interferon alfa-2a
Interferon alfa-2a to rekombinowana forma interferonu alfa, białka naturalnie występującego w organizmie człowieka, należącego do cytokin o właściwościach przeciwwirusowych, przeciwnowotworowych i immunomodulujących. Jest produkowany metodami inżynierii genetycznej z wykorzystaniem szczepu bakterii Escherichia coli zawierającego gen interferonu alfa-2a ludzkiego.
Mechanizm działania interferonu alfa-2a polega na wiązaniu ze specyficznymi receptorami błonowymi, co inicjuje sekwencję reakcji wewnątrzkomórkowych prowadzących do indukcji genów stymulowanych interferonem. Efektem jest hamowanie replikacji wirusów, zwiększenie aktywności fagocytarnej makrofagów oraz cytotoksyczności limfocytów wobec komórek docelowych.
W praktyce klinicznej interferon alfa-2a znajduje zastosowanie w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i C, białaczki włochatokomórkowej, przewlekłej białaczki szpikowej, chłoniaków skórnych T-komórkowych, czerniaka złośliwego, mięsaka Kaposiego związanego z AIDS oraz niektórych guzów neuroendokrynnych. Typowa droga podania to wstrzyknięcia podskórne.
Leczenie interferonem alfa-2a wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, wśród których najczęściej występują objawy grypopodobne (gorączka, bóle mięśniowe, zmęczenie), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość), neuropsychiatryczne (depresja, drażliwość) oraz zaburzenia czynności tarczycy. Z uwagi na profil bezpieczeństwa oraz dostępność nowszych terapii, zastosowanie interferonu alfa-2a w niektórych wskazaniach, jak np. w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, zostało znacząco ograniczone.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Capecitabine Glenmark 500 mg
Kapecytabina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie kapecytabiny z brywudyną ze względu na hamowanie dehydrogenazy pirymidynowej i ryzyko śmiertelnej toksyczności; zaleca się co najmniej 4-tygodniową przerwę po brywudynie przed rozpoczęciem kapecytabiny oraz 24-godzinną przerwę po kapecytabinie przed brywudyną. Kapecytabina zwiększa AUC S-warfaryny o 57% i INR o 91%, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia (INR, PT) i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny. Podobnie, u pacjentów stosujących fenytoinę zaleca się monitorowanie stężenia leku w surowicy z uwagi na ryzyko toksyczności. Współpodawanie kwasu folinowego lub foliowego zwiększa toksyczność kapecytabiny, co wymaga redukcji dawki do maksymalnie 2000 mg/m² pc./dobę (w porównaniu do 3000 mg/m² pc./dobę w monoterapii). Analogicznie, podczas jednoczesnego stosowania interferonu alfa-2a lub radioterapii dawka kapecytabiny powinna być obniżona do 2000 mg/m² pc./dobę.
5-fluorouracyl, allopurynol, bewacyzumab, biegunka, czas protrombinowy, dehydrogenaza pirymidynowa, fenoprokumon, fenytoina, fluoropirymidyny, hepatotoksyczność, interferon alfa-2a, izoenzym 2C9 cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, kapecytabina, kwas folinowy, kwas foliowy, leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryny, leki zobojętniające, maksymalna tolerowana dawka, niedobór folianów, nudności i wymioty, oksaliplatyna, parametry krzepnięcia krwi, radioterapia raka odbytnicy, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, zaburzenia krzepnięcia