tętniczki przedwłośniczkowe
Tętniczki przedwłośniczkowe (arteriole prekapilarne) to małe naczynia krwionośne, które stanowią ostatni odcinek układu tętniczego przed naczyniami włosowatymi. Ich średnica waha się od 8 do 100 mikrometrów, a ściany zbudowane są głównie z komórek mięśni gładkich i tkanki łącznej.
Tętniczki przedwłośniczkowe pełnią kluczową rolę w regulacji przepływu krwi do łożyska naczyń włosowatych poprzez kontrolowanie oporu naczyniowego. Dzięki obecności dobrze rozwiniętej warstwy mięśniowej, naczynia te mogą się kurczyć lub rozkurczać w odpowiedzi na lokalne i ogólnoustrojowe bodźce, takie jak metabolity tkankowe, hormony, neurotransmitery i zmiany ciśnienia tętniczego.
Zaburzenia funkcji tętniczek przedwłośniczkowych mogą prowadzić do istotnych konsekwencji klinicznych, w tym nadciśnienia tętniczego, niedokrwienia tkanek czy niewydolności narządowej. W praktyce klinicznej ocena stanu tętniczek przedwłośniczkowych jest możliwa przy użyciu kapilaroskopii lub badań obrazowych mikrokrążenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sustonit 6,5 mg
Lek Sustonit zawiera 6,5 mg glicerolu triazotanu (nitrogliceryny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu i należy do grupy organicznych azotanów (kod ATC: C01DA02). Mechanizm działania nitrogliceryny opiera się na uwalnianiu wolnych rodników azotynowych (NO●), które wywołują efekt podobny do tlenku azotu śródbłonka, prowadząc do zmniejszenia stężenia wolnych jonów wapnia w cytosolu mięśni gładkich naczyń. Efekt ten wymaga obecności wolnych grup sulfhydrylowych (SH), których wyczerpywanie powoduje tachyfilaksję, co uzasadnia stosowanie leku w schemacie dawkowania niesymetrycznego z przerwami na regenerację grup SH. Glicerolu triazotan działa głównie poprzez rozkurcz żył pozawłośniczkowych, zmniejszając powrót żylny i obciążenie serca, oraz rozkurcz drobnych tętniczek przedwłośniczkowych, co obniża opór naczyniowy i ciśnienie tętnicze, szczególnie istotne w terapii długoterminowej preparatami o przedłużonym działaniu, jak Sustonit.
choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, glicerolu triazotan, grupy sulfhydrylowe, mięsień sercowy, napad wieńcowy, opór naczyniowy, organiczne azotany, przedłużone uwalnianie, śródbłonek naczyniowy, substancja czynna, tachyfilaksja, tętnica wieńcowa, tętniczki przedwłośniczkowe, tlenek azotu, wydolność wysiłkowa, żyły pozawłośniczkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mononit 40 40 mg
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna leku Mononit (ATC: C01DA14), jest organicznym azotanem stosowanym w terapii chorób serca dzięki zdolności do rozszerzania naczyń krwionośnych. Jego głównym efektem jest rozszerzenie naczyń żylnych, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego (preload) serca poprzez redukcję powrotu żylnego. Ponadto, lek wykazuje umiarkowane rozszerzenie tętniczek przedwłośniczkowych oraz słabsze działanie na duże tętnice, co skutkuje obniżeniem obciążenia następczego (afterload) serca. Te mechanizmy łącznie zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co jest kluczowe w leczeniu chorób niedokrwiennych serca.
afterload, arteriole, choroby serca, izosorbidu monoazotan, krew żylna, mięśnie gładkie naczyń, naczynia tętnicze, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, organiczne azotany, preload, rozkurcz naczyń, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń żylnych, tabletki powlekane, tętniczki przedwłośniczkowe, tlenek azotu, uwalnianie jonów wapnia, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen