nadciśnienie naczynionerkowe

Nadciśnienie naczynionerkowe (renovascular hypertension) to wtórna postać nadciśnienia tętniczego spowodowana zwężeniem jednej lub obu tętnic nerkowych, co prowadzi do niedokrwienia nerek. Stanowi ono około 1-5% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego w populacji ogólnej, jednak jego częstość wzrasta do 15-30% w grupach pacjentów z opornym nadciśnieniem.

Najczęstszymi przyczynami zwężenia tętnic nerkowych są miażdżyca (90% przypadków, zwykle u osób starszych) oraz dysplazja włóknisto-mięśniowa (10% przypadków, głównie u młodszych kobiet). Mechanizm rozwoju nadciśnienia polega na aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron w odpowiedzi na zmniejszony przepływ krwi przez nerkę, co prowadzi do skurczu naczyń i retencji sodu i wody.

Charakterystyczne cechy kliniczne nadciśnienia naczynionerkowego obejmują: nagły początek lub pogorszenie kontroli nadciśnienia po 55. roku życia, oporność na leczenie wielolekowe, pogorszenie funkcji nerek po wprowadzeniu inhibitorów ACE lub sartanów, obecność szmeru naczyniowego w jamie brzusznej oraz różnica w wielkości nerek przekraczająca 1,5 cm w badaniach obrazowych.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (ultrasonografia dopplerowska, angiografia CT lub MR, klasyczna angiografia) oraz badania laboratoryjne (aktywność reninowa osocza). Leczenie zależy od etiologii, wieku pacjenta, funkcji nerek i obejmuje farmakoterapię hipotensyjną oraz metody rewaskularyzacyjne (angioplastyka z implantacją stentu lub zabieg chirurgiczny).

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl