napad wieńcowy
Napad wieńcowy, określany również jako dławica piersiowa lub angina pectoris, to zespół objawów wynikających z niedokrwienia mięśnia sercowego. Stan ten spowodowany jest najczęściej zwężeniem tętnic wieńcowych w przebiegu choroby niedokrwiennej serca, co prowadzi do dysproporcji między zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen a jego dostarczaniem.
Charakterystycznym objawem napadu wieńcowego jest ból zamostkowy o charakterze ucisku, pieczenia lub dławienia, mogący promieniować do żuchwy, szyi, ramion (najczęściej lewego) oraz nadbrzusza. Dolegliwości zwykle pojawiają się podczas wysiłku fizycznego, stresu, ekspozycji na zimno lub po obfitym posiłku i ustępują po odpoczynku lub przyjęciu nitrogliceryny.
W diagnostyce napadu wieńcowego kluczowe znaczenie mają: dokładny wywiad, EKG (często z próbą wysiłkową), badania obrazowe (echokardiografia, koronarografia) oraz oznaczenie markerów uszkodzenia mięśnia sercowego. Leczenie obejmuje modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (beta-blokery, antagoniści wapnia, nitraty) oraz w wybranych przypadkach rewaskularyzację (angioplastykę wieńcową lub pomostowanie tętnic wieńcowych).
Należy różnicować stabilną postać dławicy piersiowej od niestabilnej, która może być zwiastunem zawału serca. Niestabilna dławica charakteryzuje się zwiększoną częstotliwością, intensywnością i czasem trwania bólu, występowaniem w spoczynku oraz brakiem odpowiedzi na standardowe leczenie. Stan ten wymaga pilnej diagnostyki i leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotanu – Właściwości farmakodynamiczne
Glicerol triazotan (nitrogliceryna) jest organicznym azotanem o silnym i szybkim działaniu rozkurczowym na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych oraz innych narządów. Mechanizm jej działania opiera się na uwalnianiu wolnych rodników azotynowych (NO●), które aktywują cyklazę guanylową, zwiększając syntezę cGMP i prowadząc do defosforylacji lekkich łańcuchów miozyny, co skutkuje rozkurczem mięśni gładkich. W efekcie dochodzi do rozszerzenia naczyń żylnych, zmniejszenia ciśnienia późnorozkurczowego w komorach serca oraz obniżenia obciążenia wstępnego i następczego mięśnia sercowego, co redukuje zapotrzebowanie serca na tlen. Dawkowanie niesymetryczne jest konieczne ze względu na tachyfilaksję wynikającą z wyczerpywania się wolnych grup sulfhydrylowych (SH) w cytosolu. Nitrogliceryna wykazuje również działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie oskrzeli, dróg żółciowych, moczowych, zwieraczy, żołądka, jelit oraz mięśnia macicy.
azotan organiczny, choroba niedokrwienna serca, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynofosforan, glicerol triazotan, grupa sulfhydrylowa, lek rozszerzający naczynia, lek układu sercowo-naczyniowego, mięsień gładki naczyń krwionośnych, napad wieńcowy, nitrogliceryna, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, omdlenie ortostatyczne, opór naczyniowy, śródbłonek naczyniowy, tachyfilaksja, tlenek azotu, wydolność wysiłkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sustonit 6,5 mg
Lek Sustonit zawiera 6,5 mg glicerolu triazotanu (nitrogliceryny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu i należy do grupy organicznych azotanów (kod ATC: C01DA02). Mechanizm działania nitrogliceryny opiera się na uwalnianiu wolnych rodników azotynowych (NO●), które wywołują efekt podobny do tlenku azotu śródbłonka, prowadząc do zmniejszenia stężenia wolnych jonów wapnia w cytosolu mięśni gładkich naczyń. Efekt ten wymaga obecności wolnych grup sulfhydrylowych (SH), których wyczerpywanie powoduje tachyfilaksję, co uzasadnia stosowanie leku w schemacie dawkowania niesymetrycznego z przerwami na regenerację grup SH. Glicerolu triazotan działa głównie poprzez rozkurcz żył pozawłośniczkowych, zmniejszając powrót żylny i obciążenie serca, oraz rozkurcz drobnych tętniczek przedwłośniczkowych, co obniża opór naczyniowy i ciśnienie tętnicze, szczególnie istotne w terapii długoterminowej preparatami o przedłużonym działaniu, jak Sustonit.
choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, glicerolu triazotan, grupy sulfhydrylowe, mięsień sercowy, napad wieńcowy, opór naczyniowy, organiczne azotany, przedłużone uwalnianie, śródbłonek naczyniowy, substancja czynna, tachyfilaksja, tętnica wieńcowa, tętniczki przedwłośniczkowe, tlenek azotu, wydolność wysiłkowa, żyły pozawłośniczkowe