ultrasonografia duplex
Ultrasonografia Duplex (znana również jako badanie duplex Doppler lub USG Duplex) to zaawansowana technika diagnostyczna łącząca tradycyjne badanie ultrasonograficzne z obrazowaniem przepływu krwi za pomocą efektu Dopplera. Metoda ta pozwala na jednoczesną ocenę morfologii naczyń oraz parametrów przepływu krwi.
Technika Duplex dostarcza dwóch typów informacji: obrazu anatomicznego struktur (w skali szarości) oraz kodowanego kolorem obrazu przepływu krwi wraz z parametrami hemodynamicznymi. Dzięki temu możliwa jest kompleksowa ocena układu naczyniowego obejmująca wykrywanie zwężeń, niedrożności, tętniaków, malformacji naczyniowych czy zakrzepicy.
Główne zastosowania ultrasonografii Duplex obejmują diagnostykę chorób naczyń obwodowych (tętnic szyjnych, kończyn dolnych i górnych), ocenę krążenia wewnątrzczaszkowego, diagnostykę chorób żył (zakrzepicy, niewydolności), ocenę przeszczepów naczyniowych oraz monitorowanie dostępów naczyniowych. Badanie to jest nieinwazyjne, bezbolesne i nie wymaga specjalnego przygotowania pacjenta, co czyni je wartościowym narzędziem w codziennej praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica żył głębokich – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakrzepica żył głębokich (DVT) to stan charakteryzujący się tworzeniem skrzeplin w głębokich żyłach, najczęściej kończyn dolnych, z ryzykiem powikłań takich jak zatorowość płucna (PE). DVT i PE tworzą żylne choroby zakrzepowo-zatorowe (VTE), które są trzecią najczęstszą przyczyną zgonów z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego. Patogeneza opiera się na triadzie Virchowa: uszkodzeniu śródbłonka, zastojowi krwi oraz nadkrzepliwości. Czynniki ryzyka obejmują m.in. długotrwałą immobilizację, zabiegi chirurgiczne, choroby współistniejące (nowotwory, COVID-19), wiek >65 lat, otyłość, ciążę, stosowanie leków hormonalnych oraz trombofilie. Objawy DVT to jednostronny obrzęk, ból, zaczerwienienie i uczucie ciepła kończyny, jednak u około 50% pacjentów mogą być one nieobecne. Diagnostyka opiera się na ultrasonografii duplex, oznaczeniu D-dimerów oraz w wybranych przypadkach na badaniach obrazowych (MRI, TK). Najpoważniejszym powikłaniem jest PE, manifestująca się nagłą dusznością, bólem w klatce piersiowej i tachykardią.
aktywowany czas częściowej tromboplastyny, apiksaban, czas protrombinowy, D-dimer, enoksaparyna, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, immobilizacja, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mutacja czynnika V Leiden, nadkrzepliwość, objaw Homansa, owrzodzenie żylne, pompa mięśniowa łydki, pończochy uciskowe, przerywana kompresja pneumatyczna, riwaroksaban, skrzep krwi, triada Virchowa, ultrasonografia duplex, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, warfaryna, wenografia, zakrzepica żył głębokich, zastój krwi, zastój żylny, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół nerczycowy, zespół pozakrzepowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie tętnicy nerkowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zwężenie tętnicy nerkowej (ZTN) jest istotnym markerem miażdżycowym, wiążącym się z wysoką śmiertelnością sercowo-naczyniową, sięgającą 33-36% w okresie 4-5 lat obserwacji, a nawet 51% po 10 latach u pacjentów po stentowaniu. Szczególnie niekorzystne rokowanie obserwuje się u chorych z niemal całkowitą niedrożnością tętnicy nerkowej (≥95%), gdzie 4-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 48%. Współistniejące czynniki ryzyka, takie jak upośledzona funkcja nerek, choroba tętnic wieńcowych (zwłaszcza trójnaczyniowa), przebyte CABG oraz podwyższone stężenie kreatyniny, dodatkowo zwiększają ryzyko zgonu. Naturalny przebieg ZTN charakteryzuje się progresją zwężenia u 42-53% pacjentów w ciągu pierwszych 2 lat, a całkowita niedrożność rozwija się u 9-16%, co podkreśla konieczność wczesnej diagnostyki i monitorowania zmian naczyniowych.
angiografia wieńcowa, cewnikowanie serca, choroba tętnic obwodowych, choroba tętnic wieńcowych, choroba współistniejąca, cukrzyca, dyslipidemia, działanie niepożądane, kreatynina w surowicy, miażdżyca, miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej, nadciśnienie tętnicze, nefropatia niedokrwienna, niedrożność tętnicy nerkowej, niewydolność nerek, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stentowanie tętnicy nerkowej, ultrasonografia duplex, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic szyjnych – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba tętnic szyjnych, będąca wynikiem miażdżycy i zwężenia naczyń, stanowi istotny czynnik ryzyka udaru mózgu. Profilaktyka opiera się na modyfikacji stylu życia, obejmującej zaprzestanie palenia tytoniu, dietę bogatą w owoce, warzywa, kwasy omega-3 oraz ograniczenie spożycia soli (<1500 mg/dzień), cholesterolu i tłuszczów nasyconych. Regularna aktywność fizyczna (minimum 30 minut umiarkowanego wysiłku większość dni tygodnia) sprzyja kontroli ciśnienia tętniczego, poprawie profilu lipidowego (wzrost HDL) i redukcji masy ciała. Kontrola chorób współistniejących, takich jak nadciśnienie tętnicze (z zastosowaniem inhibitorów ACE), hipercholesterolemia (intensywna terapia statynami) oraz cukrzyca, jest kluczowa dla zmniejszenia progresji zmian miażdżycowych i ryzyka incydentów naczyniowych.
angioplastyka, aspiryna, bezdech senny, bierne palenie, blaszka miażdżycowa, CAS, CEA, cholesterol LDL, choroba tętnic szyjnych, endarterektomia tętnicy szyjnej, HDL, hipercholesterolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, kwasy omega-3, lek przeciwpłytkowy, lipoproteiny wysokiej gęstości, miażdżyca tętnic szyjnych, nadciśnienie tętnicze, podwójna terapia przeciwpłytkowa, prasugrel, przemijające niedokrwienie mózgu, rezonans magnetyczny, śródbłonek naczyń krwionośnych, statyna, stentowanie tętnicy szyjnej, TCAR, TIA, tikagrelor, tłuszcze nasycone, tomografia komputerowa, udar mózgu, ultrasonografia dopplerowska, ultrasonografia duplex, zwężenie tętnic szyjnych - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość zakrzepowa – Diagnostyka i diagnoza
Żylakowatość zakrzepowa (thrombophlebitis) to zapalenie żyły związane z obecnością zakrzepów, najczęściej w kończynach dolnych, które może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zakrzepica żył głębokich (DVT) i zatorowość płucna (PE). Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (obrzęk, zaczerwienienie, ból, twardość żyły), badaniach obrazowych, przede wszystkim ultrasonografii duplex, oraz testach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu D-dimeru i badaniach trombofilii (np. oporność na aktywowane białko C, niedobory białek C, S, antytrombiny III, przeciwciała antyfosfolipidowe, mutacje genów). Ultrasonografia duplex charakteryzuje się czułością i swoistością 80-100%, umożliwiając ocenę lokalizacji, rozległości i ryzyka progresji zakrzepu. W przypadku podejrzenia DVT stosuje się skalę Wellsa i test D-dimeru z progiem dostosowanym do wieku (10 x wiek, min. 500 ng/ml). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne stany zapalne i infekcyjne skóry oraz zapalenia naczyń.
aktywowany czas częściowej tromboplastyny, badanie fizykalne, czas protrombinowy, czynnik V Leiden, flebografia, morfologia krwi obwodowej, mutacja genu protrombiny, nadkrzepliwość, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, przeciwciała antyfosfolipidowe, rezonans magnetyczny, skala Wellsa, tomografia komputerowa, ultrasonografia dopplerowska, ultrasonografia duplex, ultrasonografia kompresyjna, wenografia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie tkanki łącznej, zatorowość płucna, zespół pozakrzepowy, żylakowatość zakrzepowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba sercowo-naczyniowa – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka chorób sercowo-naczyniowych (CVD) opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań laboratoryjnych i obrazowych. Kluczowe znaczenie mają badania biochemiczne, takie jak profil lipidowy (cholesterol całkowity, LDL, HDL, trójglicerydy), lipoproteina (a), apolipoproteina B, wysokoczuły białko C-reaktywne (hsCRP), fibrynogen, homocysteina, markery sercowe (troponiny T i I, w tym hsTnI) oraz peptydy natriuretyczne (BNP, NT-proBNP). Elektrokardiografia (EKG) i jej odmiany (Holter, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń) umożliwiają wykrycie arytmii, niedokrwienia i zawału serca. Zaawansowane techniki obrazowania, takie jak echokardiografia (TTE, TEE, 3D, obciążeniowa), tomografia komputerowa serca (CT, angiografia CT, calcium scoring), rezonans magnetyczny serca (MRI) oraz badania medycyny nuklearnej (SPECT, PET) pozwalają na ocenę struktury, funkcji i perfuzji mięśnia sercowego oraz naczyń wieńcowych.
angiografia CT, angiografia wieńcowa, apolipoproteina B, badanie elektrofizjologiczne, białko C-reaktywne, biopsja mięśnia sercowego, cewnikowanie serca, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, echokardiografia, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, fibrynogen, hiperlipidemia, holter EKG, homocysteina, lipoproteina a, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, peptyd natriuretyczny, pozytonowa tomografia emisyjna, próba wysiłkowa, profil lipidowy, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia perfuzyjna, sinica, tomografia komputerowa, trójglicerydy, troponina sercowa, ultrasonografia duplex, uwapnienie tętnic wieńcowych, wskaźnik kostka-ramię, zaburzenie rytmu serca, zakrzep krwi, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak – Epidemiologia
Tętniaki naczyniowe, w tym tętniaki wewnątrzczaszkowe (IA) i tętniaki aorty brzusznej (AAA), stanowią poważne zagrożenie kliniczne ze względu na ryzyko pęknięcia i wysoką śmiertelność. Światowe rozpowszechnienie IA wynosi około 3,2% populacji, z wyższą częstością u kobiet po 50. roku życia (stosunek płci do 2:1) oraz średnim wiekiem występowania około 50 lat. W USA około 6,7 miliona osób ma niepęknięty tętniak mózgu, a roczna liczba pęknięć wynosi około 30 000. AAA występuje u 3-8% populacji, głównie u mężczyzn, z roczną zachorowalnością 0,4-0,67% i wysoką śmiertelnością po pęknięciu (około 80%). Czynniki ryzyka obejmują wiek >50 lat, płeć żeńską, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, czynniki genetyczne oraz pochodzenie etniczne (wyższe ryzyko u Afroamerykanów i Latynosów). Epidemiologia tętniaków wykazuje zróżnicowanie geograficzne i demograficzne, co wpływa na strategie badań przesiewowych i nadzoru. W przypadku IA stosuje się rutynowe obrazowanie kontrolne, choć optymalna częstotliwość monitorowania pozostaje nieustalona. Techniki obrazowania, takie jak black-blood MRI, wykazują wyższą dokładność w pomiarach tętniaków wewnątrzczaszkowych.
embolizacja spiralami, klipsowanie chirurgiczne, krwawienie podpajęczynówkowe, naczyniak wątroby, nadciśnienie tętnicze, niepęknięty tętniak wewnątrzczaszkowy, palenie tytoniu, pęknięcie tętniaka, płeć żeńska, tętniak aorty, tętniak aorty brzusznej, tętniak mózgu, tętniak naczyniowy, tętniak pediatryczny, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętniak workowaty, tętnica łącząca przednia, tętnica łącząca tylna, tętnica mózgowa przednia, tętnica nerkowa, tętnica śledzionowa, tętnica środkowa mózgu, tętnica szyjna wewnętrzna, ultrasonografia duplex, wskaźnik śmiertelności - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak tętnicy podkolanowej – Epidemiologia
Tętniak tętnicy podkolanowej (PAA) definiuje się jako miejscowe rozszerzenie tętnicy przekraczające 50% jej normalnej średnicy (0,7-1,1 cm). Jest to najczęstszy tętniak obwodowy, stanowiący 70-85% tętniaków kończyn dolnych, z częstością występowania w populacji ogólnej 0,1-1%. PAA występuje głównie u mężczyzn (95-97%), z szczytem zachorowań w 6. i 7. dekadzie życia. Istnieje silna korelacja między PAA a tętniakiem aorty brzusznej (AAA) – około 40% pacjentów z PAA ma również AAA, co uzasadnia konieczność badań przesiewowych w kierunku AAA u chorych z PAA. Tętniaki podkolanowe są często obustronne (25-70%) i mogą współistnieć z tętniakami innych naczyń w 7-50% przypadków. W populacji pediatrycznej PAA jest niezwykle rzadki, a przypadki idiopatyczne opisano sporadycznie.
Zalecenia Society for Vascular Surgery (SVS, 2022) dotyczące nadzoru po naprawie chirurgicznej (OPAR) lub endowaskularnej (EPAR) obejmują badania kliniczne, pomiar wskaźnika kostka-ramię (ABI) oraz ultrasonografię duplex (DUS) w 3, 6 i 12 miesiącu po zabiegu, a następnie corocznie, jeśli stan jest stabilny. U pacjentów z bezobjawowym PAA, niekwalifikowanych do zabiegu, rekomenduje się coroczne monitorowanie objawów, tętna, skrzepliny, drożności tętnic odpływowych oraz średnicy tętniaka. Interwencję chirurgiczną rozważa się przy wzroście tętniaka o >2 cm lub pojawieniu się objawów niedokrwienia, które rozwija się u 18-31% pacjentów, z ryzykiem amputacji 2-13%. PAA charakteryzuje się wysokim ryzykiem zakrzepicy i zatorowości (25-55% i 6-25% odpowiednio), natomiast pęknięcia są rzadkie (2-7%). W przypadku przeciwwskazań do operacji możliwe jest zachowawcze leczenie doustnymi antykoagulantami bezpośrednimi (DOAC), choć wymaga to dalszych badań. Szybka diagnostyka i regularny nadzór są kluczowe dla zapobiegania poważnym powikłaniom, w tym amputacjom, które występują u około 14% pacjentów z PAA.
- Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak tętnicy podkolanowej – Diagnostyka i diagnoza
Tętniak tętnicy podkolanowej definiuje się jako ogniskowe poszerzenie naczynia przekraczające 50% jego normalnej średnicy (0,7-1,1 cm), z typową średnicą tętniaka powyżej 1,5-2 cm. Jest to najczęstszy tętniak obwodowy, często występujący obustronnie u około 50% pacjentów, i stanowi istotne zagrożenie dla kończyny dolnej z powodu ryzyka zakrzepicy, zatorowości oraz niedokrwienia prowadzącego do utraty kończyny. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (ocena pulsującej masy, objawów niedokrwienia, tętna obwodowego) oraz badaniach obrazowych, z ultrasonografią duplex jako metodą pierwszego wyboru, umożliwiającą ocenę morfologii tętniaka, obecności skrzepliny i przepływu krwi. Angiografia TK i MR służą do zaawansowanej oceny przedoperacyjnej, natomiast angiografia konwencjonalna jest zarezerwowana głównie do interwencji wewnątrznaczyniowych lub w ostrym niedokrwieniu kończyny.
angiografia cyfrowa subtrakcyjna, angiografia MR, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia TK, angiografia tomografii komputerowej, badanie dopplerowskie, choroby tkanki łącznej, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, niedokrwienie kończyny, skrzeplina przyścienna, terapia trombolityczna, tętniak aorty brzusznej, tętniak obwodowy, tętniak rzekomy, tętniak tętnicy podkolanowej, tętnica podkolanowa, torbiel Bakera, ultrasonografia duplex, wskaźnik kostka-ramię, zakrzepica tętniaka, zakrzepica żył głębokich, zatorowość dystalna, zespół niebieskiego palca - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic szyjnych – Diagnostyka i diagnoza
Choroba tętnic szyjnych charakteryzuje się zwężeniem naczyń szyjnych, głównie na skutek miażdżycy, co stanowi istotny czynnik ryzyka udaru mózgu. Diagnostyka rozpoczyna się od badania fizykalnego z oceną szmeru naczyniowego oraz badania funkcji neurologicznych. Ultrasonografia duplex jest podstawowym, nieinwazyjnym badaniem o czułości 91-95% i swoistości 88-99%, umożliwiającym ocenę struktury tętnic, obecności blaszki miażdżycowej oraz stopnia zwężenia. Dodatkowo stosuje się angiografię TK (czułość 77%, swoistość 95%) i MR, które dostarczają szczegółowych obrazów naczyń, szczególnie przed planowanymi interwencjami. Angiografia mózgowa, choć złotym standardem, jest obecnie rzadziej stosowana ze względu na inwazyjność i ryzyko powikłań (do 1,2% ryzyka udaru). Stopień zwężenia klasyfikuje się jako łagodne (<50%), umiarkowane (50-69%), ciężkie (70-99%) oraz całkowita okluzja (100%).
angiografia konwencjonalna, angiografia mózgowa, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie dopplerowskie, badanie okulistyczne, blaszka miażdżycowa, całkowita niedrożność, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, endarterektomia tętnicy szyjnej, hipercholesterolemia, nadciśnienie tętnicze, optyczna tomografia koherencyjna, przemijający atak niedokrwienny, stenoza tętnicy szyjnej, szmer naczyniowy, termografia w podczerwieni, tętnica szyjna, TIA, udar mózgu, ultrasonografia duplex, USG dopplerowskie, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Żyły rozsiane – Diagnostyka i diagnoza
Żyły rozsiane (varicose veins) to patologicznie poszerzone, skręcone naczynia żylne, najczęściej kończyn dolnych, których diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym oraz wywiadzie klinicznym. Kluczowe jest badanie pacjenta w pozycji stojącej, umożliwiające ocenę obrzęków, zmian skórnych, widocznych żył powierzchownych oraz objawów subiektywnych, takich jak ból, uczucie ciężkości czy nocne kurcze. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć przewlekłą niewydolność żylną, zakrzepicę żył głębokich, obrzęk limfatyczny oraz choroby tętnic obwodowych. W celu oceny stopnia zaawansowania choroby stosuje się klasyfikację CEAP, obejmującą od C0 (brak zmian) do C6 (czynne owrzodzenie żylne).
ablacja termiczna, angiolog, chirurg naczyniowy, choroba tętnic obwodowych, czynnik ryzyka, flebektomia, flebografia, flebolog, klasyfikacja CEAP, lipodermatoskleroza, obrzęk, obrzęk limfatyczny, owrzodzenie, owrzodzenie skórne, owrzodzenie żylne, przewlekła niewydolność żylna, refluks żylny, rezonans magnetyczny żylny, skleroterapia, technika Dopplera, teleangiektazje, tomografia komputerowa z kontrastem, ultrasonografia duplex, ultrasonografia żył, wenografia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zastawka żylna, złoty standard, zmiany skórne, żylaki, żyły rozsiane, żyły siatkowate - Leksykon chorób i schorzeń
Piętka tętniczo-żylna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przetoka tętniczo-żylna (piętka tętniczo-żylna) jest kluczowym dostępem naczyniowym dla pacjentów dializowanych, a jej długoterminowa przeżywalność jest zróżnicowana i zależy od wielu czynników prognostycznych. Pięcioletni wskaźnik przeżywalności przetok u pacjentów z ESRD wynosi średnio 34,5%, z wartościami od 60% u pacjentów bez czynników ryzyka do 2,9% przy ≥4 czynnikach ryzyka. U pacjentów po przeszczepieniu nerki mediana drożności wynosi 7,9 lat, z 18% niewydolności w pierwszym roku i 39% w ciągu 5 lat. Niezależne czynniki pogarszające rokowanie to zaawansowany wiek, cukrzyca oraz wcześniejsze stosowanie cewnika centralnego. Markery stanu zapalnego (NLR, PLR, SII, CRP), odżywienia (PNI) oraz iloczyn wapniowo-fosforanowy (Ca-P) mają istotną wartość prognostyczną w przewidywaniu niepowodzenia dojrzewania przetoki, z różnicami skuteczności dojrzewania od 31,88% do 91,36% w zależności od wartości tych parametrów. Mniejsze średnice naczyń (tętnicy promieniowej, tętnicy ramiennej, żyły odpromieniowej) znacząco obniżają skuteczność dojrzewania przetoki (np. 40% vs 94,87% dla tętnicy promieniowej). Model prognostyczny oparty na wieku, cukrzycy i wcześniejszym cewniku centralnym pozwala na stratyfikację ryzyka pięcioletniego przeżycia przetoki z przeżywalnością od 60% (0 punktów) do 2,9% (≥4 punkty).
badanie ultrasonograficzne, białko C-reaktywne, cewnik centralny, CRP, cukrzyca, duplex ultrasound, ESRD, hemodializa, iloczyn wapniowo-fosforanowy, krańcowa niewydolność nerek, nadciśnienie żylne, NLR, piętka tętniczo-żylna, PLR, przeszczepienie nerki, przetoka tętniczo-żylna, przewlekła choroba nerek, stosunek neutrofili do limfocytów, stosunek płytek krwi do limfocytów, systemowy indeks zapalny, tętniak, tętnica promieniowa, tętnica ramienna, ultrasonografia duplex, zakrzepowe zapalenie żył, zespół podkradania - Leksykon chorób i schorzeń
Dysplazja włóknisto-mięśniowa – Diagnostyka i diagnoza
Dysplazja włóknisto-mięśniowa (FMD) to rzadka, niezapalna i nieaterosklerotyczna choroba naczyń, dotycząca głównie tętnic średniego kalibru, z predylekcją do tętnic nerkowych (60-75%), mózgowych (25-30%), trzewnych (9%) i kończyn (5%). Diagnostyka opiera się na wysokim podejrzeniu klinicznym, wywiadzie, badaniu fizykalnym (szmer naczyniowy) oraz badaniach obrazowych. Badania laboratoryjne mają ograniczoną wartość i służą głównie wykluczeniu innych przyczyn zwężeń tętnic, takich jak miażdżyca czy zapalenia naczyń. W diagnostyce obrazowej preferuje się ultrasonografię duplex, angiografię tomografii komputerowej (CTA) oraz rezonans magnetyczny (MRA), z angiografią klasyczną (DSA) jako złotym standardem w przypadkach wątpliwych lub planowanych interwencji. Charakterystycznym obrazem FMD, szczególnie postaci wieloogniskowej, jest tzw. „sznur korali” (string-of-beads), widoczny w 80-90% przypadków, zwłaszcza w środkowych i dystalnych odcinkach tętnic nerkowych i szyjnych.
angiografia klasyczna, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, dysplazja włóknisto-mięśniowa, krwotok podpajęczynówkowy, miażdżyca, naczynie mózgowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia kontrastowa, neurofibromatoza typu 1, przemijające niedokrwienie mózgu, rozwarstwienie, szmer naczyniowy, szum uszny pulsujący, tętniak, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętnica kręgowa, tętnica nerkowa, tętnica szyjna wewnętrzna, turbulencja przepływu, udar mózgu, ultrasonografia duplex, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zmiana wieloogniskowa - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak tętnicy podkolanowej – Leczenie
Tętniak tętnicy podkolanowej (PAA) jest najczęstszym tętniakiem tętnic obwodowych, a jego leczenie zależy od wielkości, obecności objawów oraz stanu pacjenta. Wskazaniem do interwencji są objawowe tętniaki oraz bezobjawowe o średnicy ≥20 mm, szczególnie z obecnością skrzepliny lub kątem wygięcia >45°. Postępowanie zachowawcze dotyczy tętniaków <20 mm u pacjentów z ograniczoną długością życia lub wysokim ryzykiem operacyjnym. Leczenie chirurgiczne otwarte, obejmujące podwiązanie tętnicy i pomostowanie autologicznym przeszczepem żylnym lub syntetycznym, pozostaje złotym standardem u pacjentów z przewidywaną długością życia >5 lat i dobrą jakością żyły odpiszczelowej. Alternatywnie, techniki wewnątrznaczyniowe ze stent-graftem są preferowane u pacjentów starszych, z chorobami współistniejącymi lub nieodpowiednią żyłą odpiszczelową, oferując krótszy czas operacji (średnio 75,4 min vs. 195 min) i hospitalizacji (4,3 vs. 7,7 dni), choć z nieco niższą pierwotną drożnością po roku (93,3% vs. ~100%).
amputacja, antykoagulant doustny, chirurgia naczyniowa, edoksaban, farmakoterapia, heparyna, leczenie wewnątrznaczyniowe, lek przeciwzakrzepowy, niedokrwienie kończyny, ostre niedokrwienie kończyny, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przeciek wewnętrzny, skrzeplina przyścienna, stent-graft, tętniak aorty brzusznej, tętniak rzekomy, tętniak tętnicy podkolanowej, tętnica piszczelowa, trombektomia, tromboliza, ultrasonografia duplex, wskaźnik kostka-ramię, zakrzepica, zatorowość, żyła odpiszczelowa - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak – Diagnostyka i diagnoza
Tętniak definiowany jest jako miejscowe uwypuklenie ściany tętnicy, najczęściej lokalizujące się w aorcie brzusznej (średnica ≥3 cm), aorcie piersiowej oraz tętnicach mózgowych. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych: USG (czułość ~95%, specyficzność bliska 100% dla tętniaków aorty brzusznej), TK z angiografią (CTA) – złoty standard przedoperacyjny, MR/MRA jako alternatywa dla pacjentów z przeciwwskazaniami do CTA oraz angiografii cyfrowej (DSA) – złoty standard w diagnostyce tętniaków mózgowych. W przypadku podejrzenia pęknięcia tętniaka mózgu, gdy TK jest negatywne, wskazane jest nakłucie lędźwiowe w celu wykrycia krwawienia podpajęczynówkowego. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje morfologię, badania układu krzepnięcia oraz biochemię, a także monitorowanie zmian w EKG po pęknięciu tętniaka mózgu. Badania przesiewowe USG aorty brzusznej rekomendowane są u mężczyzn 65-75 lat z historią palenia tytoniu lub innymi czynnikami ryzyka, a także u kobiet z historią palenia i krewnych pacjentów z tętniakiem.
angiografia, angiografia cyfrowa z odejmowaniem, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia TK, badanie biochemiczne krwi, badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie układu krzepnięcia, badanie ultrasonograficzne, deficyt neurologiczny, elektrokardiogram, koagulopatia, kontrast dożylny, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie wewnętrzne, ksantochromia, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, rezonans magnetyczny, tętniak aorty brzusznej, tętniak aorty piersiowej, tętniak mózgowy, tętniak rzekomy, tętnica mózgowa, tętnica nerkowa, tomografia komputerowa, ultrasonografia duplex, wielotorbielowatość nerek - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakowatość powierzchowna (tromboflebitis powierzchowna) – Diagnostyka i diagnoza
Żylakowatość powierzchowna (superficial thrombophlebitis) to zapalenie żyły podskórnej z obecnością zakrzepu, które nie jest już uważane za schorzenie łagodne i samoograniczające się. W diagnostyce kluczowe jest badanie ultrasonograficzne duplex, które pozwala potwierdzić obecność zakrzepu, ocenić jego rozległość oraz odległość od układu żył głębokich, zwłaszcza w okolicy połączenia odpiszczelowo-udowego lub podkolanowego. Badanie ultrasonograficzne powinno być wykonane u wszystkich pacjentów z podejrzeniem żylakowatości powierzchownej, szczególnie gdy zakrzep znajduje się powyżej kolana, a kontrolne USG zaleca się po 48-72 godzinach w celu oceny progresji choroby. W około 23,5% przypadków współistnieje zakrzepica żył głębokich, co podkreśla konieczność rutynowej ultrasonografii. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zakrzepicę żył głębokich, cellulitis, zapalenie naczyń chłonnych oraz ukąszenia owadów.
badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, cellulitis, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik V Leiden, D-dimer, lymphangitis, morfologia krwi, mutacja genu protrombiny, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, połączenie odpiszczelowo-podkolanowe, połączenie odpiszczelowo-udowe, przeciwciała antyfosfolipidowe, rezonans magnetyczny, thrombophlebitis migrans, tomografia komputerowa, trombofilia, ultrasonografia duplex, USG duplex, wenografia, zakrzep, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie tkanki łącznej, zatorowość płucna, żyła odpiszczelowa, żylakowatość powierzchowna