farmakokinetyka pozakonazolu

Farmakokinetyka pozakonazolu dotyczy procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego triazolowego leku przeciwgrzybiczego w organizmie. Pozakonazol występuje w kilku postaciach farmaceutycznych (zawiesina doustna, tabletki o opóźnionym uwalnianiu, roztwór dożylny), które znacząco różnią się pod względem biodostępności i profilu wchłaniania.

Wchłanianie pozakonazolu w postaci zawiesiny doustnej jest silnie zależne od obecności pokarmu, szczególnie wysokotłuszczowego, co zwiększa jego biodostępność nawet 4-krotnie. Tabletki o opóźnionym uwalnianiu charakteryzują się lepszą biodostępnością, mniejszą zmiennością stężeń i mniejszą zależnością od spożywania posiłków. Lek w ponad 98% wiąże się z białkami osocza i wykazuje duży objętość dystrybucji (>1000 L), co świadczy o dobrym przenikaniu do tkanek.

Metabolizm pozakonazolu zachodzi głównie poprzez glukuronidację przy udziale UDP-glukuronylotransferazy, a nie przez enzymy cytochromu P450. Lek jest również substratem dla glikoproteiny P, co ma znaczenie dla interakcji lekowych. Wydalanie następuje głównie z kałem (77%), a w mniejszym stopniu z moczem (14%), przy czym większość w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 20-66 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.

Monitorowanie stężeń terapeutycznych pozakonazolu jest zalecane u pacjentów z wysokim ryzykiem inwazyjnych zakażeń grzybiczych, ze względu na zmienność farmakokinetyki między pacjentami oraz zależność skuteczności od utrzymania odpowiednich stężeń leku we krwi. Optymalny poziom terapeutyczny w osoczu dla profilaktyki wynosi >0,7 μg/ml, a dla leczenia >1,0 μg/ml.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl