ekspresja receptora EGFR
Ekspresja receptora EGFR (naskórkowego czynnika wzrostu) stanowi kluczowy marker diagnostyczny i prognostyczny w wielu nowotworach złośliwych. Nadekspresja EGFR występuje szczególnie często w raku płuca (zwłaszcza niedrobnokomórkowym), raku jelita grubego, raku głowy i szyi oraz glejakach, gdzie wpływa na zwiększoną proliferację, angiogenezę oraz hamowanie apoptozy komórek nowotworowych.
Ocena ekspresji EGFR ma fundamentalne znaczenie dla kwalifikacji pacjentów do terapii celowanych, szczególnie z użyciem inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI) oraz przeciwciał monoklonalnych. Najczęściej wykorzystywane metody diagnostyczne obejmują badania immunohistochemiczne (IHC), fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) oraz metody molekularne wykrywające mutacje w genie EGFR.
Mutacje aktywujące w genie EGFR (delecje w eksonie 19, mutacja L858R w eksonie 21) są czynnikiem predykcyjnym odpowiedzi na leczenie TKI, takimi jak erlotynib, gefitynib czy osimertynib. Pojawienie się mutacji oporności, szczególnie T790M w eksonie 20, prowadzi do wtórnej oporności na leczenie i wymaga modyfikacji strategii terapeutycznej. Monitoring ekspresji i mutacji EGFR stanowi obecnie standard postępowania w onkologii precyzyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Irynotekan – Wskazania do stosowania
Irynotekan jest inhibitorem topoizomerazy I stosowanym przede wszystkim w leczeniu zaawansowanego raka jelita grubego i odbytnicy. Mechanizm działania polega na blokowaniu ponownego łączenia pęknięć nici DNA, co prowadzi do apoptozy komórek nowotworowych. Lek dostępny jest w formie koncentratu lub roztworu do infuzji i może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. W monoterapii irynotekan jest wskazany u pacjentów po niepowodzeniu leczenia schematem zawierającym 5-fluorouracyl. W leczeniu pierwszej linii stosuje się go w połączeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym, z opcjonalnym dodatkiem bewacyzumabu lub kapecytabiny, w zależności od stopnia zaawansowania choroby i obecności przerzutów. Warto podkreślić, że terapia skojarzona z cetuksymabem jest zarezerwowana dla pacjentów z ekspresją EGFR i genem KRAS/RAS typu dzikiego, co wymaga wcześniejszej diagnostyki molekularnej.
5-fluorouracyl, bewacyzumab, cetuksymab, chemioterapia, EGFR, ekspresja receptora EGFR, inhibitor topoizomerazy I, kapecytabina, komórki nowotworowe, kwas folinowy, leczenie cytotoksyczne, lek przeciwnowotworowy, rak jelita grubego z przerzutami, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rozsiana postać raka jelita grubego, terapia skojarzona, zaawansowany rak jelita grubego i odbytnicy