bradykardia oporna na leczenie

Bradykardia oporna na leczenie to stan, w którym występuje utrzymująca się nieprawidłowo wolna czynność serca (zwykle poniżej 60 uderzeń na minutę), która nie reaguje na standardowe metody terapeutyczne. Ten rodzaj bradykardii stanowi poważne wyzwanie kliniczne, gdyż może prowadzić do objawów niewydolności krążenia, zawrotów głowy, omdleń, a w skrajnych przypadkach do zatrzymania krążenia.

Etiologia bradykardii opornej na leczenie jest zróżnicowana i może obejmować: zaawansowaną chorobę węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia, zaburzenia elektrolitowe, niedoczynność tarczycy, działania niepożądane leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna), oraz strukturalne choroby serca. Oporność na leczenie farmakologiczne (np. atropina, izoproterenol) często wskazuje na konieczność zastosowania bardziej inwazyjnych metod terapeutycznych.

W postępowaniu terapeutycznym kluczowe znaczenie ma identyfikacja i leczenie przyczyny podstawowej. W przypadkach bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne, zgodnie z wytycznymi ESC i AHA/ACC, wskazana jest implantacja czasowej lub stałej elektrody endokawitarnej lub układu stymulującego serce. W szczególnie opornych przypadkach może być konieczne zastosowanie bardziej zaawansowanych technik elektrofizjologicznych lub rewizja strategii farmakoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl