergiczne) oraz ścisłe monitorowanie hemodynamiczne, w tym cewnikowanie tętnicy. W okresie pooperacyjnym należy kontynuować leczenie i unikać bodźców nasilających objawy, takich jak hipowolemia czy opioidy uwalniające histaminę.
analog somatostatyny, biegunka, embolizacja, guz neuroendokrynny, guz rakowiczy, hipotonia, hydroksylaza tryptofanu, inhibitor monoaminooksydazy, kierowana wizualizacja, kwas 5-hydroksyindolooctowy, lanreotyd, mediator wazoaktywny, muzykoterapia, niedobór niacyny, oktreotyd, operacja zastawki serca, pelagra, przełom rakowiczy, skurcz oskrzeli, telotristat etyl, wada zastawkowa serca, zaczerwienienie skóry, zespół rakowiczy
