niewydolność komorowa

Niewydolność komorowa to stan patologiczny, w którym jedna lub obie komory serca nie są w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Jest to kluczowy element niewydolności serca, często związany z upośledzeniem funkcji skurczowej (obniżona frakcja wyrzutowa) lub rozkurczowej (zaburzenia napełniania).

Najczęstszymi przyczynami niewydolności komorowej są choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, kardiomiopatie i wady zastawkowe. W zależności od zajętej komory mówimy o niewydolności lewokomorowej (objawiającej się zastojami w krążeniu płucnym) lub prawokomorowej (prowadzącej do obrzęków obwodowych i zastoju w narządach jamy brzusznej).

Diagnostyka niewydolności komorowej opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca), testach czynnościowych oraz oznaczaniu biomarkerów (głównie peptydów natriuretycznych). Leczenie obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, diuretyki), urządzenia wspomagające pracę serca (CRT, ICD) oraz w zaawansowanych przypadkach rozważenie transplantacji serca.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl