dawkowanie wenlafaksyny
Dawkowanie wenlafaksyny, selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Leczenie zwykle rozpoczyna się od dawki 75 mg na dobę podawanej w dwóch podzielonych dawkach. U pacjentów, którzy nie odpowiadają na początkowe dawkowanie, można zwiększyć dawkę do 150 mg na dobę, a w ciężkich przypadkach depresji maksymalna dawka może wynosić do 375 mg na dobę.
U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby konieczne jest zmniejszenie dawki wenlafaksyny o około 50%. Również u osób starszych (powyżej 65 roku życia) często stosuje się niższe dawki początkowe. Istotne jest stopniowe zwiększanie dawki, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, szczególnie nudności, bólu głowy i zawrotów głowy.
Przy odstawianiu wenlafaksyny należy zawsze zmniejszać dawkę stopniowo, aby uniknąć objawów odstawiennych. Nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do zespołu odstawienia objawiającego się zawrotami głowy, podrażnieniem, lękiem, bólem głowy i parestezjami. Zaleca się redukcję dawki o 75 mg co tydzień lub wolniej, w zależności od reakcji pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lafactin 75 mg
Lafactin (wenlafaksyna) w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu jest stosowany w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez pierwszy tydzień), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, a w przypadku depresji kontynuowane co najmniej 6 miesięcy po remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się rutynowej modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na zmiany farmakokinetyczne i czynności nerek. Dawkowanie u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć o około 50%, a u ciężkich – o więcej niż 50%, natomiast u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie dawkę również zmniejsza się o 50% z indywidualnym dostosowaniem.
ciężki epizod depresyjny, dawkowanie wenlafaksyny, duża depresja, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, fobia społeczna, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens, Lafactin, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienia