grzybica uogólniona

Grzybica uogólniona (układowa, rozsiana, inwazyjna) to ciężka postać zakażenia grzybiczego, które rozprzestrzenia się drogą krwionośną i może zajmować wiele narządów wewnętrznych. Stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością, osób po przeszczepach, chorych na AIDS, pacjentów z nowotworami oraz leczonych immunosupresyjnie.

Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi grzybicy uogólnionej są drożdżaki z rodzaju Candida, Aspergillus, Cryptococcus oraz grzyby z rzędu Mucorales. Zakażenie może rozwinąć się z pierwotnego ogniska na skórze, błonach śluzowych lub z układu oddechowego. Wnikające do krwioobiegu grzyby tworzą ogniska wtórne w narządach wewnętrznych, takich jak płuca, wątroba, śledziona, nerki, mózg i serce.

Objawy grzybicy uogólnionej są niespecyficzne i mogą obejmować: uporczywą gorączkę niepoddającą się antybiotykoterapii, ogólne osłabienie, poty, dreszcze, utratę masy ciała oraz objawy narządowe zależne od lokalizacji zakażenia. Diagnostyka obejmuje badania mikrobiologiczne (posiewy krwi, BAL), badania serologiczne, obrazowe oraz molekularne (PCR).

Leczenie grzybicy uogólnionej wymaga długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej, często w formie dożylnej. Stosuje się leki z grupy azoli (flukonazol, worikonazol, posakonazol), echinokandyny (kaspofungina, anidulafungina, mikafungina), polieny (amfoterycyna B) oraz flucytozynę. Wybór leku zależy od czynnika etiologicznego, lokalizacji zakażenia i stanu pacjenta. Śmiertelność w grzybicy uogólnionej pozostaje wysoka, sięgając 30-80% w zależności od rodzaju patogenu i stanu immunologicznego pacjenta.