test stymulacji hCG
Test stymulacji hCG (ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej) to badanie diagnostyczne stosowane w endokrynologii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami rozwoju płciowego lub hipogonadyzmem. Polega na podaniu egzogennej hCG i ocenie odpowiedzi hormonalnej, głównie w postaci wydzielania testosteronu.
W praktyce klinicznej test wykonuje się najczęściej u chłopców z wnętrostwem lub mikropenis, aby ocenić funkcję komórek Leydiga oraz zdolność do syntezy testosteronu. Protokół badania obejmuje zazwyczaj serię iniekcji hCG (np. 1500-2000 IU co drugi dzień przez 3-7 dni) z pomiarem stężenia testosteronu przed i po stymulacji.
Interpretacja wyników opiera się na ocenie przyrostu stężenia testosteronu po stymulacji. Prawidłowa odpowiedź świadczy o funkcjonalnych komórkach Leydiga i wskazuje na zachowaną zdolność do produkcji androgenów. Brak lub niedostateczna odpowiedź może wskazywać na pierwotne zaburzenie gonad, defekty enzymatyczne w szlaku biosyntezy testosteronu lub zaburzenia receptora LH/hCG.
Test stymulacji hCG znajduje zastosowanie również w diagnostyce różnicowej opóźnionego dojrzewania płciowego, ocenie gonad u pacjentów z zaburzeniami różnicowania płci oraz w niektórych przypadkach przy planowaniu terapii niepłodności męskiej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nietypowe genitalia – Diagnostyka i diagnoza
Nietypowe genitalia, zaliczane do zaburzeń rozwoju płci (DSD), występują z częstością około 1:1000-4500 żywych urodzeń i charakteryzują się niejednoznacznym fenotypem zewnętrznych narządów płciowych. Diagnostyka wymaga wielospecjalistycznego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad rodzinny, badanie fizykalne z oceną obecności gonad, symetrii narządów, lokalizacji ujścia cewki moczowej oraz obecności błony dziewiczej. Kluczowe są badania laboratoryjne, w tym kariotypowanie, pomiar hormonów (testosteron, LH, FSH, 17-hydroksyprogesteron), elektrolitów i glukozy, a także test stymulacji hCG w wybranych przypadkach. Diagnostyka obrazowa obejmuje ultrasonografię miednicy i brzucha, genitogram oraz rezonans magnetyczny, które pozwalają na ocenę obecności gonad, macicy i innych struktur wewnętrznych. Nowoczesne metody genetyczne, takie jak sekwencjonowanie paneli genów i analiza mutacji CYP21A2, wspierają identyfikację etiologii, zwłaszcza w kontekście najczęstszej przyczyny – wrodzonego przerostu nadnerczy (CAH).
17-hydroksyprogesteron, CAH z utratą soli, cystoureteroskopia, dihydrotestosteron, DSD, dysgenezja gonad, endokrynologia pediatryczna, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, kariotyp, mieszana dysgenezja gonad, mikropenis, niedobór 5α-reduktazy, nietypowe genitalia, niezstąpienie jąder, obojnacze narządy płciowe, przełom nadnerczowy, renina, spodziectwo, test stymulacji hCG, testosteron, ultrasonografia miednicy, wnętrostwo, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenia rozwoju płci, zespół Klinefeltera, zespół multidyscyplinarny, zespół niewrażliwości na androgeny, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół niewrażliwości na androgeny – Diagnostyka i diagnoza
Zespół niewrażliwości na androgeny (ZNA) to rzadkie zaburzenie rozwoju płciowego (DSD) wynikające z oporności na androgeny, diagnozowane na podstawie kariotypu 46,XY, nieprawidłowej maskulinizacji narządów płciowych zewnętrznych, upośledzonej spermatogenezy, braku struktur Müllera oraz prawidłowych lub podwyższonych poziomów testosteronu i lutropiny (LH). Diagnostyka obejmuje badania genetyczne (analiza mutacji genu receptora androgenowego AR, wykrywająca ponad 95% mutacji), badania hormonalne (testosteron, DHT, LH, AMH), test stymulacji hCG oraz obrazowanie (USG, MRI) w celu lokalizacji jąder i oceny anomalii przewodów płciowych. Wyróżnia się trzy formy ZNA: CAIS (całkowity, diagnozowany najczęściej w okresie dojrzewania z powodu pierwotnego braku miesiączki i prawidłowego rozwoju piersi), PAIS (częściowy, podejrzenie już przy urodzeniu z powodu niejednoznacznych narządów płciowych) oraz MAIS (łagodny, diagnozowany w okresie dojrzewania lub dorosłości z powodu ginekomastii lub niepłodności). Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, niedobór 5-alfa-reduktazy typu 2 oraz inne DSD.
amniopunkcja, azoospermia, badanie genetyczne, badanie hormonalne, biopsja kosmówki, całkowity zespół niewrażliwości na androgeny, częściowy zespół niewrażliwości na androgeny, dihydrotestosteron, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gen receptora androgenowego, ginekomastia, gonadektomia, hormon anty-Müllerowski, łagodny zespół niewrażliwości na androgeny, mutacja genu receptora androgenowego, niedobór 5-alfa-reduktazy, niedobór oksydoreduktazy cytochromu P450, pierwotny brak miesiączki, płyn owodniowy, przepuklina pachwinowa, rezonans magnetyczny, terapia hormonalna zastępcza, test stymulacji hCG, ultrasonografia jamy brzusznej, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenie rozwoju płciowego, zespół Denysa-Drasha, zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, zespół niewrażliwości na androgeny, zespół Smitha-Lemliego-Opitza - Leksykon chorób i schorzeń
Wnętrostwo – Diagnostyka i diagnoza
Wnętrostwo (cryptorchidism) to najczęstsza wrodzona anomalia układu moczowo-płciowego u chłopców, występująca u około 3% donoszonych noworodków i do 30% wcześniaków. Diagnoza opiera się głównie na badaniu fizykalnym, które pozwala określić, czy jądro jest wyczuwalne (około 70% przypadków) czy niewyczuwalne (30%), co ma kluczowe znaczenie dla dalszej diagnostyki i leczenia. Badania obrazowe, takie jak USG (czułość 45%, swoistość 78%, dokładność 88%) i MRI (czułość około 90%, swoistość 100%), mają ograniczoną wartość i nie są zalecane rutynowo przed konsultacją urologiczną. Złotym standardem w diagnostyce niewyczuwalnych jąder jest laparoskopowa ocena, która umożliwia precyzyjną lokalizację jądra lub potwierdzenie jego braku z niemal 100% czułością i swoistością. W przypadku obustronnego wnętrostwa wskazana jest pilna ocena endokrynologiczna, w tym badania hormonalne (FSH, LH, AMH, inhibina B, testosteron) oraz kariotyp.
atrofia jądra, badanie fizykalne, badanie hormonalne, badanie kariotypu, badanie ultrasonograficzne, gonadotropiny, hormon antymüllerowski, inhibina B, jądro ektopowe, jądro niewyczuwalne, jądro wędrujące, jądro wstępujące, jądro wyczuwalne, kanał pachwinowy, laparoskopia diagnostyczna, mięsień dźwigacz jądra, nabyte wnętrostwo, niezstąpione jądro, orchidopeksja, przepuklina pachwinowa, rezonans magnetyczny, spermatogeneza, spodziectwo, test stymulacji hCG, testosteron, wnętrostwo, zaburzenie różnicowania płci, zespół Klinefeltera