pierwotne tętnicze nadciśnienie płucne

Pierwotne tętnicze nadciśnienie płucne (PAH – Pulmonary Arterial Hypertension) to rzadka choroba charakteryzująca się postępującym wzrostem oporu naczyniowego w krążeniu płucnym bez identyfikowalnej przyczyny. W jej patomechanizmie dochodzi do proliferacji i remodelingu naczyń płucnych, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia w tętnicy płucnej powyżej 25 mmHg w spoczynku.

Choroba częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn, zazwyczaj ujawniając się między 30 a 50 rokiem życia. Pacjenci z PAH początkowo zgłaszają niespecyficzne objawy, takie jak duszność wysiłkowa, zmęczenie i osłabienie. W miarę postępu choroby mogą pojawić się bóle w klatce piersiowej, omdlenia, obrzęki kończyn dolnych i powiększenie wątroby.

Diagnostyka PAH opiera się na wykluczeniu innych przyczyn nadciśnienia płucnego. Kluczowe badania obejmują cewnikowanie prawego serca, które potwierdza rozpoznanie oraz echokardiografię, testy czynnościowe płuc, scyntygrafię perfuzyjną płuc i badania obrazowe klatki piersiowej.

Leczenie PAH wymaga kompleksowego podejścia. Stosuje się terapię celowaną z użyciem prostanoidów, antagonistów receptora endoteliny, inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 oraz stymulatorów cyklazy guanylowej. W zaawansowanych przypadkach rozważa się przeszczepienie płuc. Pomimo postępu w terapii, rokowanie pozostaje poważne, a pięcioletnie przeżycie w nieleczonej chorobie wynosi około 30%.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl